Yargıtay 4. Ceza Dairesi 2023/2445 E. 2025/8263 K. – Hakaret

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi SAYISI : 2019/4445 E., 2021/3401 K. SUÇ : Hakaret HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama Yapılan ön inceleme neticesinde, sanık hakkında kurulan hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, temyiz isteminin reddini gerektirir sebeplerin bulunmadığı tespit edilmekle gereği düşünüldü: I. HUKUKÎ SÜREÇ 1.İstanbul Anadolu 36. Asliye Ceza Mahkemesinin kararı ile sanık hakkında hakaret suçundan mahkumiyet kararı verilmiştir. 2.Yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 23. Ceza Dairesinin kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanık müdafiinin ve o yer Cumhuriyet savcısının istinaf başvurularının 5271 sayılı Kanun'un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir. II. TEMYİZ SEBEPLERİ Sanık müdafiinin temyiz isteği, sanığın atılı suçu işlediğine dair her türlü şüpheden uzak ve yeterli delil bulunmadığına, tanığın hakaret sözlerinin polis memurlarına yönelik olmadığını belirttiğine, sanığın hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına engel sabıkasının bulunmadığına, kararın bozulması gerektiğine ilişkindir. III. GEREKÇE Tüm dosya kapsamı, mağdur polis memurlarının şikayetçi olmamalarına rağmen aşamalarda istikrarlı ve birbirleriyle uyumlu beyanlarda bulunmaları, tanık M.Y.'nin iddiayı destekler nitelikteki beyanı ve olay tutanağı karşısında sanığın hakkında idari işlem yapmak isteyen polis memurlarına hakaret ettiğinden bahisle hakkında verilen mahkumiyet kararına yönelik istinaf başvurusunun, eylemin aleni olarak işlenmesi nedeniyle 5237 sayılı Kanun'un 125 inci maddesinin dördüncü fıkrasının uygulanması gerektiği eleştirisiyle, esastan reddine dair Bölge Adliye Mahkemesinin takdir ve gerekçesinde ve suç tarihi itibariyle adli sicil kaydında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin ilamı bulunan sanık hakkında 5271 sayılı Kanun'un 231 inci maddesinin uygulanmasına yer olmadığına ilişkin İlk Derece Mahkemesinin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir. Sanığa yükletilen hakaret eylemiyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemin sanık tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı, eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanun'da öngörülen suç tipine uyduğu, cezanın kanuni bağlamda uygulandığı belirlenerek yapılan incelemede sair temyiz sebepleri yönünden hukuka aykırılık görülmemiştir. IV. KARAR Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesi kararında sanık müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun'un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan inceleme neticesinde hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun'un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname'ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA, Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun'un 304 üncü maddesi uyarınca İstanbul Anadolu 36. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 23. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 05.05.2025 tarihinde karar verildi.