Bölge Adliye Mahkemesi ·

Bölge Adliye Mahkemesi 2026/2136 E. 2026/2302 K.

Mahkeme
Bölge Adliye Mahkemesi
Esas No
2026/2136
Karar No
2026/2302
Karar Tarihi

T.C. İZMİR BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 13. HUKUK DAİRESİ

DOSYA NO : 2026/2136 KARAR NO : 2026/2302

T Ü R K M İ L L E T İ A D I N A B Ö L G E A D L İ Y E M A H K E M E S İ K A R A R I

İNCELENEN KARARIN MAHKEMESİ : MANİSA ASLİYE TİCARET MAHKEMESİ NUMARASI : 2026/594 Esas DAVA TARİHİ : 02/06/2026 ARA KARAR TARİHİ :14/07/2026 DAVA : Menfi Tespit (Ticari İlişkiden Kaynaklanan) DAİRE KARAR TARİHİ: 13/11/2026 KARAR YAZIM TARİHİ : 13/11/2026

Manisa Asliye Ticaret Mahkemesi'nin 2026/594 Esas sayılı dosyasında verilen 14/07/2026 tarihli ara kararının, istinaf başvurusu yoluyla incelenmesinin istenilmesi üzerine, dairemize gönderilen dosya incelendi, dosya içeriğine göre incelemenin duruşmasız olarak yapılması uygun görülmekle, gereği konuşulup düşünüldü. İSTEM: Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; Davalı şirketin haksız ve hukuka aykırı bir şekilde müvekkili aleyhine kaçak tespit tutanakları düzenlediğini ve kaçak tespit tutanaklarına dayalı borç nedeniyle müvekkili aleyhine icra takibi başlattığını, müvekkilinin icra takibinin başlatılmasıyla borçlandırmadan haberdar olduğunu, davalı tarafın, elinde ispata kafi herhangi bir veri olmamasına rağmen sadece kendi bünyesinde oluşturduğu Kaçak Tespit Tutanağı ile müvekkilini borçlandırmış ve Manisa 4. İcra Müdürlüğü'nün 2020/5312 Esas sayılı icra dosyası ile takip başlattığını, icra dosyalarına dayanak kaçak tespit tutanaklarının celbi halinde tutanakların usulsüz tutulduğu ve hesaplamanın hatalı ya da kötü niyetli yapıldığı anlaşılacağını, Kaçak Tespit Tutanaklarının incelenmesi halinde hangi kaçağın ne şekilde kullanıldığının matbu cümlelerle belirtildiği ve ilgili mevzuata uygun tutulmadığı anlaşılacağını, yine Kaçak Tespit Tutanağı tutulurken müvekkili hazır olmadığından tutanaklarda imzasının olmaması tutanakları ayrıca usulsüz hale getirdiğini, bilindiği üzere; EPTHY m.43/5 ''Kaçak enerjisi tüketiminin tespit edilmesinde, ilgili tüzel kişinin tespitini doğru bulgu ve belgelere dayandırması ve tüketici haklarının ihlal edilmemesi esastır. Kaçak işleminin başlatılması için bu sürecin sonunda kaçak elektrik enerjisinin kullanımının tespit gerekmektedir.'' demek sureti ile tespitin açık ve net bir şekilde olması gerektiğini ortaya koyduğunu, ayrıca EPTHY m. 43/7: " Bu madde kapsamında yapılan tespit ve işlemler kullanım yerini de içerecek şekilde fotoğraflanır ve iletişim bilgilerinin bulunması halinde kalıcı veri saklayıcısıyla da tüketiciler bilgilendirilir. " hükmünden de açıkça anlaşıldığı üzere kaçak tespit tutanakları tutulduğu sırada kaçak elektriğin nasıl kullanıldığı belgelerle tespit edilmesi ve fotoğraflandırılması gerektiğini, nitekim somut olayda müvekkili haksız bir şekilde Kaçak Tespit Tutanağı ile borçlandırılarak mağdur durumda bırakıldığını, bu anlayışın hukuk devleti ve adalet ilkeleri ile bağdaşmamakta olup, davalı kurumun kaçak tespit tutanakları ile ilgili yürütmüş olduğu işleyiş ve yol tamamen haksız kazanç elde etmeye yönelik olup, vatandaşın mağduriyetinden faydalanmaya yönelik olduğunu, müvekkili davacının adına kayıtlı 32801865 abone numaralı tesisatın olmadığı ve/veya işbu tesisattan kaçak elektrik kullanılmadığı, müvekkili aleyhine tutulan kaçak tespit tutanaklarının doğru bulgu ve belgelere dayandırılmadığı, kaçak tutanaklarının gerçeğe aykırı bir şekilde hayali ve masa başında düzenlenmiş olduğu, bu haliyle hem şeklen hem de içerik olarak yanlış ve geçersiz olduğu tespit edileceğini, nitekim davalı kurumun müvekkilinden 6183 sayılı Kanunun 51. Maddesi uyarınca faiz istemesi de hukuka aykırı olduğunu, tüm bu nedenlerle davalı şirket tarafından müvekkili aleyhine başlatılan Manisa 4. İcra Müdürlüğü'nün 2020/5312 Esas sayılı sayılı icra dosyasına konu alacak miktarından müvekkilinin borçlu olmadığının tespiti ile 100,00-TL menfi tespit(fazlaya ilişkin haklarımız saklı kalmak kaydıyla) talebinin kabulüne, davalı tarafın %20'den aşağı olmamak üzere kötüniyet tazminatıyla cezalandırılmasına ve yargılama süresince işbu icra takibinin tedbir yoluyla durdurulmasına, tüm yargılama gideri ve vekalet ücretinin davalı üzerine bırakılmasına karar verilmesini talep ve dava etmiştir. İLK DERECE MAHKEMESİ KARAR ÖZETİ: Mahkemece, "Mahkememizin 05/06/2026 tarihli ara kararı ile, davacı tarafın ihtiyati tedbir talebinin kısmen kabulü ile; Davacı vekilinin ihtiyati tedbire ilişkin talebi yukarıda açıklanan düzenlemeler ışığında değerlendirildiğinde; 2004 sayılı İİK’nun 72. maddesine göre, dava tarihinden önce başlatılan bir icra takibinin tedbiren durdurulması mümkün olmadığından takibin durdurulmasına ilişkin talebin reddine karar vermek gerekmiş, ancak istikrarlı Yargıtay ve Bölge Adliye Mahkemesi kararlar ile de belirlendiği üzere "çoğun içinde azda vardır kuralı" gereği ve İİK 72/3 maddesi dikkate alınarak Manisa İcra Müdürlüğünün 2025/55469 Esas sayılı dosyasındaki takip konusu alacak oranda teminat yatırılması karşılığında icra veznesine yatırılan paranın alacaklıya ödenmemesi yönünde tedbir kararı verilmesinin mümkün olduğu anlaşılmakla..." gerekçeleri ile İhtiyati tedbir kararına karşı yapılan vaki itirazın reddine karar verilmiştir. İSTİNAF TALEBİNDE BULUNAN: Davalı istinaf talebinde bulunmuştur. İSTİNAF SEBEPLERİ: Davalı istinaf dilekçesinde özetle: Yaklaşık ispat şartının gerçekleşmediğini, tahakkuk edilen bedellerin mevzuata ve EPDK Yönetmeliğine uygun olduğunu, davacı yönünden telafisi imkansız zarar tehlikesi bulunmadığını belirterek kararın kaldırılmasına ve davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir. GEREKÇE: Dava, menfi tespit davasıdır. İstinafa konu ara karar, ilk derece mahkemesinin 14/07/2026 tarihli ihtiyati tedbir kararına itiraz üzerine mahkemenin verdiği itirazın reddi ara kararının istinafen incelenmesi talebine ilişkindir. İhtiyati tedbir; 6100 Sayılı HMK'nın 389 ve devamı maddelerinde düzenlenmiştir. Davanın açılmasıyla hüküm arasında geçen zaman içinde müddeabihin çeşitli şekillerde istenmeyen değişikliklere maruz kalması veya maruz bırakılması mümkündür. Bu değişiklikler sonucu davanın sonunda elde edilecek hükmün icrası, mümkün olmayabilir veya çok güçleşebilir. İşte ortaya çıkan bu tehlikeyi bertaraf etmek amacıyla ihtiyati tedbir kurumu kabul edilmiştir. HMK'nın 389. maddesinde, ihtiyati tedbirin şartları düzenlenmiş olup, söz konusu maddede; meydana gelebilecek bir değişme nedeniyle hakkın elde edilmesinin önemli ölçüde zorlaşacağı ya da tamamen imkansız hale gelebileceği veya gecikmesinde sakınca bulunması yahut ciddi bir zararın ortaya çıkacağı endişesi bulunan haller, genel bir ihtiyati tedbir sebebi veya şartı olarak kabul edilmiştir. Bu şartlardan birisinin mevcudiyeti halinde, mahkemece, uyuşmazlık konusu taşınmaz hakkında ihtiyati tedbir kararı verilebilecektir. İhtiyati tedbirde asıl olan ihtiyati tedbire esas olan bir hakkın bulunması ve bir ihtiyati tedbir sebebinin ortaya çıkmasıdır. Bunlar ihtiyati tedbirin temel şartlarını oluştururlar. Maddede bu iki hususa yer verilmiş, ihtiyati tedbire ilişkin hak ve özellikle ihtiyati tedbir sebebi genel olarak belirtilmiştir. Tedbir talebinin kabulü veya reddi bir kısım genel ilkeler konularak hakime bırakılmış, ancak ihtiyati tedbirin uyuşmazlık konusu hakkında verileceğini düzenlemiştir. İhtiyati tedbire esas olan hakkın iyi belirlenmesi gerekir. Taraflar arasında çekişmeli olan şey veya yargılama konusunu oluşturan hak, aynı zamanda tedbirin konusu hakkı da oluşturacaktır. Kanun ''uyuşmazlık konusu hakkında'' diyerek bu hususa vurgu yapmıştır (madde 389/1). Ancak özellikle dikkat edilmesi gereken husus, diğer geçici hukuki korumaların alanına giren konularda ihtiyati tedbire karar verilmemesidir. Bu sebeple, para alacakları konusunda özel ve istisnai durumlar dışında asıl geçici hukuki koruma ihtiyati hacizdir. Keza, diğer özel hükümlerde açıkça farklı bir geçici hukuki korumadan bahsedilmişse, bu durumda da o çerçevede bir karar verilmeli, ihtiyati tedbir kararı verilmemelidir. Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; Davalı şirketin haksız ve hukuka aykırı bir şekilde müvekkili aleyhine kaçak tespit tutanakları düzenlediğini ve kaçak tespit tutanaklarına dayalı borç nedeniyle müvekkili aleyhine icra takibi başlattığını, müvekkilinin icra takibinin başlatılmasıyla borçlandırmadan haberdar olduğunu, davalı tarafın, elinde ispata kafi herhangi bir veri olmamasına rağmen sadece kendi bünyesinde oluşturduğu Kaçak Tespit Tutanağı ile müvekkilini borçlandırmış ve Manisa 4. İcra Müdürlüğü'nün 2020/5312 Esas sayılı icra dosyası ile takip başlattığını, icra dosyalarına dayanak kaçak tespit tutanaklarının celbi halinde tutanakların usulsüz tutulduğu ve hesaplamanın hatalı ya da kötü niyetli yapıldığı anlaşılacağını, Kaçak Tespit Tutanaklarının incelenmesi halinde hangi kaçağın ne şekilde kullanıldığının matbu cümlelerle belirtildiği ve ilgili mevzuata uygun tutulmadığı anlaşılacağını, yine Kaçak Tespit Tutanağı tutulurken müvekkili hazır olmadığından tutanaklarda imzasının olmaması tutanakları ayrıca usulsüz hale getirdiğini, bilindiği üzere; EPTHY m.43/5 ''Kaçak enerjisi tüketiminin tespit edilmesinde, ilgili tüzel kişinin tespitini doğru bulgu ve belgelere dayandırması ve tüketici haklarının ihlal edilmemesi esastır. Kaçak işleminin başlatılması için bu sürecin sonunda kaçak elektrik enerjisinin kullanımının tespit gerekmektedir.'' demek sureti ile tespitin açık ve net bir şekilde olması gerektiğini ortaya koyduğunu, ayrıca EPTHY m. 43/7: " Bu madde kapsamında yapılan tespit ve işlemler kullanım yerini de içerecek şekilde fotoğraflanır ve iletişim bilgilerinin bulunması halinde kalıcı veri saklayıcısıyla da tüketiciler bilgilendirilir. " hükmünden de açıkça anlaşıldığı üzere kaçak tespit tutanakları tutulduğu sırada kaçak elektriğin nasıl kullanıldığı belgelerle tespit edilmesi ve fotoğraflandırılması gerektiğini, nitekim somut olayda müvekkili haksız bir şekilde Kaçak Tespit Tutanağı ile borçlandırılarak mağdur durumda bırakıldığını, bu anlayışın hukuk devleti ve adalet ilkeleri ile bağdaşmamakta olup, davalı kurumun kaçak tespit tutanakları ile ilgili yürütmüş olduğu işleyiş ve yol tamamen haksız kazanç elde etmeye yönelik olup, vatandaşın mağduriyetinden faydalanmaya yönelik olduğunu, müvekkili davacının adına kayıtlı 32801865 abone numaralı tesisatın olmadığı ve/veya işbu tesisattan kaçak elektrik kullanılmadığı, müvekkili aleyhine tutulan kaçak tespit tutanaklarının doğru bulgu ve belgelere dayandırılmadığı, kaçak tutanaklarının gerçeğe aykırı bir şekilde hayali ve masa başında düzenlenmiş olduğu, bu haliyle hem şeklen hem de içerik olarak yanlış ve geçersiz olduğu tespit edileceğini, nitekim davalı kurumun müvekkilinden 6183 sayılı Kanunun 51. Maddesi uyarınca faiz istemesi de hukuka aykırı olduğunu, tüm bu nedenlerle davalı şirket tarafından müvekkili aleyhine başlatılan Manisa 4. İcra Müdürlüğü'nün 2020/5312 Esas sayılı sayılı icra dosyasına konu alacak miktarından müvekkilinin borçlu olmadığının tespiti ile 100,00-TL menfi tespit(fazlaya ilişkin haklarımız saklı kalmak kaydıyla) talebinin kabulüne, davalı tarafın %20'den aşağı olmamak üzere kötüniyet tazminatıyla cezalandırılmasına ve yargılama süresince işbu icra takibinin tedbir yoluyla durdurulmasına, tüm yargılama gideri ve vekalet ücretinin davalı üzerine bırakılmasına karar verilmesini talep ve dava etmiştir. İlk derece mahkemesi, 05/06/2026 tarihli ara kararı ile, davacı vekilinin tedbir talebinin kısmen kabulü ile davacının takibin durdurulmasına yönelik tedbir talebinin reddine, İcra İflas Kanunu 72/3 maddesi uyarınca teminat mukabilinde icra veznesine yatırılan paranın alacaklıya ödenmesinin durdurulmasına dair ara kararı vermiştir. Bu karara karşı davalı ... vekili tarafından kararın haksız olduğu gerekçesi ile istinaf kanun yoluna başvurulmuştur. İcra İflas Kanunu 72/3 maddesi uyarınca icra takibinden sonra açılan menfi tespit davasında ihtiyati tedbir talebi yoluyla takibin durdurulmasına karar verilemez. Ancak borçlu gecikmeden doğan zararları karşılamak ve alacağın yüzde 15'inden aşağıda olmamak üzere göstereceği teminat karşılığında mahkemeden ihtiyati tedbir yoluyla icra veznesindeki paranın alacaklıya verilmemesini talep edebilir. Davalı vekilinin istinaf dilekçesindeki hususlar yerinde görülmediği gibi, davalı şirketin teminat mukabilinde verilen işbu ihtiyati tedbir kararından ötürü mağduriyetinin de söz konusu olmayacağı anlaşılmakla, davalı vekilinin istinaf isteminin HMK 353/(1)-b-1 maddesi gereğince esastan reddine karar verilmesi gerekmiştir. İlk derece mahkemesince hukuki nitelendirmenin davadaki ileri sürülüş ve dosya kapsamına uygun olarak belirlendiği, ihtilafa uygulanması gereken yasal mevzuatın doğru olarak tespit edildiği, mahkemenin ara karar gerekçesiyle ara hüküm fıkrasının birbiriyle uyumlu olduğu ve mahkeme arahükmünün yasal unsurları taşıdığı, istinaf talepleriyle sınırlı olarak yapılan incelemede ilk derece mahkemesi kararının usul ve yasaya uygun bulunduğu anlaşılmakla, ilk derece mahkemesi kararına karşı davalı tarafından ileri sürülen istinaf itirazlarının HMK'nın 353/(1)-b-1 maddesi gereğince esastan reddine karar verilmesi gerekmiş ve aşağıdaki şekilde hüküm kurulması cihetine gidilmiştir. HÜKÜM: 1-Manisa Asliye Ticaret Mahkemesi'nin 2026/594 Esas, 14/07/2026 Tarihli ara kararı usul ve esas yönünden hukuka uygun bulunduğundan, davalının istinaf başvurusunun 6100 sayılı HMK'nın 353/1-b-1 maddesi uyarınca ESASTAN REDDİNE, 2-İstinaf talebinde bulunan davalı tarafından yatırılan istinaf karar harcı yeterli olduğundan yeniden harç tahsiline yer olmadığına, 3-Davalı tarafından yapılan istinaf yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına, İlişkin, dosya üzerinde yapılan inceleme sonunda HMK 353/1-a maddesi uyarınca kesin olmak üzere 13/11/2026 tarihinde oy birliği ile karar verildi.

Atıf: Bölge Adliye Mahkemesi, E. 2026/2136, K. 2026/2302, T. 14.07.2026, www.arakarar.com/karar/bam-karar-2026-2136-e-2026-2302-k-1ab8dfa67fb7