Yargıtay 12. Ceza Dairesi 2023/4556 E. 2023/5565 K. – Trafik Güvenliği

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi SAYISI : 2020/557 E., 2021/200 K. SUÇ : Trafik güvenliğini tehlikeye sokma İNCELEME KONUSU KARAR : Mahkumiyet KANUN YARARINA BOZMA YOLUNA BAŞVURAN : Adalet Bakanlığının istemi üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : İlgili kararın kanun yararına bozulması İzmir 47. Asliye Ceza Mahkemesinin 18.03.2021 tarihli ve 2020/557 esas, 2021/200 sayılı kararıyla, trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan sanık ... hakkında basit yargılama usulü uygulanmak suretiyle yapılan yargılama sonucunda, sanığın 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 179/3, 2 62/2 ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 251/3. maddeleri uyarınca 2 ay 15 gün karşılığı adli para cezası ile cezalandırılmasına, cezasının 5237 sayılı Kanun'un 58/7. maddesi uyarınca mükerrirlere özgü infaz rejimine göre infaz edilmesin, 53 üncü maddesindeki hak yoksunluklarının uygulanmasına karar verildiği, kararın sanığa bizzat tebliğ edildiği, istinaf edilmeksizin 08.09.2021 tarihinde kesinleştiği tespit edilmiştir. Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 309 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca, 31.03.2023 tarihli kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 17.05.2023 tarihli ve KYB-2023/40803 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü: I. İSTEM Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 17.05.2023 tarihli ve KYB-2023/40803 sayılı kanun yararına bozma isteminin; ''Dosya kapsamına göre; 1-Sanığın 5237 sayılı Kanun'un 179/2, 62/2 ve 5271 sayılı Kanun'un 251/3. maddeleri gereğince 2 ay 15 gün karşılığı adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiş ise de; kararın gerekçe kısmında sanığa 2 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği belirtilmesine rağmen, hüküm kısmında sanığın 2 ay 15 gün karşılığı adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmek suretiyle gerekçe ile hüküm fıkrası arasında çelişki oluşturulmasında, Kabule göre de; 2- Sanığa verilen 2 ay 15 gün karşılığı adli para cezasının, 5237 sayılı Kanun’un 52/2. maddesi uyarınca bir gün karşılığı takdir edilecek miktar ile çarpılması suretiyle paraya çevrilmemesinde; 3- Sanık hakkındaki gün adlî para cezasının 5237 sayılı Kanun'un 58. maddesi uyarınca mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmiş ise de, benzer bir olaya ilişkin Yargıtay 8. Ceza Dairesinin 10/06/2020 tarihli ve 2019/27995 esas, 2020/13032 karar sayılı ilâmında belirtildiği üzere, adlî para cezasına hükmedilmesi nedeniyle tekerrür hükümlerinin uygulanmasına karar verilemeyeceğinin gözetilmemesinde; İsabet görülmemiştir.“.” Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır. II. GEREKÇE İzmir 47. Asliye Ceza Mahkemesinin 2020/557 esas, 2021/200 karar sayılı dosyasında 29.06.2021 tarihli ek kararının, hükmün verilmesinden sonra ek kararla hükümde değişiklik yapılamayacağından cihetle, hükümde değişiklik yapan ek kararın hukuki değerden yoksun ve yok hükmünde olduğu değerlendirilmiştir. 1.Somut olayda; hüküm kısmında sanığın 5237 sayılı Kanun'un 179/2, 62/2 ve 5271 sayılı Kanun'un 251/3. maddeleri 2 ay 15 gün karşılığı adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği, verilen kararın istinaf edilmeksizin 08.09.2021 tarihinde sanık lehine kesinleştiği tespit edilmiş olup, asıl kararın hüküm fıkrası olduğu, 2- Sanığa verilen 2 ay 15 gün karşılığı adli para cezasının, 5237 sayılı Kanun’un 52/2. maddesi uyarınca bir gün karşılığı takdir edilecek miktar ile çarpılması suretiyle paraya çevrilmemesinde; 3- Sanık hakkındaki gün adlî para cezasının 5237 sayılı Kanun'un 58. maddesi uyarınca mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmiş ise de, benzer bir olaya ilişkin Yargıtay 8. Ceza Dairesinin 10/06/2020 tarihli ve 2019/27995 esas, 2020/13032 karar sayılı ilâmında belirtildiği üzere, adlî para cezasına hükmedilmesi nedeniyle tekerrür hükümlerinin uygulanmasına karar verilemeyeceğinin gözetilmemesinde isabet bulunmadığından kanun yararına bozma isteği yerinde görülmüştür. III. KARAR 1. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE, 2 İzmir 47. Asliye Ceza Mahkemesinin 18.03.2021 tarihli ve 2020/557 esas, 2021/200 sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin üçüncü fıkrası gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA, 3. 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin dördüncü fıkrasının (d) bendi uyarınca bozma nedeninin daha hafif bir cezayı gerektirdiği belirlendiğinden; Hükmün 1. fıkrasının 3. paragrafından sonra gelmek üzere ''Sanığın sosyal ve ekonomik durumu nazara alınarak 2 ay 15 gün adli para cezasının TCK'nın 52/3. maddesi gereğince esas tam gün sayısının 75 tam gün olarak belirlenmesine; TCK'nın 52/2. maddesi gereğince sanığın ekonomik ve diğer şahsi halleri göz önünde bulundurularak bir gün karşılığı adli para cezasının takdiren 20 TL olarak hesabıyla 1500 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına” ibaresinin yazılmasına, hükümden hak yoksunluklarına ilişkin 3. paragrafın, 5. paragrafın ve tekerrüre ilişkin 8. paragrafın çıkarılması suretiyle suretiyle, hukuka aykırılığın bu şekilde giderilmesine, infazın belirlenen şekilde yapılmasına, kararın diğer kısımların aynen bırakılmasına,” Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 12.12.2023 tarihinde karar verildi.