Yargıtay 4. Hukuk Dairesi 2021/14696 E. 2023/3799 K. – Trafik Kazası

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesi SAYISI : 2018/3855 Esas - 2020/4018 Karar HÜKÜM/KARAR : Ret - Esastan Ret İLK DERECE MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 4. Asliye Ticaret Mahkemesi SAYISI : 2014/1498 Esas, 2018/564 Karar Taraflar arasındaki trafik kazası sonucu yaralanma nedeniyle tazminat davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir. Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir. Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü: I. DAVA Davacı vekili; 30.03.2006 tarihinde yaya olan müvekkili ...'e, davalıya zorunlu mali sorumluluk sigortası (ZMSS) poliçesi ile sigortalı aracın çarpması neticesinde %19 oranında sakat kaldığını, yargılama sırasında alınacak rapor ile sakatlık durumunun tespit edileceğini beyanla, fazlaya ilişkin dava hakları saklı kalmak kaydı ile şimdilik 1.000,00 TL sürekli iş göremezlik tazminatının olay tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir. II. CEVAP Davalı ... vekili; taleplerin zamanaşımına uğradığını, 8 yıllık uzamış zamanaşımı süresinin dolduğunu, sürekli maluliyet oranının tayini için Adli Tıp Kurumuna dosyanın sevkinin sağlanması gerektiğini ancak kendi aldıkları medikal raporda maluliyet ile kaza arasında nedensellik bağı olmadığının belirlendiğini, kusur oranının tespiti gerektiğini, geçici iş göremezlik tazminatı ve tedavi giderinden sorumlu olmadıklarını savunarak davanın reddini istemiştir. III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davacının 30.03.2006 tarihinde meydana gelen kaza nedeni ile sürekli iş göremezlik tazminatı talep ettiği, davalının zamanaşımı def'inde bulunduğu, Türk Borçlar Kanunu'nun 72 nci maddesi gereğince tazminat isteminin zarar görenin zararı ve tazminat yükümlüsünü öğrendiği tarihten itibaren iki yılın geçmesi ile dolacağı, davacının 26.03.2009 tarihli rapor ile %19 oranında özür durumunun olduğunu öğrendiğini ve zamanaşımı süresinin 27.03.2011 tarihinde dolduğu, ayrıca suç teşkil eden eylemlerde ceza zamanaşımı süresinin geçerli olduğu, buna göre dava konusu eylem nedeni ile 8 yıllık uzamış zamanaşımı süresinin dolduğu gerekçesi ile zamanaşımı nedeni ile davanın reddine karar vermiştir. IV. İSTİNAF A. İstinaf Yoluna Başvuranlar İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur. B. İstinaf Sebepleri Davacı vekili istinaf dilekçesinde; yerel mahkemenin 03.03.2015 tarihli duruşma zaptında davalı ... şirketinin "dosya kapsamına göre uzamış zamanaşımı hükümlerinden dolayı davalının yerinde bulunmayan zamanaşımı itirazının reddine" denilerek reddedildiğini ve verilen bu ara karardan yerel mahkemece 05.06.2018 tarihli celsede davalı ... şirketinin yeniden itirazı olmadan yerel mahkemece re'sen değerlendirme yapılarak reddedildiğini ve mahkemenin resen zamanaşımı değerlendirmesi yapmasının hatalı olduğunu, dosyada alınmış bir adli tıp maluliyet raporunun olmadığını, Sosyal Sigortalar Sağlık İşlemleri Tüzüğü hükümlerine uygun olmayan Manisa Turgutlu Devlet Hastanesi'nin 26.03.2009 tarihli Özürlü Sağlık Kurulu raporuna dayanılarak karar verilmesinin hatalı olduğunu, 8 yıllık uzamış ceza zamanaşımında başlangıç tarihi olarak Manisa Turgutlu Devlet Hastanesinin 26.03.2009 tarihli Özürlü Sağlık Kurulu raporu dikkate alındığında zamanaşımı süresinin dolmadığını ve zararın varlığının öğrenilmesi için yeterli bir ölçüt olmadığını belirterek istinaf yasa yoluna başvurmuştur. C. Gerekçe ve Sonuç Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile 30.03.2006 tarihinde kazanın gerçekleştiği, davanın ise 29.09.2014 tarihinde açıldığı, 8 yıllık uzamış ceza zamanaşımı süresinin dolduğu, davacının 26.03.2009 tarihinde aldığı raporun 8 yıllık süre içinde alındığı ancak bu 8 yıllık süre içinde dava açmadığı, bu nedenle Karayolları Trafik Kanunu'nun 109 uncu maddesinin 2 numaralı fıkrasındaki 2 yıllık zamanaşımı süresinin uygulanması olanağı bulunmadığından davacının istinaf taleplerinin reddine karar verilmiştir. V. TEMYİZ A. Temyiz Yoluna Başvuranlar Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur. B. Temyiz Sebepleri Davacı vekili temyiz dilekçesinde; zamanaşımı süresinin dolmadığını, 26.03.2009 tarihli raporun hüküm kurmaya elverişli olmadığını, dosyanın Adli Tıp Kurumuna gönderilerek davacının hangi tarihte sağlığına kavuşmuş sayılacağı, gelişen bir durum olup olmadığı hususunda rapor alınması gerektiği gerekçeleri ile kararın bozulmasını talep etmiştir. C. Gerekçe 1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme Uyuşmazlık, davalı ... tarafından Karayolları Motorlu Araçlar Zorunlu Mali Sorumluluk Sigortası (ZMSS) Poliçesi ile teminat altına alınan aracın, davacı yayaya 20.03.2006 tarihinde çarpması sonucu davacının yaralanması nedeniyle uğradığı zarar nedeni ile maddi ve manevi tazminat talebine ilişkindir. 2. İlgili Hukuk 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 369, 370 ve 371 inci maddeleri, 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 54, 56 ve 72 inci maddeleri, 2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunu'nun 85, 89, 90, 91ve 109 uncu maddeleri 3. Değerlendirme Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı halinde mümkündür. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere; kaza tarihinin 30.03.2006 olduğu, davanın ise 29.09.2014 tarihinde açıldığı, 8 yıllık uzamış ceza zamanaşımı süresinin dolduğunun anlaşılmasına göre, karar usul ve kanuna uygun olup davacılar vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir. VI. KARAR Açıklanan sebeplerle; Davacı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddi ile temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının ONANMASINA, Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz eden davacılara yükletilmesine, HMK'nın 373/1 maddesi uyarınca dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, 15.03.2023 tarihinde Başkan ...'ın karşı oyu ve oy çokluğuyla karar verildi. KARŞI OY 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (HMK) 128. maddesi "Süresi içinde cevap dilekçesi vermemiş olan davalı, davacının dava dilekçesinde ileri sürdüğü vakıaların tamamını inkâr etmiş sayılır." hükmünü haizdir. Dosya kapsamından, dava dilekçesinin davalıya 21.10.2014 tarihinde tebliğ edildiği, davalı tarafça cevap dilekçesinin 10.12.2014 tarihinde yani süresinden sonra verildiği anlaşılmaktadır. Davanın cevapsız bırakılması ya da süresi içinde cevap dilekçesi verilmemesi halinde davalının, davacının dava dilekçesinde ileri sürdüğü vakıaların tamamını inkar etmiş sayılacağı HMK'nın 128. maddesinde düzenleme altına alınmıştır. Ancak, süresinde cevap dilekçesi vermemek suretiyle davanın inkar edilmesi, ileri sürülen vakıaların inkarı niteliğinde olup, bu inkarın zamanaşımı def'ini de kapsadığı söylenemez. Bu nedenle süresinde cevap dilekçesi vermeyen davalının zamanaşımı defi dinlenebilir nitelikte olmadığı kanaatinde olduğumdan, sayın çoğunluğun onama kararına katılmıyorum.