Yargıtay 9. Ceza Dairesi 2021/16926 E. 2023/570 K.

İNCELENEN KARARIN MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi SAYISI : Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü: I. HUKUKÎ SÜREÇ Bartın 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 31.03.2016 tarihli, 2015/1006 Esas, 2016/557 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında çocuğa karşı cinsel taciz suçundan, 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin üçüncü fıkrasının (a) bendi uyarınca ceza verilmesine yer olmadığı, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 32 nci maddesinin birinci fıkrasının ikinci cümlesi ve 57 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca koruma ve tedavi altına alınması kararı verilmiştir. II. TEMYİZ SEBEPLERİ 1. Katılan mağdur vekilinin temyiz isteği ; sebep bildirmeksizin kararın bozulmasına ilişkindir. 2. Sanık müdafiin temyiz isteği; sanığın halihazırda tedavi görmesi nedeniyle koruma ve tedavi altına alınma kararının bozulmasına ilişkindir. III. OLAY VE OLGULAR Bartın Cumhuriyet Başsavcılığının 02.10.2015 gün ve 2015/1603 esas sayılı iddianamesi ile sanığın on sekiz yaşından küçük mağdura yönelik "Sen kaça gidiyorsun, sen sünnet oldun mu, ben oldum, hatta oramdan ameliyatta oldum, sana göstereyim mi " dediği iddiası ile çocuğa karşı cinsel taciz suçundan cezalandırılması için kamu davası açıldığı, sanığın atılı suçlamayı reddettiği, intikalin, mağdurun babasının yaptığı araştırma neticesinde olayı anlattığı ve aynı mahallede apartman görevlisi olarak çalışan bilgi sahibi ... 'nin eylemi gerçekleştiren şahsın mahallede dolaşan ve raporu olan sanık olabileceğini belirtmesi üzerine olaydan iki hafta sonra gerçekleştiği, mahkemece yapılan yargılama neticesinde suçun mağdurunun yaşı ve daha önceden tanımadığı sanık hakkında iftira atmasını gerektirecek bir durum bulunmadığı ve Zonguldak Adli Tıp Şube Müdürlüğü'nün 26.08.2015 tarih ve 2015/946 sayılı raporunda sanığın atılı suça karşı cezai sorumluluğu olmadığı şeklinde düzenlenen raporu dikkate alınarak sanık hakkında ceza verilmesine yer olmadığına, koruma ve tedavi altına alınmasına karar verildiği anlaşılmıştır. IV. GEREKÇE 1. İntikal şekli, yaşı küçük mağdur ile sanığın birbirlerini tanımadıkları yönündeki beyanları, katılan mağdurun kolluk ifadesinde verdiği eşgal üzerine bilgi sahibi .... isimli şahsın mağdurun verdiği tarife sanığın uymadığı şeklindeki ifadesi dikkate alınarak mağdura failin sanık olup olmadığı yönünde usûlüne uygun teşhis işlemi yaptırılmaksızın eksik inceleme ile karar verilmesi hukuka aykırı bulunmuştur. 2. Sanığın işlediği fiillerin hukuki anlam ve sonuçlarını algılayıp algılayamadığı veya bu fiille ilgili davranışlarını yönlendirme yeteneğinin önemli derecede azalıp azalmadığının tespiti için tam teşekküllü bir hastanenin sağlık kurulundan veya Adli Tıp Kurumu ilgili ihtisas kurulundan rapor alınıp, tüm dosya kapsamı da değerlendirilerek, sanığın üzerine atılı eylemleri işleyip işlemediği konusunda kanaate varıldıktan sonra, neticesine göre hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken, sanığın atılı suçları işleyip işlemediği hususunda herhangi bir gerekçe sunmadan ve akıl sağlığı konusunda tek hekim tarafından düzenlenen yetersiz rapora dayanılarak yazılı şekilde hüküm kurulması hukuka aykırı bulunmuştur. V. KARAR Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Bartın 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 31.03.2016 tarihli, 2015/1006 Esas, 2016/557 Karar sayılı kararına yönelik katılan mağdur vekilinin temyiz isteği yerinde görülmemiş, sanık müdafiin temyiz isteğinin kabulü ile; hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye kısmen uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA, Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 13.02.2023 tarihinde karar verildi.