Yargıtay 11. Ceza Dairesi 2010/5149 E. 2012/21263 K.

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi SUÇ : Başkasına ait banka veya kredi kartının izinsiz kullanılması suretiyle yarar sağlamak HÜKÜM : 1-5237 sayılı Yasa 245/1. maddeleri gereğince 3 yıl 6 ay hapis ve 2000 ytl adli para cezası. 2-5237 sayılı Yasa 245/1. maddeleri gereğince 3 yıl hapis ve 1000 ytl adli para cezası

Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 18.10.2011 gün, 2011/166-213 sayılı kararında açıklandığı üzere; sanığın katılan ...' e ait farklı bankalardan verilmiş iki adet kredi kartını kullanması eyleminde kredi kartlarının gerçek olması ve suçun mağdurunun adına kredi kartı düzenlenen kişi olması nedeniyle eylemin TCK.nun 245/1 ve 43. maddelerindeki zincirleme suçu oluşturacağının gözetilmemesi aleyhe temyiz bulunmadığından bozma konusu yapılmamıştır. Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma neticelerine uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre sanık müdafinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine; ancak: 1- Sanığın savunmasında, bankanın paraları kendisinden tahsil ettiğini bildirmesi karşısında, sanığın iddia ettiği bu tahsilatın bizzat pişmanlık gösterilerek giderip gidermediği araştırılmaksızın, tazmin ve iadenin rızai olmadığından bahisle etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanmaması, 2- Sanık hakkında tayin edilen adli para cezalarının hapis cezası olarak belirtilip yine bir gün karşılığı belirlenirken CMK'nun 232/6. maddesine aykırı olarak uygulanan kanun maddesinin gösterilmemesi, 3- Sanığın şikayetçi ...' ın kredi kartını kötüye kullanması eylemi nedeniyle 5237 sayılı TCK.nun 245/1. maddesince hükmonulan cezada “suçun işleniş şekli, verilen zarar... ” denilmek suretiyle adli para cezasına esas alınması gereken tam gün sayısı alt sınırdan uzaklaşılarak tayin olunduğu halde hapis cezasının alt sınırdan tayin edilmesi suretiyle çelişkiye düşülmesi, Yasaya aykırı, sanık müdafinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 10.12.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.