Yargıtay 8. Hukuk Dairesi 2023/3064 E. 2024/6485 K.

MAHKEMESİ : Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesi SAYISI : 2020/857 E., 2023/355 K. DAVA TARİHİ : 04.02.2019 KARAR : İstinaf başvurusunun esastan reddine İLK DERECE MAHKEMESİ : Gaziantep 10. Asliye Hukuk Mahkemesi SAYISI : 2019/182 E., 2020/38 K. Taraflar arasında Gaziantep 10.Asliye Hukuk Mahkemesinde görülen dava sonucunda verilen hükme karşı davalı Vakıflar Genel Müdürlüğü vekili tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir. Bölge Adliye Mahkemesi kararı, davalı Vakıflar Genel Müdürlüğü vekilince temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü: K A R A R Dava dilekçesinde; davacılar ... ve arkadaşlarının Gaziantep'de kurulu ... Vakfı'nın galle fazlasına müstahak vakıf evladı olduklarının tespitine karar verilmesi istenmiştir. İlk Derece Mahkemesince; yapılan yargılama, toplanan kanıtlar ve tüm dosya kapsamı ile; gerekçesi ile açılan davanın kabulü ile davacıların dava konusu vakfın galle fazlasına müstahak olduklarının anlaşıldığı gerekçesi ile davanın kabulü ile davacıların Gaziantep'te ... Vakfı'nın galle fazlasına müstahak vakıf evladı olduklarının tespitine karar verilmiştir. Davalı Vakıflar Genel Müdürlüğü vekilinin istinaf başvurusu üzerine Bölge Adliye Mahkemesince; dosya içerisindeki bilgi ve belgelerden ve toplanan delillerden; Yargıtay denetiminden geçerek kesinleşen Gaziantep 4. Asliye Hukuk Mahkemesinin 27.05.2008 tarihli ve 2008/132-243 Esas ve Karar sayılı hükmü ile; davacılardan ...'nin annesi ...'nin, davacılardan ...'nun annesi ...'nin, davacılardan ... ve ...'in anneleri ...'in ve davacılardan ...'in annesi ...'nin ... Vakfı'nın galle fazlasına müstehak evladı olduklarının tespitine karar verildiği, eldeki davada dosya içerisinde yer alan nüfus kayıtları ile bilirkişi raporundan; vakfiyede kız-erkek ayrımı ve batın şartı olmadığının görüldüğü, erkek çocukların munkariz olduğu olgusunun da Gaziantep 5. Asliye Hukuk Mahkemesinin 1994/274-877 Esas ve Karar sayılı kararının Yargıtay (Kapatılan) 18. Hukuk Dairesinin 28.03.1995 tarihli ve 1995/3155-3883 Esas ve Karar sayılı ilamıyla onanması sureti ile kesinleştiği anlaşılmakla; davacıların davalı vakfın galle fazlasına müstehak vakıf evladı oldukları tespit edilmek suretiyle davanın kabulüne karar verilmiş olmasında herhangi bir isabetsizlik isabetsizlik bulunmadığı gerekçesi ile davalı tarafın yerinde olmayan istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir. Davalı Vakıflar Genel Müdürlüğü vekili Bölge Adliye Mahkemesi kararına karşı verdiği temyiz dilekçesinde; istinaf dilekçesinde ileri sürülen sebepler tekrar edilerek iddianın gerçekliği çok iyi araştırılma gerektiğini, bilirkişi raporunun yetersiz olduğunu, raporun davacıların vakfeden ile olan soybağını ve vakfiye şartlarına göre galle fazlasından faydalanmaya ehil olduklarına dair şartlara sahip olup olmadıklarını açıklamaktan uzak olduğunu, sunulan ve re’sen dikkate alınacak sebeplerle Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozulmasını istemiştir. Dava, vakfın gelir fazlasından faydalanmaya yönelik galle fazlasına müstahak vakıf evladı olduğunun tespiti istemine ilişkindir. Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile İlk Derece Mahkemesi ve Bölge Adliye Mahkemesi kararlarındaki gerekçelere, 6100 sayılı Kanun’un 369/1 inci maddesi de gözetilerek yapılan incelemede aynı Kanun’un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden biri de bulunmadığına göre, temyizen incelenen karar usul ve kanuna uygun olup davalı Vakıflar Genel Müdürlüğün vekilinin temyiz dilekçesinde ileri sürdüğü nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir. SONUÇ: Açıklanan sebeplerle; Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesi uyarınca ONANMASINA, 7531 sayılı Kanun'un 20 nci maddesi uyarınca Vakıflar Genel Müdürlüğünden harç alınmasına yer olmadığına, peşin harcın istek halinde temyiz eden Vakıflar Genel Müdürlüğüne iadesine, Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, 07.11.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.