Yargıtay 9. Ceza Dairesi 2010/1093 E. 2012/1105 K.

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi Suç : Silahlı terör örgütüne yardım, silahlı terör örgütünün propagandasını yapma, kasten yaralama, görevi yaptırmamak için direnme Hüküm : 1- Silahlı terör örgütüne yardım, kasten yaralama suçlarından; Beraat 2- 3713 sayılı Kanunun 7/2, TCK’nın 62, 53, 63. maddeleri uyarınca mahkumiyet 3- TCK’nın 265/1-3, 62, 53, 63, CMK’nın 231/5. maddesi uyarınca mahkumiyet, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına Dosya incelenerek gereği düşünüldü: 1- Görevi yaptırmamak için direnme suçundan verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin karar 5271 sayılı CMK'nın 231/12. maddesi uyarınca itiraza tabi olup temyizi mümkün bulunmadığından temyiz incelemesine yer olmadığına, gereğinin merciince yapılmasına, 2- Silahlı terör örgütünün propagandasını yapma ve kasten yaralama suçlarından kurulan hükümlere yönelik temyizlere gelince; Yapılan yargılama sonunda toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanığın silahlı terör örgütünün propagandasını yapma suçunun sübutu kabul, olay niteliğine ve kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde vasfı tayin edilmiş, cezayı azaltıcı sebebin niteliği takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, kasten yaralama suçundan mahkumiyetine yeterli delil elde edilemediği kabul edilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümlerde bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafii ile Cumhuriyet savcısının yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle beraat ve mahkumiyete ilişkin hükümlerin ONANMASINA, 3- Silahlı terör örgütüne yardım suçundan kurulan hükme ilişkin yapılan incelemede; 22.03.2008 tarihinde Van il merkezinde düzenlenen Nevruz etkinliklerine katılan, silahlı örgütün internet sitelerinden yaptığı çağrıya uyarak, örgüt propagandası içeren sloganlar atan grubun içinde yer alıp güvenlik kuvvetlerine taş atarak direnen sanığın, Ceza Genel Kurulunun 04.03.2008 tarih 2007/282 esas, 2008/44 sayılı kararı da nazara alınarak; örgüt üyesi olmamakla birlikte örgüt adına suç işlemekten de ayrıca, 5237 sayılı TCK'nın 314/3, 220/6. maddeleri delaletiyle aynı Kanunun 314/2. maddesi gereğince cezalandırılması gerektiğinin gözetilmemesi, Kanuna aykırı, Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebepten dolayı BOZULMASINA, 31.01.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.