Yargıtay 2. Ceza Dairesi 2021/21359 E. 2024/17999 K.

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi SAYISI : 2018/2460 E. 2018/2705 K. ŞİKÂYETÇİ : ... SUÇLAR : Hırsızlık, konut dokunulmazlığının ihlâli, mala zarar verme HÜKÜMLER : İlk derece mahkemesi kararı kaldırılarak mahkûmiyet TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Onama I.Sanık hakkında konut dokunulmazlığının ihlâli suçundan kurulan hükme yönelik yapılan incelemede; İskenderun 6. Asliye Ceza Mahkemesinin 23.01.2018 tarihli kararıyla, konut dokunulmazlığının ihlâli suçundan sanığın beraatine hükmedilmesinin akabinde, anılan hükmün o yer Cumhuriyet savcısı tarafından istinaf edilmesi üzerine, ilk derece mahkemesi kararının bölge adliye mahkemesince duruşma açılarak yapılan yargılama sonunda kaldırılarak, sanığın 5271 sayılı Kanun'un 116/1, 62, 53, 58. maddelerinden 5 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği belirlenerek yapılan incelemede; Sanık hakkında konut dokunulmazlığının ihlâli suçundan verilen kararın türü ve karar tarihi gözetildiğinde, 15.02.2019 tarihinde Resmî Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesinin 27.12.2018 tarihli, 2018/71 Esas ve 2018/118 Karar sayılı iptal kararından önce kararın verildiği de dikkate alınarak, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 286/2-d maddesi uyarınca, ilk derece mahkemelerinin görevine giren ve kanunda üst sınırı iki yıla kadar (iki yıl dahil) hapis cezasını gerektiren suçlar ve bunlara bağlı adli para cezalarına ilişkin her türlü Bölge Adliye Mahkemesi kararlarının temyizinin mümkün olmaması karşısında; sanığın temyiz isteminin, aynı Kanun'un 296/2. maddesi gereği Tebliğname'ye aykırı olarak REDDİNE, II.Sanık hakkında hırsızlık ve mala zarar verme suçlarından kurulan hükümlere yönelik yapılan incelemede; İskenderun 6. Asliye Ceza Mahkemesi’nin 23.01.2018 tarihli kararıyla, hırsızlık, mala zarar verme suçlarından sanığın beraatine hükmedilmesinin akabinde, hükümlerin o yer Cumhuriyet savcısı tarafından istinaf edilmesi sonucunda, ilk derece mahkemesi kararının bölge adliye mahkemesince duruşma açılarak yapılan yargılama sonunda kaldırılarak sanığın 5271 sayılı Kanun'un 142/2-h, 62, 53, 58, 63. maddelerinden 4 yıl 2 ay hapis; 151/1, 62, 53, 58. maddeleri gereği 3 ay 10 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararların; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi uyarınca temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebebine yer verildiği, 298/1. maddesi uyarınca temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü: 5271 sayılı CMK'nın 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'' ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek, sanığın temyiz isteminin "aleyhine olabilecek delil bulunmaksızın atılı suçlardan cezalandırıldığına, suça konu apartmana kiralık ev bakmak için girdiğine, çöpün yanında atılı vaziyetteki poşeti, içinde elbiseler olabileceği için aldığına, şüpheden sanık yararlanır ilkesi gereği atılı suçlardan beraat etmesi gerektiğine" yönelik olduğu belirlenerek yapılan incelemede; Dosya içeriğine göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülememiştir. Ancak; Kurulan hükümlerde, 5237 sayılı TCK'nın 58. maddesi uygulanıp ikinci kez mükerrirlere özgü infaz rejimine göre cezanın infaz edilmesine ve cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbirinin uygulanmasına karar verildiği, ancak 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun'un 108/3. maddesinde belirlenen ikinci defa tekerrür hükümlerinin uygulanması durumunda cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına karar verilemeyeceği bu hususun aynı Kanun'un 108/4. maddesi uyarınca infaz hâkiminin görevi kapsamında, aşamasında değerlendirilebileceği gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesi, Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebepten dolayı 5271 sayılı Kanun'un 302/2. maddesi gereğince BOZULMASINA, ancak bu aykırılığın aynı Kanun'un 303/1. maddesine göre düzeltilmesi mümkün olduğundan, hükümler fıkralarından ''cezasının infazından sonra denetimli serbestlik tedbirinin uygulanmasına" ibaresinin çıkarılmasına karar verilmek suretiyle diğer yönleri usûl ve yasaya uygun olan Bölge Adliye Mahkemesi kararına yönelik TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKÜMLERİN DÜZELTİLEREK ONANMASINA, dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca İskenderun 6. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Adana Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 27.11.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.