Yargıtay 12. Ceza Dairesi 2021/5048 E. 2025/2615 K. – Taksirle Yaralam

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi SUÇ : Taksirle Yaralama HÜKÜM : Mahkûmiyet Dairemizce verilen bozma kararı üzerine sanık hakkında kurulan hükmün; sanık tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesindeki temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, işin esasına geçildi, gereği düşünüldü: I. HUKUKÎ SÜREÇ Yerel Mahkemece sanık hakkında taksirle yaralama suçundan, 5237 sayılı TCK'nın 89/4, 62, 50/1-a, 52/2-4. maddeleri uyarınca 3.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiş, Dairemizce sanık hakkında bilinçli taksir hükümlerinin uygulanması gerektiğinden bahisle hükmün bozulması üzerine sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 89/4, 22/3, 62/1, 50/1-a, 52/2-4. maddeleri uyarınca sanığın kazanılmış hakkı gözetilerek 3.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca onama kararı verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir. II. TEMYİZ SEBEPLERİ Sanığın temyiz sebepleri; oluşa, kusura ve zararın sigorta tarafından karşılandığına ilişkindir. III. OLAY VE OLGULAR Yerel Mahkemece, dosyada mevcut belge ve bilgiler, soruşturma ve kovuşturma evrelerinde alınan beyanlarla birlikte dikkate alınarak yapılan değerlendirmede; olay günü gündüz vakti iki şeritli bölünmüş asfalt yolda sanığın sevk ve idaresindeki minibüs tipi aracı ile seyri sırasında dört yönlü kontrollü kavşağa geldiğinde kırmızı ışıkta kavşağa giriş yaptığı sırada kendisine yeşil ışık yanarken kavşağa giren katılanların bulunduğu araca çarpması sonucu iki katılanın basit tıbbi müdahale ile giderilebilir şekilde yaralanması şeklinde meydana gelen olayda, kırmızı ışık ihlali yapması nedeniyle bilinçli taksirle hareket eden sanığın tam kusurlu olduğu kabul edilerek, sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 89/1. maddesindeki taksirle yaralama suçundan mahkûmiyet kararı verilmiştir. IV. GEREKÇE ve KARAR Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 23/01/2018 tarih, 2017/463 Esas, 2018/20 Karar sayılı ve 23/01/2018 tarih, 2015/962 Esas, 2018/16 Karar sayılı ilamlarında vurgulandığı üzere, sanık hakkında hükmolunan adli para cezasının ödenmemesi halinin infaz aşamasında değerlendirilmesi gerektiği dikkate alındığında, 5237 sayılı TCK'nın 52/4. maddesi yerine 5275 sayılı Kanunun 106/3. maddesinin uygulanması bozma nedeni yapılmamıştır. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşılmakla, sanığın yukarıda ilgili bölümde ileri sürdüğü bu kapsamdaki ve yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddine, ancak; Kırıkhan 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 01.04.2016 tarihli ve 2015/427 Esas, 2016/466 Karar sayılı kararının yalnızca sanık tarafından temyiz edilmesi nedeniyle, 1412 sayılı Kanun'un 326 ıncı maddesinin son fıkrası ve 5271 sayılı Kanun'un 307 inci maddesinin beşinci fıkrası gereğince sanığın kazanılmış hakkı oluştuğundan, bozma ilamına uyularak verilen 4.000,00 TL adli para cezasından sonra ilk hükümde sanık hakkında tayin edilen 3.000,00 TL adli para cezasının infaz aşamasında gözetilmesine karar verilmesi gerekirken, sanığın neticeten 3.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına hükmedilmesi, Hukuka aykırı olup, açıklanan nedenle Kırıkhan 1. Asliye Ceza Mahkemesi hükmünün, 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322. maddesi gereği hükmün 2, 3 ve 4 numaralı fıkralarında yer alan dördüncü bentlerin çıkarılarak yerine "Kırıkhan 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 01.04.2016 tarihli ve 2015/427 Esas, 2016/466 Karar sayılı kararının yalnızca sanık tarafından temyiz edilmesi nedeniyle, 1412 sayılı Kanun'un 326 ıncı maddesinin son fıkrası ve 5271 sayılı Kanun'un 307 inci maddesinin beşinci fıkrası dikkate alınarak, sanık hakkındaki 3.000,00 TL adli para cezasına ilişkin mahkumiyet hükmünün infaz aşamasında gözetilmesine" ibaresinin eklenmesi suretiyle hükmün, oy birliğiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA, Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 11.03.2025 tarihinde karar verildi.