Danıştay 9. Daire 2025/4430 E. 2025/3844 K.

T.C. D A N I Ş T A Y DOKUZUNCU DAİRE Esas No : 2025/4430 Karar No : 2025/3844

TEMYİZ EDEN (DAVACI) : ... Teknolojileri San. ve Tic. Ltd. Şti. VEKİLİ : Av. ...

KARŞI TARAF (DAVALI) : ... Defterdarlığı- ... VEKİLİ : Av. ...

İSTEMİN KONUSU : Davacı şirket adına, 2019/Haziran ilâ Aralık dönemleri için re'sen tarh edilen katma değer vergisi ile kesilen vergi ziyaı cezasının kaldırılması istemiyle açılan davayı reddeden ... Vergi Mahkemesinin ... tarih ve E:..., K:... sayılı kararına yönelik davacı istinaf başvurusunu reddeden ... Bölge İdare Mahkemesi ... Vergi Dava Dairesinin ... tarih ve E:..., K:... sayılı kararının temyizen incelenerek bozulması istenilmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA Karar veren Danıştay Dokuzuncu Dairesince, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu gereğince ilk inceleme ile görevli Tetkik Hâkimi ...'in açıklamaları dinlendikten ve temyiz dilekçesi ile ekleri incelendikten sonra gereği görüşüldü:

İNCELEME VE GEREKÇE: 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun Danıştay dava dairelerinin nihai kararları ile bölge idare mahkemelerinin verdikleri hangi kararların temyiz edilebileceğinin bentler halinde sayıldığı, 02/08/2024 tarih ve 32620 sayılı Resmi Gazetede yayımlanan 7524 sayılı Vergi Kanunları ile Bazı Kanunlarda ve 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamede Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun ile yeniden düzenlenen 46. maddesinin 1. fıkrasının (b) bendinde, konusu dokuz yüz yirmi bin Türk Lirasını aşan; vergi davaları, tam yargı davaları ve idari işlemler hakkında açılan davalara ilişkin olarak bölge idare mahkemelerince verilen kararların; (c) bendinde de konusu iki yüz yetmiş bin Türk lirasını aşıp dokuz yüz yirmi bin Türk lirasını aşmayan; vergi davaları, tam yargı davaları ve idari işlemler hakkında açılan ve istinaf kanun yolu incelemesinde kaldırma kararı üzerine yeniden karar verilen davaların temyiz edilebileceği belirtilmiştir. Söz konusu düzenleme kapsamındaki parasal sınırın belirlenmesine ilişkin 2577 sayılı Kanunun ek 1. maddesinin 2. fıkrasının, Anayasa Mahkemesinin 11/02/2025 tarih ve E:2025/39, K:2025/35 sayılı kararıyla iptali üzerine, 04/06/2025 tarih ve 32920 (1.Mük) sayılı Resmi Gazetede yayımlanan 7550 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanunla yeniden düzenlenen halinde, 45. ve 46. maddeler uyarınca istinaf veya temyiz yoluna başvurulabilecek kararların belirlenmesinde davanın açıldığı tarihteki parasal sınırın esas alınması öngörülmüştür. Ayrıca, 2577 sayılı Kanun'un 45/6. maddesindeki "Bölge idare mahkemelerinin 46. maddeye göre temyize açık olmayan kararlarının kesin olduğu" yönündeki düzenlemenin, Anayasa Mahkemesinin 27/03/2025 tarih ve E:2024/189, K:2025/83 sayılı kararıyla, “istinaf başvurusunun kısmen veya tümden kabulü hali” yönünden iptaline karar verilmiştir. Yukarıda yer verilen mevzuat ve Anayasa Mahkemesi kararı uyarınca, konusu dava açıldığı tarihte geçerli olan temyiz parasal sınırının altında kalan ve Bölge İdare Mahkemesinin "istinaf başvurusunun reddi" kararları temyiz edilebilir kararlar arasında yer almamaktadır. Bu durumda, dava açılış tarihi itibarıyla temyiz parasal sınırının altında kalan (419.595,60 TL) ve Vergi Mahkemesi kararına yönelik istinaf başvurusunun reddi yolundaki, temyiz istemine konu kararın temyizen incelenebilecek kararlar kapsamında olmadığı anlaşıldığından temyiz isteminin incelenmesine olanak bulunmamaktadır.

KARAR SONUCU: Açıklanan nedenlerle; 1.Davacının temyiz isteminin İNCELENMEKSİZİN REDDİNE, 2.Temyiz isteminde bulunandan ...-TL maktu harç alınmasına, 3.2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 48. maddesinin 7. fıkrası uyarınca, 30/09/2025 tarihinde oybirliğiyle kesin olarak karar verildi.