Yargıtay 4. Hukuk Dairesi 2023/7465 E. 2026/270 K.

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 25. Hukuk Dairesi SAYISI : 2023/1482 E., 2023/1341 K. İLK DERECE MAHKEMESİ : Eskişehir 2. Asliye Hukuk Mahkemesi SAYISI : 2021/762 E., 2023/235 K.

I. DAVA Davacı vekili dava dilekçesinde; müteveffa ...’ün 30.01.2016 tarihi akşam saatlerinde ... Devlet Hastanesi Acil'ine kusma ve ishal şikayetiyle müracaat ettiğini başvuru esnasında şeker hastası olduğunu ve iğne kullandığını beyan ettiğini, Nöbetçi hekim Dr. ... tarafından tetkikleri ve muayenesinin yapıldığını, doktor ...'ın, hastanın kusmasının sebebinin idrar yolu enfeksiyonu olacağı düşüncesiyle TİT(Tam İdrar tetkiki) istediğini, bu sırada akut gastroentrenit ön tanısıyla hastaya tedavi uyguladığını, tahlillerde keton HA ve glukoz HH sonuçları tespit edilmesine rağmen şeker hastalığına yönelik herhangi bir tedavi uygulamadan, kusma yönünde (enfeksiyon) tedavisi uygulayarak hastayı evine gönderdiğini, hasta Salih'in Özkök'ün 31.01.2016 tarihinde evinde tekrar ağırlaşması üzerine yeniden hastaneye gelerek hastanede kan şekerinin çok yüksek olması sebebiyle tüm müdahalelere rağmen kurtarılamadığını belirtrerek Sağlık Bakanlığı'nca dava dışı ... ve ...'e 15.06.2021 tarihinde ödenen 380.917,42 TL'nin ödeme tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline, yargılama giderlerinin davalı üzerine tahmiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir. II. CEVAP Davalı vekili cevap dilekçesinde; davacı tarafça, yapılan tetkikler neticesinde müteveffanın "keton" ve "glukoz" sonuçlarının referans değerlerin üzerinde tespit edilmesine rağmen, müvekkili davalı hekim tarafından şeker hastalığına yönelik herhangi bir tedavi uygulanmadan, kusma (enfeksiyon) yönünden tedavi uygulanarak müteveffanın evine gönderildiğinin iddia edildiğini, davacı tarafın bu açıklaması ile haksız yere; hatalı teşhis nedeniyle, müteveffaya hatalı tedavi uygulandığı ve kendisinin bu sebeple hayatını kaybettiği intibasını yaratmaya çalıştığını halbuki, müteveffanın şeker hastalığının yanı sıra, kronikleşmiş seviyede sindirim ve boşaltım sistemi rahatsızlıklarının da mevcut olduğunu, davacı taraf, hasta müteveffanın, kan şekerinin çok yüksek olması sebebi ile vefat ettiğini iddia etse de, bu iddiasının gerçeği yansıtmadığını, zira müteveffaya otopsi yapılmadığı için kesin ölüm nedeninin de bilinmediğini, zaten resmi kayıtlarda da ölüm nedeninin "kardiyak arrest" (kalp durması) olarak geçtiğini, bu noktada ikinci kez hastaneye başvurduğunda, yoğun bakım ünitesinde gerçekleşen ağır ihmal ve hatalar zincirinin, müteveffanın vefat etmesine neden olması olabileceğini belirterek davanın reddini istemiştir. III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davanın HMK'nın 150/5. maddesi gereğince 13.04.2023 tarihi itibariyle açılmamış sayılmasına karar verilmiştir. IV. İSTİNAF İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulması üzerine; İlk Derece Mahkemesi kararı usul ve esas yönünden hukuka uygun olduğundan, Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 353. maddesinin 1. fıkrası b bendinin 1 numaralı alt bendi gereğince; davacı tarafın istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir. V. TEMYİZ A. Temyiz Sebepleri Davacı vekili temyiz dilekçesinde; davacı aleyhine vekalet ücretine hükmedilmemesi gerektiğini belirterek kararın bozulmasını talep etmiştir. B. Gerekçe Uyuşmazlık, rücuen tazminat istemine ilişkindir. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir. VI. KARAR Açıklanan sebeplerle; Davacı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın ONANMASINA, 492 Sayılı Harçlar Kanunu’nun 13/J maddesi uyarınca davacıdan harç alınmamasına, Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, 07.01.2026 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.