Yargıtay 6. Ceza Dairesi 2012/7314 E. 2012/23178 K.

Gasp suçundan sanık ... İnci'nin, 765 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 497/1, 59 ve 81/1-3. maddeleri gereğince 12 yıl 6 ay 15 gün ağır hapis cezası, aynı suçtan diğer sanık ...'ın 765 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 497/1 ve 59. maddeleri gereğince 12 yıl 6 ay ağır hapis cezası ile cezalandırılmalarına dair Akhisar Ağır Ceza Mahkemesinin 13/04/2004 tarihli ve 2003/274 esas, 2004/74 sayılı kararının infazı sırasında, 01/06 2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun lehe hükümlerinin uygulanması talebi üzerine dosya üzerinden yapılan inceleme sonucunda, sanıkların 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 149/1, 150/2 ve 62. maddeleri gereğince ayrı ayrı 4 yıl 2 ay hapis cezası ile cezalandırılmalarına ilişkin aynı Mahkemenin 29/06/2005 tarihli ve 2005/228 değişik iş sayılı kararına karşı Adalet Bakanlığının 30/01/2012 gün ve 2012/1627/5551 sayılı kanun yararına bozma istemine dayalı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 21.02.2012 gün ve KYB/2012/39585 sayılı ihbar yazısı ile infaz dosyası 09/03/2012 tarihinde Dairemize gönderilmekle incelendi: Anılan Yazıda; ( 1-5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 7/2, 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'un 9/3. maddesindeki "Lehe olan hüküm, önceki ve sonraki kanunların ilgili bütün hükümleri olaya uygulanarak, ortaya çıkan sonuçların birbirleriyle karşılaştırılması suretiyle belirlenir.” seklindeki düzenleme ve Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 27/12/2005 tarihli ve 2005/3-162-173 sayılı kararına nazaran, lehe yasanın saptanıp uygulanması, herhangi bir inceleme ve araştırma yapılmasını, kanıt toplanmasını, takdir hakkının kullanılmasını gerektiriyorsa yada cezanın, kişiselleştirilmesine ilişkin bir hükmün uygulanması olanağı sonraki yasa ile doğmuşsa, hükümde değişiklik yargılamasının duruşmalı yapılmasının zorunlu olduğu gözetilmeden, evrak üzerinden karar verilmesinde, 2-5237 sayılı Tük Ceza Kanunu'nun 150/2. maddesindeki "malın değerinin azlığı” kavramı ile, 765 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 522. maddesindeki hafif ve pek hafif ölçütleriyle, her iki maddenin de cezadan indirim olanağı sağlaması dışında benzerlik bulunmadığı, "değer azlığının" 5237 sayılı Kanun'a özgü ayrı ve yeni bir kavram olduğu, bunun daha çoğunu alabilme olanağı varken, yalnızca gereksinimi kadar (örneğin birkaç meyve veya ekmek, yiyecek, kalem, sigara ve benzeri) ve değer olarak da az olan şeyi alma hâlinde, olayın özelliği ve sanığın kişiliği de değerlendirilerek, yasal ve yeterli gerekçeleri de açıklanarak uygulanabileceği gözetilmeden, sanıkların cezalarından 5237 sayılı Kanun’un 150/2. maddesi gereğince indirim yapılmasında, isabet görülmemiş olduğundan bahisle 5271 sayılı CMK’nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması) Dairemizden istenilmiştir; TÜ R K M İ L L E T İ A D I N A Mahkemece değer azlığı nedeniyle takdire dayalı olarak yapılan indirim yönünden, kanunun yararına bozma isteminde bulunamayacağından, 5237 sayılı Yasanın 150. maddesi uyarınca indirim yapılmaması gerektiğine ilişkin iki numaralı kanun yararına bozma isteminin REDDİNE, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 27.12.2005 tarih, 2005/3-162-173 ve 11.07.2006 tarih, 2006/5-182/182 sayılı kararlarında; sonraki yasa ile suçun unsurlarının veya özel hallerinin değiştirilmesi, cezanın tayin ve takdiri ile artırım ve indirim oranlarının belirlenmesi, seçimlik cezalardan birinin tercihi ve seçenek yaptırımların ya da cezanın kişiselleştirilmesini gerektiren hallerde duruşma açılarak karar verilmesi gerekir. Bu nedenle, 1-5252 sayılı Yasanın 9/3. maddesi uyarınca, hükümlüler yararına olan hükmün, önceki ve sonraki kanunların ilgili bütün hükümlerinin somut olaya uygulanarak ortaya çıkan sonuçların birbiriyle karşılaştırılması suretiyle bulunacağı gözetilerek, yağma suçu nedeniyle 5237 sayılı TCY.nın 61. maddesindeki ölçütler dikkate alınarak, temel cezanın alt sınır aşılarak belirlenmesi için bireyselleştirme amacına yönelik takdir hakkının kullanılması ve önceki yasaya göre suçların yasal ögelerinde yapılan değişikliklerin tartışılması için duruşma açılması ve tüm bunların neden ve gerekçeleri gösterilerek, hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi, 2-Yağma suçunun silahla, birden fazla kişi ile birlikte ve geceleyin işlendiği, eylemin 5237 sayılı TCY.nın 149/1. maddesinin (a), (c) ve (h) bendlerine uymasına karşın kararda yazılmaması, 5237 sayılı Yasanın 53. maddesinin 1. fıkrasının (c) bendinde öngörülen hak yoksunluğuna, aynı maddenin 3. fıkrası uyarınca koşullu salıverilme tarihine kadar hükmedilebileceğinin gözetilmemesi, Usul ve Yasaya aykırı olduğundan, Kanun yararına bozma istemine dayanan Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’nın 21.02.2012 gün ve 2012/39585 sayılı gönderme yazısı incelenen dosya içeriğine göre yerinde görüldüğünden kabulü ile hırsızlık suçundan hükümlüler ... ve ... hakkında Akhisar Ağır Ceza Mahkemesi’nden verilip kesinleşen 29.06.2005 gün ve 2005/228 değişik iş sayılı ek kararın CMK’nın 309. maddesi gereğince BOZULMASINA, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Yasasının 309. maddesinin 4. fıkrasının (b) bendi uyarınca Mahkemece yeniden yapılacak yargılama sonucuna göre gereken hükmün verilmesine, infaz aşamasında hükümlü yararına uygulamaların kazanılmış hak oluşturmayacağının gözetilmesine, 10.12.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.