Yargıtay 5. Hukuk Dairesi 2025/1850 E. 2025/11089 K.

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 39. Hukuk Dairesi SAYISI : 2024/673 Esas, 2024/2207 Karar KARAR : Esastan ret İLK DERECE MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 10. Asliye Hukuk Mahkemesi SAYISI : 2022/391 Esas, 2024/47 Karar Taraflar arasındaki davacı tarafından bedelsiz olarak kamuya terk edilen taşınmazın amacına uygun kullanılmadığından bahisle bedelinin tahsili davasında yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir. Kararın davacılar vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir. Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacılar vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü: I. DAVA Davacılar vekili dava dilekçesinde özetle; .... ili, ..., .... Mahallesi ... pafta, 45 ada 2 parsel sayılı taşınmazın maliklerinin ..., ..., ... ve ... olduğunu, ...'nın müvekkillerinin annesi olduğunu, 13.05.2017 tarihinde vefat ettiğini, dava konusu taşınmazın üzerine bina yapılması için müvekkilleri ile dava dışı .... İnşaat Taah.Tic.ve San.Ltd.Şti. arasında Şile Noterliğinin 07.07.2006 tarihli ve 10689 yevmiye numaralı kat karşılığı inşaat sözleşmesi imzalandığını, söz konusu arsa üzerine inşaata başlanabilmesi, inşaat ruhsatı alınabilmesi için davalı tarafından arsanın bir kısmının park alanı (... alan) olarak davalı kuruma bila bedel terk edilmesinin istenildiğini, müvekkillerinin de inşaata başlanabilmesi için arsanın bir kısmını park alanı olarak bila bedel davalı kuruma terk ettiklerini, arsanın bir kısmının davalı kuruma park alanı (... alan) olarak bila bedel terk edildikten sonra bir müddet ... alan olarak kullanıldığını, fakat daha sonra kapalı otopark, yüzme havuzu, fitness ve pazar yeri yapılması amacıyla terk edilen yer üzerinde davalı kurum tarafından inşaata başlandığını, müvekkilleri tarafından ... alan (park alanı) olarak, bila bedel terk edilen taşınmazın amacı dışında ekonomik menfaat sağlamak amacıyla kullanılması nedeniyle fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla 1.000,00 TL tazminatın dava tarihinden itibaren hesaplanacak kanuni faiziyle birlikte davalı kurumdan tahsili ile müvekkillerine ödenmesine karar verilmesini talep etmiştir. II. CEVAP Davalı idare vekili cevap dilekçesinde özetle; davacıların dava konusu taşınmazı 28.11.2005 tarihinde kamuya terk ettiklerini, aradan 20 yıla yakın süre geçtiğini, dava konusu ..., Mahallesi ... ada 2 parsel sayılı taşınmaz ve ruhsat sürecinde bila bedel terk ettiği alanın 11.08.1998 tarihli 1/1000 ölçekli Kısıklı-Bulgurlu Uygulama Planında kısmen "A" lejandında, kısmen park alanında, kısmen de yol alanında kaldığını, imar planına göre bedelsiz terk edilen kısmın amacı dışında kullanılmasının söz konusu olmadığını ileri sürerek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir. III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davanın reddine karar verilmiştir. IV. İSTİNAF A. İstinaf Yoluna Başvuranlar İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacılar vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur. B. İstinaf Sebepleri Davacılar vekili istinaf dilekçesinde özetle; verilen kararın hatalı olduğunu, davanın kabul edilmesi gerektiğini ileri sürmüştür. C. Gerekçe ve Sonuç Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile dosyadaki tüm bilgi ve belgeler, dosyada alınan bilirkişi raporları ve taraf beyanları ile sabit olduğu üzere taşınmazın yer üstünde bulunan bölümünün halen terk amacına uygun (mimoza parkı) olarak kullanıldığı, yer altında bulunan bir bölümüne yüzme havuzu ve spor salonu inşa edildiği, her ne kadar davaya konu taşınmazın yer altındaki bölümünün terk amacı dışında da kullanıldığı ileri sürülmüş ise de yine terk amacı dışına çıkılmaksızın aynı anda bir başka kamu yararına yönelik ihtiyacı da aynı anda karşılayacak şekilde düzenleme yapıldığı, ilk terk/kamu yararı amacının ortadan kalkmadığı ve kamu yararı amacının genişletildiği, davaya konu taşınmazın park alanı olarak yapılan terk işleminin genel bir imar uygulaması sonucu gerçekleşmediği, davacıların talebi ve ekonomik yararı kapsamında park alanı olarak terk edildiği anlaşıldığı ve mahkeme kararında usul ve esas yönünden hukuka aykırılık bulunmadığı gerekçesiyle davacılar vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir. V. TEMYİZ A. Temyiz Yoluna Başvuranlar Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacılar vekili temyiz isteminde bulunmuştur. B. Temyiz Sebepleri Davacılar vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçesinde ileri sürdüğü sebepleri tekrar etmiştir. C. Gerekçe 1. Uyuşmazlık ve Hukukî Nitelendirme Uyuşmazlık, bedelsiz olarak terkin edilen taşınmazın bedelinin tahsili istemine ilişkindir. 2. Değerlendirme 1. Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 371 inci maddesi ile 369 uncu maddesinin birinci fıkrasında yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. 2. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukukî ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacılar vekili tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir. VI. KARAR Açıklanan sebeplerle; Davacılar vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun’un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA, Davacılardan peşin alınan temyiz harcının Hazineye irat kaydedilmesine, Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, 08.09.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.