Yargıtay 8. Ceza Dairesi 2021/17215 E. 2024/8989 K.

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi SAYISI : 2018/2349 Esas, 2020/215 Karar SUÇ : Altsoya ve çocuğa karşı eziyet HÜKÜM : Mahkumiyet TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü; I.HUKUKİ SÜREÇ A. İstanbul (Anadolu) Cumhuriyet Başsavcılığının, 21.02.2017 tarihli ve 2017/6832 Esas, 2016/184586 Soruşturma sayılı iddianamesi ile sanığın 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 96 ncı maddesinin ikinci fıkrasının (a) ve (b) bentlerinde düzenlenen altsoya ve çocuğa karşı eziyet suçundan cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır. B. İstanbul (Anadolu) 57. Asliye Ceza Mahkemesinin, 19.04.2018 tarihli ve 2017/75 Esas, 2018/349 Karar sayılı kararı ile sanığın 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraatine karar verilmiştir. C. İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 17. Ceza Dairesinin, 26.02.2020 tarihli ve 2018/2349 Esas, 2020/215 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik katılan vekilinin istinaf başvurusuna ilişkin olarak 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (g) bendi uyarınca duruşmalı yapılan inceleme neticesinde aynı Kanun’un 280 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılması ile sanığın çocuğa ve altsoya karşı eziyet suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 96 ncı maddesinin ikinci fıkrasının (b) bendi ve 62 nci maddesi uyarınca 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarının uygulanmasına karar verilmiştir. II. TEMYİZ SEBEPLERİ A. Katılan vekilinin temyiz istemi; alt sınırdan uzaklaşılması gerektiğine, zincirleme suç hükümlerinin uygulanması gerektiğine ve 5237 sayılı Kanun'un 62 nci maddesinin uygulanmasının hukuka aykırı olduğuna ilişkindir. B. Sanığın temyiz istemi ise; beraatine karar verilmesi gerektiğine ilişkindir. III. OLAY VE OLGULAR A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü A. Dava konusu olay; sanığın, suç tarihinde eşi olan temyiz dışı ... ... ile iştirak halinde sanığın öz çocuğu olan mağdur ...'yü sistematik şekilde yaralamak, vücudunda sigara söndürmek, sıcak suyla yakmak suretiyle atılı suçu işlediği iddiasına ilişkindir. B. İlk derece mahkemesince; "Sanık savunması, mağdur beyanı, tanık beyanları dikkate alındığında sanığın suç tarihini kapsar dönemde hafta içi günlerde evde kalmadığı, haftasonları eve geldiği, iddianamede belirtildiğinin aksine sanığın diğer sanık ...'nın eylemlerine göz yumarak suça iştirak ettiğine ilişkin olarak savunmasının aksini ispatlar her türlü şüpheden uzak, somut, mahkumiyetine yeterli kesin ve inandırıcı delil elde edilemediği, suçun sanık tarafından işlendiği hususunun şüphede kaldığı, sanığın atılı suçu işlediği hususunun sabit olmadığı anlaşılmakla sanığın atılı suçtan CMK.nun 223/2.e maddesi gereğince beraatine karar verilmiştir." şeklindeki gerekçeyle sanık ...'nün beraatine karar verilmiştir. B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü Bölge Adliye Mahkemesince, sanığın temyiz dışı olan ve suç tarihinde eşi olan eziyet suçundan hakkındaki mahkumiyet kararı kesinleşen hükümlü ... ... ile iştirak halinde atılı suçu işlediği gerekçesiyle İlk Derece Mahkemesi hükmü kaldırılarak sanığın mahkûmiyetine karar verilmiştir. IV. GEREKÇE Oluş, tüm dosya kapsamı, sanığın eski eşi olan hükümlü ... ...'nın eziyet eylemlerini görmediğine, ortak yaşanılan konuta yalnızca haftasonları gittiğine, komşusunun bir yıl önce bu konuda kendisini uyardığına ancak itibar etmediğine dair savunmaları, ihbar eden ve sanığın komşusu olan tanık A.C'ın sanığın haftasonları eve geldiğine, mağdur çocuğa eziyet edenin üvey anne olan hükümlü ... ... olduğuna dair beyanları ile soruşturma sürecinin üvey anne olan ... ...'nın mağdur çocuğa eziyet ettiğine dair ihbarla başlaması ve doktor raporları birlikte değerlendirilmiştir. Bu itibarla; sanığın, hükümlü ... ...'nın eziyet eylemlerine iştirak ettiğine dair delil bulunmamakla birlikte haftasonları konuta gelmesi sebebiyle mağdur çocuğun özellikle yüzündeki eski ve yeni yaralanmaların hiçbirini görmemesinin hayatın olağan akışına uygun olmadığı gibi komşusunun bir yıl kadar uzunca bir süre önce bu konuda kendisini uyardığına dair savunması birlikte dikkate alındığında; sanığın, hükümlü ... ...'nın eylemine 5237 sayılı Kanun'un 39 uncu maddesinin ikinci fıkrasının (c) bendi kapsamında yardım eden sıfatıyla katıldığı gözetilmeden yanılgılı değerlendirme ile 5237 sayılı Kanun'un 37 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca müşterek fail olarak cezalandırılmasına karar verilmesi nedeniyle sanık hakkında kurulan hüküm hukuka aykırıdır. V. KARAR Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle katılan vekilinin ve sanığın temyiz istemleri yerinde görüldüğünden İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 17. Ceza Dairesinin 26.02.2020 tarihli ve 2018/2349 Esas, 2020/215 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği, farklı gerekçeyle Tebliğname'ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA, Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (b) bendi uyarınca takdîren İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 17. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 25.11.2024 tarihinde karar verildi. ...