Yargıtay 5. Ceza Dairesi 2021/13607 E. 2025/13357 K.

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi SAYISI : 2018/2361 Esas, 2020/129 Karar SUÇLAR : Resmi belgede zincirleme sahtecilik, zincirleme nitelikli zimmet HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz isteminin reddi, onama

Yapılan ön inceleme neticesinde; Bölge Adliye Mahkemesince sanık hakkında zimmet suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik istinaf başvurusunun esastan reddi Kararı ile resmi belgede sahtecilik suçundan verilen istinaf başvurusunun esastan reddi kararına yönelik temyiz talebinin reddine dair ek Kararın temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü ve ek Kararı temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü: I. HUKUKİ SÜREÇ A. İlk Derece Eskişehir 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 22.05.2018 tarihli ve 2018/80 Esas, 2018/281 sayılı Kararı ile sanığın zimmet suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 247/1, 247/2, 43/1, 248/2-2.cümle ve 62. maddeleri uyarınca 5 yıl 2 ay 15 gün, resmi belgede sahtecilik suçundan ise aynı Kanun'un 204/1, 43/1 ve 62. maddeleri uyarınca 2 yıl 1 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve 53/1-2-3-5. madde ve fıkraları uyarınca hak yoksunluklarına hükmolunmuştur.

B. İstinaf Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesinin 23.01.2020 tarihli ve 2018/2361 Esas, 2020/129 sayılı Kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik sanık müdafiinin istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280/1-a maddesi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir. Sanık müdafiinin 03.02.2020 tarihli temyiz dilekçesi üzerine Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesinin 24.02.2020 tarihli ve 2018/2361 Esas, 2020/129 sayılı ek Kararı ile resmi belgede sahtecilik suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddi kararına yönelik temyiz talebi 5271 sayılı Kanun'un 296/1. maddesi gereğince hükmün kesin nitelikte olduğundan bahisle reddedilmiştir. II. TEMYİZ A. Temyiz Sebepleri Sanık Müdafiinin Temyiz İstemi Sanığın suç işleme kastı olmadığı için atılı suçlardan beraat etmesi, sahtecilik suçundan ayrıca ceza almaması gerektiğine ve sair hususlara ilişkindir. B. Değerlendirme ve Gerekçe 1. Sanık hakkında resmi belgede sahtecilik suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddi kararına yönelik sanık müdafiinin temyiz talebinin reddine dair ek Karar yönünden; 5271 sayılı Kanun'un 286/2-a maddesinde yer verilen; “İlk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adlî para cezalarına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararları”nın temyiz incelemesine tabi olmadığına ilişkin düzenleme ile 5271 sayılı Kanun'un 286/3. maddesinde belirtilen suçlar ve aynı Kanun'un 296/1. maddesinin ilgili bölümünde yer alan; “... temyiz edilemeyecek bir hüküm temyiz edilmiş [ise] …, hükmü temyiz olunan bölge adliye veya ilk derece mahkemesi bir karar ile temyiz istemini reddeder” şeklindeki hüküm birlikte değerlendirildiğinde sanık müdafiinin temyiz istemi yerinde görülmemiştir. 2. Sanık hakkında zimmet suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik istinaf başvurusunun esastan reddi kararı yönünden; Üzerine atılı suçu bir suç işleme kararının icrası kapsamında değişik zamanlarda 135 kez işlediği anlaşılan sanık hakkında zincirleme suç hükümlerini içeren 5237 sayılı Kanun'un 43. maddesinin uygulanması sırasında alt sınırdan uzaklaşılması gerektiğinin gözetilmemesi, zimmet miktarının Sivrihisar İcra Dairesinin 2018/51 Esas sayılı dosyasıyla icra takibi başlatılmasından sonra icra tehdidi altında kovuşturma aşamasında ödendiği anlaşıldığı halde, etkin pişmanlık şartlarının oluşmadığı nazara alınmadan cezada aynı Kanun'un 248/2. maddesi uyarınca indirim yapılarak eksik ceza tayin edilmesi ve yüklenen suçu 5237 sayılı Kanun'un 53/1-a maddesindeki hak ve yetkileri kötüye kullanmak suretiyle işleyen sanık hakkında 53/5. maddesi uyarınca, ayrıca, cezanın infazından sonra işlemek üzere, hükmolunan cezanın yarısından bir katına kadar 5237 sayılı Kanun'un 53/1-a madde-fıkra ve bendindeki tüm hak ve yetkileri kullanmasının yasaklanmasına karar verilmesi yerine kamu görevinden yasaklanmasına karar verilmek suretiyle sınırlı uygulama yapılması aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır. Yargılama sürecindeki işlemlerin usul ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemlerin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemlere uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, İlk Derece Mahkemesince verilen mahkumiyet hükmüne karşı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin kararın usul ve kanuna uygun olması karşısında sanık müdafiinin temyiz itirazları yönünden hukuka aykırılık görülmemiştir. III. KARAR 1. Değerlendirme ve gerekçe bölümünün (1) numaralı bendinde açıklanan nedenle ek Kararda hukuka aykırılık görülmediğinden sanık müdafiinin temyiz isteminin, 5271 sayılı Kanun'un 296/2. maddesi gereği Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle REDDİ İLE EK KARARIN ONANMASINA, 2. Değerlendirme ve gerekçe bölümünün (2) numaralı bendinde açıklanan nedenlerle, Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesince verilen kararda, sanık müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun'un 289/1. maddesi ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda eleştirilen hususlar dışında hukuka aykırılık görülmediğinden, aynı Kanun'un 302/1. maddesi uyarınca Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA, Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun'un 304/1. maddesi gereği Eskişehir 1. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilamının bir örneğinin ise Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 20.11.2025 tarihinde karar verildi.