Yargıtay 2. Ceza Dairesi 2022/12691 E. 2025/6745 K.

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi SAYISI : 2021/1305 E., 2021/1603 K. SUÇLAR : Hırsızlık, ibadethanelere ve mezarlıklara zarar verme HÜKÜMLER : İstinaf başvurusunun esastan reddi TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Ret, onama

I-Sanık hakkında ibadethanelere ve mezarlıklara zarar verme suçundan kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelemesinde Hükmolunan cezanın miktar ve türü gözetildiğinde, 5271 sayılı CMK’nın 286/2-a maddesi uyarınca, ilk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adli para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararlarının temyizi mümkün olmadığından sanık müdafiinin temyiz isteminin 5271 sayılı CMK'nın 298. maddesi uyarınca Tebliğname'ye uygun olarak REDDİNE 2-Sanık hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde ise ; İlk Derece Mahkemesince sanık hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü: 5271 sayılı CMK'nın 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'' ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek sanık müdafiinin temyiz isteminin, “mahkûmiyete yeter delil bulunmadığına, şüpheden sanığın yararlanması gerektiğine, beraat kararı verilmesi gerektiğine, lehe olan hükümlerin uygulanması gerektiğine” ilişkin olduğu belirlenerek yapılan incelemede; Sanık müdafiinin diğer temyiz nedenleri reddedilmiştir. Ancak; Sanık hakkında tekerrüre esas alınan Sandıklı Asliye Ceza Mahkemesinin 2012/127 Esas, 2013/75 Karar sayılı ilamında birden fazla suçtan verilmiş cezalar olduğu, bu cezalardan en ağırı olan 6136 sayılı yasanın 13/1. maddesi gereği verilmiş 6000.00 TL ve 500.00 TL adlî para cezasının tekerrüre esas alınması gerekirken ilamın tamamının tekerrüre esas alınması Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5271 sayılı CMK'nın 302/2. maddesi gereğince Tebliğname'ye aykırı olarak BOZULMASINA, ancak bu aykırılığın aynı Kanun'un 303. maddesine göre düzeltilmesi mümkün olduğundan, hüküm fıkrasından sanık hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanmasına ilişkin bölümden ilgili fıkra çıkartılarak yerine ''Sandıklı Asliye Ceza Mahkemesinin 2012/127 Esas, 2013/75 Karar sayılı ilamına konu 6136 sayılı yasanın 13/1. maddesi uyarınca verilmiş hapisten çevrili 6000.00 ve 500.00 TL adlî para cezasına ilişkin mahkûmiyet kararının tekerrüre esas alınmasına'' karar verilmek suretiyle diğer yönleri usûl ve yasaya uygun olan Konya Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesi kararına yönelik TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN DÜZELTİLEREK ONANMASINA, dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca Sandıklı Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Konya Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesine gönderilmek üzere, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 16.04.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.