Yargıtay 12. Ceza Dairesi 2025/2520 E. 2025/7116 K. – Defter, Kayıt

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi SAYISI : 2020/801 E., 2020/1972 K. SUÇ : Defter, kayıt ve belgeleri gizleme HÜKÜM : Beraat TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz isteminin esastan reddi İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; katılan vekili tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun (5271 sayılı Kanun) 298/1. maddesindeki temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, işin esasına geçildi, gereği düşünüldü: I. HUKUKÎ SÜREÇ İlk Derece Mahkemesince, sanık hakkında defter, kayıt ve belgeleri gizleme suçundan 213 sayılı Kanun'un 359/a-2, 5237 sayılı Kanun'un 62. ve 51. maddeleri uyarınca 15 ay hapis cezasıyla cezalandırılmasına ve cezanın ertelenmesine karar verilmiş, Bölge Adliye Mahkemesince sanığın istinaf başvurusu üzerine duruşma açılmaksızın yapılan inceleme neticesinde 5271 sayılı CMK'nın 280/1-a ve 303/1-a maddeleri uyarınca İlk Derece Mahkemesinin kararındaki mahkûmiyet hükmünün kaldırılmasına, sanığın 5271 sayılı CMK'nın 223/2-a maddesi uyarınca beraatine karar verilmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca katılan vekilinin temyiz isteminin esastan reddine karar verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir. II. TEMYİZ SEBEPLERİ Katılan vekilinin temyiz istemi; sanığın üzerine atılı suçu işlediğinin sabit olduğu, toplanan delillerin sanığın suçunun sübutuna yeter nitelikte olduğu, sanığın mahkumiyeti yerine beraatına karar verilmesinin usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkindir. III. OLAY VE OLGULAR İlk Derece Mahkemesince, dosyada mevcut belge ve bilgiler ve sanığın savunması dikkate alınarak yapılan değerlendirmede; ... Vergi Dairesi Müdürlüğü'nün ... vergi kimlik numaralı mükellefi olan şirket yetkilisi olan sanığa, ticari defter ve belgeleri ibraz etmesi için vergi müfettişince çıkarılan tebligatın 01.12.2015 tarihinde sanık şirketin kaşesi basılarak imza edilip tebliğ yapıldığı, sanığın alınan savunmasında defter ve belgelerini ibraz ettiğini, şirketinin sadece epiaja fatura kesme yetkisinin olduğunu bu nedenle her hangi bir usulsüzlüğün olmasının mümkün olmadığını belirttiği, sanığın iddialarının Kocaeli küçük ve orta ölçekli mükellefler grup başkanlığından sorulduğunda sanık tarafından 2010 yılına ilişkin defter ve belgelerin ibraz edildiği, 2011 ve 2012 yıllarına ilişkin ise defter ve belgelerin teslimi için tebligat yapılmış olmasına rağmen sanık tarafından her hangi bir evrakın teslim edilmediğinin belirtildiği görüldüğü gerekçesiyle sanığın 213 sayılı yasanın 359/a-2 maddesinde tanımlanan suçu işlediği kabulü ile hakkında mahkumiyet kararı verilmiştir. Bölge Adliye Mahkemesince yapılan incelemede; dosya kapsamında bulunan Ticaret Sicil Gazetesinin 15/04/2016 tarihli yayınında şirketin devredildiğinin ve bu haliyle Defter ve Belgelerin İbrazının istenildiği tarihte şirketin faal olduğunun anlaşılması karşısında sanığın üzerine atılı 213 Sayılı Yasanın 359/a-2 maddesinde düzenlenen "defter ve belgelerin ibraz edilmemesi" suçunun unsurları itibariyle oluşmadığından beraatine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesinin yasaya aykırı olduğu gerekçesi ile İlk Derece Mahkemesinin mahkumiyete ilişkin kararının kaldırılması ile sanığın 5271 sayılı CMK'nın 223/2-a maddesi uyarınca beraatine karar verilmiştir. IV. GEREKÇE VE KARAR 1.Suç tarihinde yürürlükte bulunan 213 sayılı VUK'nin 139. maddesine göre; vergi incelemeleri, esas itibarıyla incelemeye tabi olanın iş yerinde yapılır. İş yerinin müsait olmaması, ölüm, işin terk edilmesi gibi zaruri sebeplerle incelemenin yerinde yapılması imkansız olur veya mükellef ve vergi sorumluları isterlerse inceleme dairede yapılabilir. İş yeri faal olan mükelleflere, defter ve belgelerin vergi dairesine getirilmesi için yapılan tebligatlar usulüne uygun olmadığında suçun unsurları oluşmayacaktır. Dosya kapsamına göre, vergi denetmeni tarafından 2010,2011,2012 takvim yıllarına ait defter ve belgelerini ibraz etmesi için çıkartılan tebligatın, faal olan iş yeri adresinde sanığa 01.12.2015 tarihinde tebliğ edildiği, 01.12.2015 tarihli incelemeye başlama tutanağında ise incelemenin dairede yürütülmesi hususunda mükellefle birlikte mutabakata varıldığı belirtildiği ve mükellefin rızası ile incelemenin dairede yapıldığı, ayrıca aynı tarihli vergi inceleme tutanağında sanığın 2010 yılına ait defter ve belgeleri ibraz ettiği anlaşılmakla; 2011 ve 2012 takvim yıllarına ait defter ve belgeri ibraz etmeyen sanığın üzerine atılı suçun tüm unsurları itibarıyla oluştuğu ve sanığın mahkumiyetine karar verilmesi gerektiği, ayrıca hükümden sonra 15.04.2022 tarihinde Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren, 7394 sayılı Hazineye Ait Taşınmaz Malların Değerlendirilmesi ve Katma Değer Vergisi Kanununda Değişiklik Yapılması Hakkında Kanun ile Bazı Kanunlarda ve Kanun Hükmünde Kararnamelerde Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 4. ve 5. maddeleriyle değişik 213 sayılı Kanun’un 359. 3, 4, 5. ve 6. fıkraları uyarınca, 5237 sayılı Kanun'un 7/2. maddesi de gözetilerek öncelikle lehe Kanun’un tespit edilip uygulama yapılması ve her iki Kanunla ilgili uygulamanın gerekçeleriyle birlikte denetime olanak verecek şekilde ayrıntılı olarak kararda gösterilmesi suretiyle sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması, Bozmayı gerektirmiş, açıklanan nedenle katılan vekilinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden Sakarya Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesi kararının 5271 sayılı CMK'nın 302/2. maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA, Dava dosyasının, 5271 sayılı CMK'nın 304/2. maddesi uyarınca Sakarya Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 14.10.2025 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.