Yargıtay 1. Ceza Dairesi 2026/2054 E. 2026/4391 K. – Kasten Yaralama

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi SAYISI : 2025/287 E., 2025/503 K. SUÇ : Kasten yaralama HÜKÜM : Mahkûmiyet TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz başvurularının esastan reddi ile hükmün onanması

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ 1. Konya 4. Ağır Ceza Mahkemesinin, 28.12.2022 tarihli ve 2020/257 Esas, 2022/563 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında nitelikli kasten öldürmeye teşebbüs suçundan kurulan mahkûmiyet hükmünün sanık müdafii tarafından istinaf edilmesi üzerine Konya Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 09.02.2023 tarihli ve 2023/344 Esas, 2023/347 Karar sayılı kararıyla istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş anılan kararın sanık müdafii tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 1. Ceza Dairesinin, 20.03.2025 tarihli ve 2023/5231 Esas, 2025/2272 Karar sayılı kararıyla özetle; sanığın kastının yaralamaya yönelik olduğu gözetilmeksizin suç vasfının hatalı şekilde belirlenmesi nedeniyle bozulmasına ve dava dosyasının 5271 sayılı Kanun’un 304/2-a uyarınca İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

2.Konya 4. Ağır Ceza Mahkemesinin, 10.11.2025 tarihli ve 2025/287 Esas, 2025/503 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 86/1, 86/3-e, 87/1-c, 62, 53... . maddeleri uyarınca 5 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve cezasının ikinci kez mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilerek dava dosyası, 5271 sayılı Kanun'un 307/3. maddesi uyarınca doğrudan temyiz merciine gönderilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ Sanık ve müdafiinin temyiz sebepleri özetle; sanığın üzerine atılı suçu işlemediğine, mahkûmiyetine yeterli somut delil bulunmadığına, suç kastı ile hareket etmediğine, haksız tahrike, fazla ceza tayinine, tekerrür hükümlerinin uygulanma koşullarının oluşmadığına, sanık lehine hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı verilmesi gerektiğine ilişkindir.

III. GEREKÇE Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemin sanık tarafından yaralama kastıyla gerçekleştirildiğinin saptandığı, yargılama sonucunda oluşan kanaat ve takdire göre ceza yaptırımının yasal bağlamda ve gerekçesi gösterilerek sanığın eylemiyle orantılı şekilde belirlendiği, somut olayda sanık lehine haksız tahrik koşullarının oluşmadığı, tekerrür hükümlerinin isabetli şekilde uygulandığı, sanık hakkında hükmolunan ceza miktarı gözetildiğinde sanık lehine hükmün açıklanmasının geri bırakılması hükümlerinin uygulanmasında kanuni imkansızlık bulunduğu anlaşıldığından, hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

IV. KARAR Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Konya 4. Ağır Ceza Mahkemesinin, 10.11.2025 tarihli ve 2025/287 Esas, 2025/503 Karar sayılı kararında sanık ve müdafiince öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289/1. maddesi ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden aynı Kanun’un 302/1. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/4. maddesi uyarınca Konya 4. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Konya Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 04.06.2026 tarihinde karar verildi.