Yargıtay 11. Ceza Dairesi 2021/25622 E. 2024/2650 K. – Dolandırıcılık

B O Z M A Ü Z E R İ N E MAHKEMESİ:Ağır Ceza Mahkemesi SAYISI : 2018/12 E., 2019/228 K. SUÇ : Dolandırıcılık HÜKÜMLER : Mahkûmiyet TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Onama Sanıklar hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir oldukları, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü: I. HUKUKÎ SÜREÇ 1. Temyizin kapsamına göre; Mersin Cumhuriyet Başsavcılığının 13.06.2013 tarihli ve 2013/4028 sayılı iddianamesiyle sanıklar hakkında dolandırıcılık suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 37 nci maddesinin birinci fıkrası delâletiyle aynı Kanun'un 157 nci maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesi uyarınca cezalandırılmaları talebiyle Mersin Asliye Ceza Mahkemesine kamu davası açılmıştır. 2. Ankara 12. Asliye Ceza Mahkemesinin 09.12.2014 tarihli ve 2013/710 Esas, 2014/713 Karar sayılı kararı ile sanıklar hakkında dolandırıcılık suçundan 5237 sayılı Kanun'un 157 nci maddesinin birinci fıkrası ile 52 nci maddesinin ikinci ve dördüncü fıkraları uyarınca 2 yıl hapis ve 4.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir. 3. Anılan kararın sanıklar tarafından temyizi üzerine Yargıtay (Kapatılan) 15. Ceza Dairesinin 04.07.2017 tarihli ve 2017/16102 Esas, 2017/17138 Karar sayılı kararı ile sanıkların eyleminin suç tarihinden sonra yürürlüğe giren 5237 sayılı Kanun'un 158 inci maddesinin birinci fıkrasının (L) bendine temas etmesi nedeniyle üst dereceli mahkemede yargılama ve değerlendirme yapılması için bozulmasına karar verilmiştir. 4. Görevsizlik kararı üzerine Ankara 31. Ağır Ceza Mahkemesinin 14.06.2019 tarihli ve 2018/12 Esas, 2019/228 Karar sayılı kararı ile sanıklar hakkında dolandırıcılık suçundan 5237 sayılı Kanun'un 37 nci maddesi delâletiyle aynı Kanun'un 157 nci maddesinin birinci fıkrası, 52 nci maddesinin ikinci ve dördüncü fıkraları ile 53 üncü maddesi uyarınca 2 yıl hapis ve 4.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir. II. TEMYİZ SEBEPLERİ Sanık ...'ın temyizi; kredi kartını, borcunu erteletmek için sanıklardan ...'e vermesine rağmen, ...'in kartına para yatırılmasını sağlayıp bunu harcadığına, bu işlemlerden haberdar olmadığına ilişkindir. Sanık ... ve ... ise; haklarında hükmolunan cezayı temyiz ettiklerini belirtmişlerdir. III. OLAY VE OLGULAR Ankara'da ikamet eden katılanı suç tarihi olan 12.09.2012 günü arayan meçhul kişinin kendisini emniyet mensubu olarak tanıtıp katılanı para göndermeye ikna ettiği, katılanın temyiz dışı sanık ...ın kredi kartı hesabına 2.000,00 TL, temyiz dışı sanık ...'in kredi kartı hesabına ise 1.000,00 TL lik havaleler yaptığı, konuşmanın kesintisiz ve havalelerin aynı anda yapıldığı, hesap sahiplerinin kartlarını sanıklar ...ve ...'e verdikleri, bu kişilerin de diğer sanık ...'e verdikleri, haklarında mahkûmiyet hükmü kurulan sanıklara dolandırıcılık eylemi için kredi kartı temin etmeleri karşılığında % 20 komisyon ödendiği, sanık ...'in eyleme dair açık ikrarının bulunduğu, diğer sanıkların suçlamayı inkar ettikleri ancak iştirak halinde işledikleri benzer türden dava dosyalarının da mevcut olduğu, Mahkemesince uzlaşmanın sağlanamaması üzerine sanıklar hakkında mahkûmiyet hükmü kurulduğu anlaşılmıştır. IV. GEREKÇE 1. Ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 04.10.2018 tarihli ve 2015/8-656 Esas, 2018/404 Karar sayılı içtihadında belirtildiği üzere; 28.06.2014 tarihinde yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'un 81 inci maddesi ile değişik 5275 sayılı Kanun'un 106 ncı maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca adli para cezalarının ödenmemesi halinde kamuya yararlı bir işte çalışma tedbirine de karar verilebileceği gözetilerek, sanıklar hakkında kurulan hükümlerde infaz yetkisini de kısıtlar şekilde adli para cezasının ödenmemesi halinde hapse çevrileceğinin ihtar edilmiş olması infaz aşamasında gözetilmesi olanaklı görüldüğünden bozma nedeni yapılmamıştır. 2. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemlerin sanıklar tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemlere uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanıkların yerinde görülmeyen temyiz sebepleri reddedilmiştir. V. KARAR Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararında sanıklar tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanıkların temyiz sebeplerinin reddiyle hükümlerin, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA, Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 04.03.2024 tarihinde karar verildi.