Bölge Adliye Mahkemesi ·

Bölge Adliye Mahkemesi 2024/896 E. 2026/1791 K.

Mahkeme
Bölge Adliye Mahkemesi
Esas No
2024/896
Karar No
2026/1791
Karar Tarihi

T.C. İZMİR BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 11. HUKUK DAİRESİ

DOSYA NO : 2024/896 KARAR NO : 2026/1791

T Ü R K M İ L L E T İ A D I N A B Ö L G E A D L İ Y E M A H K E M E S İ K A R A R I

İNCELENEN KARARIN MAHKEMESİ : İZMİR 1. ASLİYE TİCARET MAHKEMESİ TARİHİ : 12/03/2024 NUMARASI : 2022/281 Esas - 2024/236 Karar DAVANIN KONUSU : Tazminat (Haksız Fiilden Kaynaklanan) DAVA TARİHİ : 12/04/2022 KARAR TARİHİ : 05/11/2026 KARAR YAZIM TARİHİ : 05/11/2026

İzmir 1. Asliye Ticaret Mahkemesi'nin 12/03/2024 tarih 2022/281 Esas 2024/236 Karar sayılı kararının Dairemizce incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve istinaf dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, üye .... tarafından düzenlenen rapor dinlenip ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendi. GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ: DAVA : Davacılar vekili dava dilekçesinde özetle; İzmir 2. Asliye Ticaret Mahkemesinin 2020/260 esas sayılı dosyasında müvekkillerinin desteği ....'ın vefatı nedeniyle davalı sigorta şirketi aleyhine açılan davada müvekkili .... lehine 127.535,08 TL, ... . lehine 18.892,75 TL ve ... lehine 13.572,16 TL destekten yoksun kalma tazminatına hükmedildiğini, bu tutarların ancak 23.06.2021 tarihinde tazmin edilebildiğini, davalının temerrüde düştüğü 15.05.2013 tarihi ile ödeme tarihi olan 23.06.2021 tarihi arasında geçen sürede Türk lirasındaki değer kaybının yüksek mertebelerde olduğunu, bu nedenle müvekkillerinin temerrüt faiziyle karşılanmayan munzam zararının oluştuğunu ileri sürerek fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla şimdilik 10.000,00 TL tazminatın 23.06.2021 tarihinden itibaren işleyecek faiziyle birlikte davalıdan alınarak müvekkillerine ödenmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir. CEVAP : Davalı vekili cevap dilekçesinde özetle; TBK'nın 72. maddesi uyarınca tazminat isteminin zarar görenin zararı ve tazminat yükümlüsünü öğrendiği tarihten başlayarak iki yılın geçmesiyle zamanaşımına uğradığını, davacılar tarafından müvekkili şirkete usulüne uygun başvuru yapılmadığını, KTK'nın 97. maddesi uyarınca dava yoluna gitmeden önce sigorta kuruluşuna yazılı başvuruda bulunulması gerektiğini, davacının alacağını yasal yollarla ileri sürmesi karşısında müvekkilinin yasal itirazlarının sırf davacıyı zarara uğratmak kastıyla ve kötü niyetle yapıldığının davacı tarafından ispat edilmesi gerektiğini, davacıların uğradıklarını iddia ettikleri munzam zararı ve miktarını somut delillerle kanıtlamak zorunda olduklarını, paranın değer kaybının kanun koyucu tarafından temerrüt faizi oranları belirlenirken dikkate alındığını, bu nedenle yüksek enflasyona dayanılarak munzam zarar talep edilmesinin kanun koyucunun iradesiyle bağdaşmadığını ve gecikme faizi dışında ve onun üzerinde munzam zarara karar verilmesinin faize ilişkin kanun hükümlerine aykırı olduğunu, müvekkilinin kaza tarihindeki teminat limiti kadar sorumlu olup ödemekle yükümlü olduğu miktarı ödediğini ve munzam zarar dahil başkaca bir ödeme yükümlülüğünün bulunmadığını savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARININ ÖZETİ : Mahkemece iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, davanın haksız fiilden kaynaklanan munzam zarar istemine ilişkin olduğu, İzmir 2. Asliye Ticaret Mahkemesinin 2020/260 esas sayılı dosyası ile İzmir 19. İcra Dairesinin 2015/232 esas sayılı dosyasının getirtildiği, Türkiye Cumhuriyet Merkez Bankası ve Türkiye İstatistik Kurumu Başkanlığından ekonomik verilere ilişkin yazı cevaplarının alındığı, nitelikli hesaplamalar uzmanı iki hukukçu ve bir aktüerya hesap uzmanından oluşan bilirkişi heyetince düzenlenen 18.12.2022 tarihli raporda, davacıların munzam zarar talep edebileceğinin kabulü halinde temerrüt döneminde TÜFE, ÜFE, altın, asgari ücret ve aylık mevduat sepetinin faiz cinsinden getiri ortalamasının yıllık %14,9 olarak hesaplandığı, anaparaya 2961 günlük temerrüt dönemi için bu oranın uygulanmasıyla bulunan tutardan temerrüt faiziyle birlikte ödenen miktarların düşülmesi suretiyle davacı .... için 7.022,23 TL, davacı .... için 9.775,11 TL ve davacı .... için 65.986,64 TL eksik ödenen tutar hesaplandığı, davacılar tarafından ıslah yoluna başvurulduğu, davacıların munzam zararlarının kabulü için öncelikle davalı sigorta şirketinin destekten yoksun kalma tazminatına mahkum edildiğine ilişkin kesinleşmiş bir yargı kararının bulunması gerektiğinden İzmir 2. Asliye Ticaret Mahkemesince verilen hükmün kesinleşmesinin beklendiği, davacıların tazminata hak kazandığı tarih ile davalı sigorta şirketince yapılan ödeme arasındaki sürede ülkedeki ekonomik gelişmeler, parada meydana gelen değer kaybı ve paranın zamanında ödenmesi halinde işletilmesiyle elde edilecek semereler bir arada düşünüldüğünde davacıların geç ödeme nedeniyle uğradıkları zararın Merkez Bankası verileri de gözetilerek bilirkişi heyetince hesaplandığı, davalı sigorta şirketinin destekten yoksun kalma tazminatı ödemekle sorumlu olduğu, zamanında ödeme yapılmaması nedeniyle davacıların zarara uğradığı, mülkiyetlerine geçecek paranın işletilmesiyle paradaki değer kaybını önleyebilecek olan davacıların mülkiyetlerinde geç ödeme nedeniyle azalma meydana geldiği ve mülkiyet haklarının ihlal edildiği gerekçeleriyle davanın kabulü ile davacı .... için 65.986,64 TL, davacı .... için 7.022,23 TL ve davacı .... için 9.775,11 TL'nin davalıdan alınarak davacılara verilmesine karar verilmiştir. Karara karşı davalı vekili tarafından istinaf yoluna başvurulmuştur. İSTİNAF NEDENLERİ : Davalı vekili istinaf başvuru dilekçesinde özetle; destekten yoksun kalma tazminatı davasının 23.06.2014 tarihinde açılıp 23.12.2014 tarihinde karara bağlandığını, Yargıtay bozma ilamı üzerine yeniden yapılan yargılama sonucunda 25.03.2021 tarihinde karar verildiğini ve bu karar üzerine icra dosyasına ödeme yapıldığını, yargılamanın uzamasının müvekkilinden kaynaklanmadığını ve bu nedenle munzam zarar sorumluluğunun müvekkiline yüklenemeyeceğini, davacıların yargılamanın uzamasından kaynaklanan zararlarını İnsan Hakları Tazminat Komisyonundan talep etmeleri gerektiğini, bedeni zararların aktüeryal esaslara göre hesaplama tarihindeki verilerle varsayımsal olarak belirlendiğinden bedeni zararlara ilişkin tazminatta munzam zarardan söz edilemeyeceğini, munzam zararın Karayolları Motorlu Araçlar Zorunlu Mali Sorumluluk Sigortası Genel Şartlarının A.5 maddesinde sayılan teminat türleri arasında yer almadığını ve A.6/1-k maddesi uyarınca yansıma veya dolaylı zarar niteliğinde olup teminat dışında kaldığını, sigorta hukukundaki zenginleşme yasağı ile TTK'nın 1453/2 ve 1461. maddeleri uyarınca sigortacının sorumluluğunun riziko anındaki zararla sınırlı olduğunu, TBK'nın 122. maddesindeki munzam zarar koşullarının oluşmadığını, Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 29.03.2022 tarih 2021/11-938 esas 2022/401 karar sayılı kararı ile Yargıtay 3., 5., 13., 15., 17. ve 19. Hukuk Dairelerinin emsal kararlarında aşkın zararın enflasyon, döviz kuru ve mevduat faizi gibi genel ekonomik olgularla değil davacının durumuna özgü somut vakıalarla ispatlanması gerektiğinin kabul edildiğini, kanun koyucunun ekonomik verileri gözeterek temerrüt faizi oranını belirlediğini ve enflasyon oranında munzam zarara hükmedilmesinin temerrüt faizini enflasyon oranına çıkarmak anlamına gelip yetki tecavüzü oluşturacağını, davacıların dava dilekçesinde yalnızca altın fiyatları, döviz kuru ve enflasyona dayandıklarını, yargılama boyunca kendi durumlarına özgü somut zararlarına ilişkin hiçbir delil sunmadıklarını, hükme esas alınan bilirkişi raporunun genel ekonomik göstergelere dayalı olduğunu istinaf nedenleri olarak ileri sürmekle kararın kaldırılarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir. GEREKÇE : Dava, temerrüt faiziyle karşılanmayan aşkın zararın(munzam zarar) tazmini istemine ilişkin olup, ilk derece mahkemesince yukarıda yazılı gerekçeyle davanın kabulüne karar verilmiştir. Dairemizce HMK'nın 355. maddesi uyarınca istinaf nedenleriyle ve resen kamu düzenine ilişkin sebeplerle sınırlı olarak istinaf incelemesi yapılmıştır. Munzam zarar diğer bir adıyla aşkın zarar 6098 sayılı yasanın 122. maddesinde düzenlenmek olup madde "Alacaklı, temerrüt faizini aşan bir zarara uğramış olursa, borçlu kendisinin hiçbir kusuru bulunmadığını ispat etmedikçe, bu zararı da gidermekle yükümlüdür. Temerrüt faizini aşan zarar miktarı görülmekte olan davada belirlenebiliyorsa, davacının istemi üzerine hâkim, esas hakkında karar verirken bu zararın miktarına da hükmeder" şeklindedir. Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun 29.03.2022 tarihli 2021/11-938 Esas 2022/401 Karar sayılı kararında ayrıntılı olarak açıklandığı üzere; Aşkın (munzam) zarar, para borcunun ifasında borçlunun kusuruyla temerrüde düşmesi nedeniyle alacaklı nezdinde ortaya çıkan zararın temerrüt faiziyle karşılanamaması hâlinde söz konusu olan bir zarar olup bu zarar, borçlunun temerrüdü ile borcun ödendiği tarih aralığındaki dönemi kapsamaktadır. Bu anlamda aşkın (munzam) zarar, temerrüt faizini aşan ve kusur sorumluluğuna dair ilkelere bağlı bir zarar türü olarak kabul edilir (Uygur, Turgut: 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu Şerhi, Cilt I, 2012, s. 810). Aşkın (munzam) zarar, borçlu temerrüde düşmeden borcunu ödemiş olsaydı, alacaklının mal varlığının kazanacağı durum ile temerrüt sonucunda ortaya çıkan ve oluşan durum arasındaki farktır. Temerrüt faizi ise, borçlunun para borcunu zamanında ödememesi ve temerrüde düşmesi üzerine TBK'nın 120. maddesi gereği kendiliğinden işlemeye başlayan ve temerrüdün devamı süresince varlığını sürdüren bir karşılık olması sebebiyle borçlu, kusurlu olsun veya olmasın borcunu zamanında ifa etmemiş olması durumunda temerrüt faizi ödemekle yükümlüdür. Belirtilen hususlar kapsamında aşkın (munzam) zararın varlığı ve talep edilebilirliği için bir takım koşulların gerçekleşmesi gerekmektedir. Aşkın zararın ilk koşulu, kaynağı ne olursa olsun temerrüt faizi yürütülebilir nitelikte olmak koşuluyla bir para borcunda borçlunun temerrüdünün varlığıdır. İkinci koşulu, kanunî temerrüt faizinin yanında akdi temerrüt faizinin uygulandığı borç ilişkileri de dâhil olmak üzere borçlunun temerrüdü nedeniyle temerrüt faiziyle karşılanamayan alacaklı zararının mevcudiyetidir. Üçüncü koşulu, temerrüt faizinden sorumluluktan farklı olarak kusur sorumluluğuna dayalı olduğundan borçlunun temerrüde düşmede kusurlu olmasıdır. Bu nedenledir ki borçlu, temerrüde düşmede kusursuz olduğunu ispatlamadıkça ortaya çıkan aşkın (munzam) zarardan sorumlu olacaktır. Dördüncü ve son koşulu, borçlunun temerrüdü ile alacaklının aşkın (munzam) zararı arasındaki illiyet bağının mevcudiyetidir. 6098 sayılı TBK'nın 122. maddesinde karşılanması öngörülen faizi aşan aşkın zararın, genel ekonomik olumsuzlukların (ülkede cari enflasyon oranı, yüksek ve değişken döviz kurları, mevduat faizleri, paranın satın alma gücünde meydana gelen azalma) dışında davacının durumuna özgü somut vakıalarla ispatlanması gerekir. Başka bir anlatımla yüksek enflasyon, dolar kurundaki artış, serbest piyasadaki faiz oranlarının yüksek oluşu, paranın satın alma gücünde meydana gelen azalma, davacıyı ispat yükünden kurtarmayacağı gibi herhangi bir ispat kolaylığı da sağlamaz. Bu itibarla ülkenin içinde bulunduğu ekonomik olumsuzluklardan hareketle ileri sürülen soyut ve varsayıma dayalı zarar iddiaları hükme esas alınamaz (Uygur, s. 816). Dolayısı ile esasen zarar genel sübjektiflikten biraz daha fazla olacak şekilde doğrudan davacıya özgü olmalıdır. Açıklanan hususlar doğrultusunda munzam zararın varlığı için gereken ilk koşul, bir para borcunda borçlunun temerrüdünün varlığıdır. Bu para borcunun kaynağının, munzam zararın talep edilebilirliği için herhangi bir önemi bulunmamaktadır. Kaynağı ne olursa olsun temerrüt faizi yürütülebilir nitelikte olmak koşuluyla bütün para borçlarında uygulanma olanağına sahiptir. Munzam zararın varlığı için gereken ikinci koşul; borçlunun temerrüdü nedeniyle temerrüt faiziyle karşılanamayan alacaklı zararının mevcudiyetidir. Ancak alacaklının zararının temerrüt faizinden az yahut temerrüt faizine eşit olması durumunda, zararın temerrüt faiziyle karşılanacak olması sebebiyle munzam zararın varlığından söz edilemez. Burada önem arz eden husus alacaklının temerrüt faiziyle karşılanamayan zararının mevcudiyetinin ispatıdır. Munzam zararın varlığı için gereken üçüncü koşul; borçlunun temerrüde düşmede kusurlu olmasıdır. Zira munzam zarar sorumluluğu, temerrüt faizinden sorumluluktan farklı olarak kusur sorumluluğuna dayanmakta olup burada aranan kusur, borçlunun temerrüde düşmekteki kusurudur. Borçlu, temerrüde düşmede kusursuz olduğunu ispatlamadıkça ortaya çıkan aşkın (munzam) zarardan sorumludur. Munzam zararın varlığı için gereken son koşul ise; borçlunun temerrüdü ile alacaklının munzam zararı arasındaki illiyet bağının mevcudiyetidir. Bu çerçevede alacaklı, borçlunun temerrüde düşmesi ile ileri sürdüğü aşkın zarar olgusu arasındaki illiyet bağını ispatla yükümlüdür. O halde munzam zarar, alacağını vaktinde borçludan alamayan alacaklının malvarlığında iradesi dışında meydana gelen ve temerrüt faizinin üzerinde bulunan zararı ifade etmektedir. Munzam zararın tazmini için munzam zarar ile borçlunun temerrüdü arasında uygun illiyet bağının mevcut olması, borçlunun kusursuzluk kanıtı getirememiş olması gerekir. Ayrıca alacaklı uğradığı bu zararı ispat etmek zorundadır. Soyut olarak alacağın zamanında ödenmemesi nedeniyle munzam zarara uğranıldığı iddiası munzam zararın tazmini için yeterli değildir. Yine ülkenin içinde bulunduğu ekonomik olumsuzluklar tek başına munzam zararın ispatı olarak kabul edilemez. Bu nedenledir ki, davacının munzam zarara uğradığını genel ekonomik koşullar dışında yine davacıya özgü olacak şekilde somut vakalarla ispatlaması gerekir. Nitekim Yargıtay 4. Hukuk Dairesi, sigorta şirketinin sigorta tazminatını geç ödemesine dayalı munzam zarar istemine ilişkin yakın tarihli kararlarında, 6098 sayılı TBK'nın 122. maddesinde karşılanması öngörülen faizi aşan aşkın (munzam) zararın, genel ekonomik olumsuzlukların dışında davacının durumuna özgü somut vakıalarla ispatlanması gerektiğini, burada kanıtlanacak olguların ekonomik şartlar sonucu ortaya çıkan olumsuzluklar gibi genel ve soyut hususlardan ziyade geç ödeme nedeniyle davacının kendisinin, şahsen ve somut olarak uğradığı zarar olduğunu belirterek, temerrüt faiziyle birlikte davacıya ödenen anapara yanında temerrüt faizini aşan zararın davacı tarafından kendi durumuna özgü şekilde somut olarak ispat edilememiş olması nedeniyle davanın reddine karar verilmesi gerektiği yönünde içtihatta bulunmuştur.(Yargıtay 4. Hukuk Dairesi'nin 24.06.2026 tarih 2025/16664 Esas 2026/7799 Karar sayılı ilamı) Somut olayın incelenmesinde, davacıların desteği ...'ın trafik kazası sonucu vefatı nedeniyle davalı sigorta şirketi aleyhine İzmir 2. Asliye Ticaret Mahkemesinin 2020/260 esas sayılı dosyasında açılan destekten yoksun kalma tazminatı davasının Yargıtay bozma ilamı sonrasında 25.03.2021 tarihinde karara bağlandığı ve davacı .... lehine 127.535,08 TL, .... lehine 18.892,75 TL ve .... lehine 13.572,16 TL destekten yoksun kalma tazminatına hükmedildiği, davalının 15.05.2013 tarihinde temerrüde düştüğü ve hükmedilen tazminatın temerrüt faiziyle birlikte 23.06.2021 tarihinde İzmir 19. İcra Dairesinin 2015/232 esas sayılı dosyasına ödendiği, davacıların eldeki davada munzam zarar iddialarını yalnızca temerrüt tarihi ile ödeme tarihi arasında Türk lirasının değer kaybına uğramış olmasına dayandırdıkları, dava dilekçesinde ve yargılama boyunca davacıların geç ödeme nedeniyle şahsen ve somut olarak uğradıkları bir zarara, örneğin tazminatın zamanında ödenmemesi nedeniyle yüksek faizle borçlandıklarına, malvarlıklarını değerinin altında elden çıkarmak zorunda kaldıklarına yahut parayı belirli bir yatırımda değerlendirecekleri halde bundan yoksun kaldıklarına ilişkin herhangi bir vakıa ileri sürülmediği ve bu yönde delil sunulmadığı, hükme esas alınan 18.12.2022 tarihli bilirkişi heyeti raporunda ise davacıların kendi durumlarına özgü bir zarar tespiti yapılmaksızın temerrüt döneminde TÜFE, ÜFE, altın, asgari ücret ve aylık mevduat sepetinin ortalama getirisinin yıllık %14,9 olarak belirlenip bu oranın anaparaya uygulanması suretiyle bulunan tutardan ödenen temerrüt faizinin düşülmesiyle munzam zararın hesaplandığı, ilk derece mahkemesince de ülkedeki ekonomik gelişmeler, parada meydana gelen değer kaybı ve paranın işletilmesiyle elde edilebilecek semereler gerekçe gösterilerek bu rapor doğrultusunda davanın kabulüne karar verildiği anlaşılmıştır. Yukarıda açıklanan ilkeler uyarınca enflasyon oranı, altın ve döviz fiyatlarındaki artış, asgari ücret artışı ve mevduat faizi gibi genel ekonomik göstergeler ülkedeki herkesi aynı şekilde etkileyen olgular olup, bu göstergelere dayalı olarak hesaplanan farkın davacıya özgü bir zarar olarak kabulü mümkün değildir, kanun koyucu bu ekonomik olumsuzlukları gözeterek temerrüt faizi oranını belirlemiş olup, aynı göstergelerden hareketle temerrüt faizini aşan bir zararın varlığının kabulü, davacıları ispat yükünden kurtararak temerrüt faizinin fiilen enflasyon veya alternatif getiri oranına çıkarılması sonucunu doğurur. Davacılar, temerrüt faiziyle birlikte kendilerine ödenen tazminat yanında temerrüt faizini aşan bir zarara uğradıklarını kendi durumlarına özgü somut vakıalarla iddia ve ispat etmedikleri gibi, hükme esas alınan bilirkişi raporu da yalnızca genel ekonomik göstergelerin ortalama getirisine dayalı varsayımsal bir hesaplama içermekte olup hükme esas alınabilecek nitelikte değildir. İlk derece mahkemesinin geç ödeme nedeniyle davacıların mülkiyet haklarının ihlal edildiğine ilişkin gerekçesi de, munzam zararın TBK'nın 122. maddesinde öngörülen koşullarının ve özellikle zararın davacıya özgü somut vakıalarla ispatı koşulunun yerine geçecek nitelikte değildir. Açıklanan nedenlerle, davacıların temerrüt faiziyle karşılanmayan bir zarara uğradıklarının kendi durumlarına özgü somut vakıalarla ispatlanamaması ve salt genel ekonomik göstergelere dayalı bilirkişi hesaplamasının munzam zararın varlığının kanıtı olarak kabul edilemeyeceği gözetildiğinde munzam zarar talep edebilmesinin koşullarının somut olayda gerçekleşmediği anlaşıldığından talebin reddine karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirmeyle davanın kabulüne karar verilmiş olması hatalı olmuştur. Davacıların bu bağlamda munzam zararını ispatladığından söz edilemeyeceğinden davanın reddi yerine kabulüne yönelik verilen karar yukarıda açıklanan ilkeler ışığında isabetli görülmediğinden davalı vekilinin istinaf istemi yerindedir. Bu durumda, yeniden yargılama yapılmasına ihtiyaç duyulmadığından Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 353/1-b-2 maddesi uyarınca istinaf başvurusunun kabulü ile ilk derece mahkemesi kararı kaldırılarak yeniden esas hakkında karar verilmesi gerekmiştir. HÜKÜM : Yukarıda açıklanan nedenlerle; 1-Davalı vekilinin istinaf başvurusunun KABULÜ ile İzmir 1. Asliye Ticaret Mahkemesinin 12.03.2024 tarih 2022/281 Esas 2024/236 Karar sayılı kararının HMK'nın 353/1-b-2 maddesi uyarınca KALDIRILMASINA, yeniden esas hakkında; Davanın REDDİNE, Karar tarihinde yürürlükte bulunan Harçlar Tarifesi gereğince alınması gereken 732,00-TL maktu karar ve ilam harcının davacılar tarafından peşin yatırılan 170,78 TL peşin harç ve 1.243,00 TL ıslah harcından mahsubu ile fazla yatırılan 681,78-TL harcın karar kesinleştiğinde ve talep halinde davacılara iadesine, Davalı kendisini vekil ile temsil ettirdiğinden karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinin 13/4. maddesi uyarınca 62.000,00-TL maktu ücretinin davacılardan alınarak davalıya verilmesine, Davacılar tarafından yapılan yargılama giderlerinin kendi üzerlerinde bırakılmasına, Adalet Bakanlığı bütçesinden ödenen 1.600,00 TL arabuluculuk ücretinin davacılardan alınarak hazineye irat kaydına, Artan gider avansının karar kesinleştiğinde ve resen ilgili taraflara iadesine, 4-İstinaf yoluna başvuran davalı tarafından yatırılan istinaf karar harcının istek halinde kendisine iadesine, 5-İstinaf başvurusu nedeniyle davalı tarafından yapılan istinaf yoluna başvurma harcından oluşan toplam 1.169,40-TL istinaf yargılama giderinin davacılardan alınarak davalıya verilmesine, Dosya üzerinden yapılan inceleme neticesinde, kararın tebliğinden itibaren iki hafta içinde Yargıtay ilgili Hukuk Dairesinde temyiz yolu açık olmak üzere 05/11/2026 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.

Atıf: Bölge Adliye Mahkemesi, E. 2024/896, K. 2026/1791, T. 05.11.2026, www.arakarar.com/karar/bam-karar-2024-896-e-2026-1791-k-33ea0c50e835