Yargıtay 12. Ceza Dairesi 2025/388 E. 2025/4986 K. – Kişilerin Huzur

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi SAYISI : 2024/453 E. 2024/672 K. SUÇ : Kişilerin Huzur Ve Sükununu Bozma HÜKÜM : Mahkumiyet TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Ret

Dairemizce verilen bozma ilamı üzerine mahkemece sanık hakkında kurulan hükmün; sanık tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesindeki temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, işin esasına geçildi, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ 1.Yerel Mahkemece sanık hakkında kişilerin huzur ve sükununu bozma suçundan TCK'nın 123/1, 53/1-2-3.maddeleri gereğince 7 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluğu uygulanmasına karar verilmiş, bu kararının sanık tarafından tarafından temyizi üzerine, Dairemizin 13.09.2023 tarihli ve 2023/1424 Esas, 2023/2902 Karar sayılı ilamı ile basit yargılama usulü yönünden değerlendirilmek üzere bozulmasına karar verilmiştir.

2.Dairemizin bozma kararına uyularak yerel mahkemece sanık hakkında basit yargılama usulü hükümlerinin tartışılarak uygulanmasına karar verildiği ancak sanığın itirazı üzerine genel hükümlere göre yargılamaya devam edilerek, kişilerin huzur ve sükununu bozma suçundan TCK'nın 123/1, 53/1-2-3.maddeleri gereğince 7 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluğu uygulanmasına karar verilmiş ve Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca ret kararı verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ Sanığın temyiz sebepleri; verilen kararın temyiz edilmesine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR Yerel Mahkemece, dosyada mevcut belge ve bilgiler, soruşturma ve kovuşturma evrelerinde alınan beyanlarla birlikte dikkate alınarak yapılan değerlendirmede; olay tarihi ve öncesinde farklı zaman dilimleri içerisinde katılanın iş yerine giderken ve dönerken takip etmek suretiyle rahatsızlık verdiği kabul edilen sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 123/1.maddesindeki kişilerin huzur ve sükununu bozma suçundan mahkûmiyet kararı verilmiştir.

IV. GEREKÇE ve KARAR 02.04.2024 tarihli Ceza Muhakemesi Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılamasına Dair 7499 sayılı Kanun'un 19. maddesi ile değişik 5271 sayılı Kanun'un 291/1. maddesine göre 01.06.2024 tarihi ve sonrasında verilen kararlarda temyiz süresi iki hafta olup hükmün tebliğinden itibaren başlayacağı düzenlendiği ve yerel mahkemece 07.11.2024 tarihli karar oturumunda sanığın yüzüne karşı açıklanan hükümde "...gerekçeli kararın tebliğ tarihinden itibaren iki haftalık yasal süre içerisinde ...temyiz yasa yolu açık olmak üzere" ibaresine yer verilerek kanun yoluna başvuru süresinin usulüne uygun olmasına rağmen sanığa gerekçeli kararın tebliğ edilmeden, sanık tarafından 27.11.2024 tarihinde temyiz talebinde bulunduğu anlaşılmakla, sanığın temyiz talebinin yasal süresinde olduğu kabul edilerek yapılan incelemede, süre yönünden ret öneren tebliğnamedeki görüşe iştirak edilmemiştir.

Sanığa isnat edilen ve daha ağır bir suçu oluşturma ihtimali bulunmayan eylem, 5237 sayılı Kanunun 123. Maddesinin birinci fıkrasında yaptırıma bağlanmış olup, anılan suç, 5237 sayılı TCK'nın 66/1-e maddesi uyarınca 8 yıllık zamanaşımına tabidir. Kesen nedenlerin varlığı halinde süre yeniden işlemekte ise de, zamanaşımını kesen en son işlem,03.03.2016 tarihli mahkumiyet hükmü olup, anılan tarihten itibaren 5237 sayılı TCK'nın 66/1-e maddesinde öngörülen 8 yıllık zamanaşımı temyize konu karar tarihinden önce 03.03.2024 tarihinde gerçekleşmiş olmakla, dosya içeriği itibariyle de, 5271 sayılı CMK'nın 223/9. maddesindeki derhal beraat kararı verilmesini gerektirir şartlar bulunmadığından, hükmün, gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA,

1412 sayılı CMUK'un 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, 5237 sayılı TCK'nın 66/1-e ve 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddeleri gereğince sanık hakkındaki kamu davasının DÜŞMESİNE, Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 28.05.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.