Yargıtay 12. Ceza Dairesi 2012/30419 E. 2013/15266 K.

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi Suç : Taksirle Öldürme Hüküm : TCK'nın 85/1, 62, 50/1-a, 52/2-4. maddeleri gereğince mahkûmiyet Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkûmiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii, katılanlar vekili ve mahalli Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü: Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; katılanlar vekilinin, eksik inceleme ile hüküm kurulduğuna, mahallinde keşif yapılarak yayanın geçiş yeri ile ışıkların bulunduğu yerlerin belirlenmesi talebinin usule aykırı olarak reddedildiğine, yayanın yola inmesinden itibaren karşıya geçene kadar aracın yaya geçidine girmemesi gerektiğine, sair nedenlere, mahalli Cumhuriyet Savcısının, mahkemece olayı detaylıca değerlendiren kusur tespitine ilişkin bilirkişi raporları bulunduğu halde oluşa uygun olmayan zorlamalı olarak sürücü sanığa kusur izafe eden rapora itibar etmesinin yerinde olmadığına, beraat kararı verilmesi gerektiğine, sanık müdafiinin olay nedeniyle sanığın kusursuz olduğunu tespit eden dört ayrı rapor bulunduğuna, kalkış yeri ile çarpma noktası arasında son bilirkişi raporunun tespitinin aksine 60 metrelik mesafe bulunduğuna, yerel mahkemenin itibar ettiği tanık ...'in beyanlarının olayın oluş şekline uymadığına, sair nedenlere ilişkin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine, ancak; 1.) Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 07/07/2009 tarih 2009/9-62-191 sayılı kararında da vurgulandığı üzere, taksirli suçlar açısından temel cezanın belirlenmesinde TCK'nın 61/1. maddesinin (f) bendinde yer alan "kastın ağırlığı" ve (g) bendinde yer alan "failin güttüğü amaç ve saik" gerekçesine dayanılamayacağının gözetilmemesi, 2.) Sanık hakkında hükmolunan 1 yıl 8 ay hapis cezasının TCK'nın 49/2. maddesi uyarınca kısa süreli olmaması nedeniyle, hükmün esasını teşkil eden kısa kararda ve gerekçeli kararın hüküm kısmında, hürriyeti bağlayıcı cezayı adli para cezasına çevirmenin yasal dayanağını oluşturan TCK'nın 50/4. maddesinin gösterilmemesi, 3.) Sanık hakkında hükmedilen hapis cezası adli para cezasına çevrilirken, adli para cezasının belirlenmesine esas tam gün sayısının gösterilmesi sırasında uygulama maddesi olan TCK'nın 52/3. maddesinin gösterilmemesi suretiyle CMK'nın 232/6. maddesine aykırı davranılması, 4.) Hükmün esasını teşkil eden kısa kararda ve gerekçeli kararın hüküm kısmında, sanığa hükmolunan ceza taksitlendirildikten sonra, TCK'nın 52/4. maddesi uyarınca ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrileceğinin kararda belirtilmemesi, Kanuna aykırı olup hükmün bu nedenlerle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi gereğince isteme aykırı olarak BOZULMASINA, bu hususların yeniden yargılama yapılmaksızın aynı Kanunun 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hüküm fıkrasının 1. paragrafında yer alan “sanığın kastına, suç sebep ve saiklerine” ibarelerinin hükümden çıkarılmasına, hükmün 4. paragrafında yer alan “50/1-a” ibaresinden önce gelmek üzere “50/4. maddesi delaletiyle aynı Kanunun” ibaresinin eklenmesine, aynı paragrafta yer alan “çevrilmesine ve” ibaresinden sonra gelmek üzere “TCK'nın 52/3. maddesi gereğince” ibaresinin eklenmesine, hükmün 6. paragrafının başına “TCK'nın 52/4. maddesi gereğince” ibaresinin eklenmesine ve aynı paragrafın sonuna; “ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrileceğinin sanığa bildirilmesine” ibaresinin eklenerek, hükümdeki usul ve kanuna uygun bulunan sair hususların aynen bırakılmasına karar verilmek suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 05.06.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.