Yargıtay 4. Ceza Dairesi 2021/37773 E. 2024/13155 K. – Hakaret

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi SUÇ : Hakaret HÜKÜM : Mahkûmiyet TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Yapılan ön inceleme neticesinde, sanık hakkında kurulan hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı sanığın 10.07.2017 tarihindeki eylemi nedeniyle atılı suçu işlediğinin kabul edildiği tespit edilmekle, gereği düşünüldü: I. HUKUKÎ SÜREÇ Sanık hakkında hakaret suçundan verilen adli para cezasına ilişkin mahkumiyet hükmüne yönelik yapılan başvuru üzerine Bölge Adliye Mahkemesince yeniden yapılan yargılama sonucundan sanığın hapis cezasına ilişkin mahkumiyetine karar verilmiştir. II. TEMYİZ SEBEPLERİ Sanık müdafiinin temyiz istemi; delillerin hukuka aykırı elde edildiğine, tekerrüre esas alınan ilamın kesin nitelikte olması nedeniyle tatbikinin usul ve yasaya aykırı olduğuna, katılanın emrinde çalışan tanıkların beyanlarının hükme esas alınmaması gerektiğine, bu nedenlerle hükmün bozulması talebine yöneliktir. III. GEREKÇE Katılanın aşamalardaki beyanları ile tanıklar ...., E.E., M.T., B.S. ve Ş.A.'nın beyanlarına göre sanığın atılı suçu işlediği, sabıka kaydı ile sanığın yeniden suç işlemeyeceği yönünde olumlu kanaat oluşmaması nedeniyle, 5237 sayılı Kanun'un 51. ve 5271 sayılı Kanun'un 231. maddelerinin uygulanmaması yönünde Mahkemenin takdir ve gerekçesinde hukuka aykırılık bulunmamıştır. Ancak, Sanığın tekerrüre esas alınan Mersin 7. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 07.07.2017 tarih, 2016/561 Esas, 2017/338 sayılı kararıyla verilen 1.500,00 TL adlî para cezasının, Bölge Adliye Mahkemelerinin faaliyete geçtiği ve 5271 sayılı Kanun'un istinafa ilişkin hükümlerinin yürürlüğe girdiği 20.07.2016 tarihinden sonra verilen kesin nitelikte, doğrudan adlî para cezası olduğunun anlaşılması karşısında, Ceza Genel Kurulu'nun 02.07.2020 tarihli ve 2019/13-123 Esas, 2020/334 karar sayılı ilâmında da kabul edildiği üzere sanığın tekerrüre esas alınan kesin nitelikteki adlî para cezasına dair mahkûmiyet hükmünün, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 272. maddesinin son fıkrasında yer alan "Bu suretle verilen hükümler tekerrüre esas olmaz." şeklindeki cümle gereğince, tekerrüre esas alınamayacağının anlaşılması karşısında, sanığın başkaca tekerrüre esas sabıkasının bulunup bulunmadığı araştırılarak sonucuna göre tekerrür hükümlerinin ve seçenek yaptırım içeren hakaret suçunda 5237 sayılı Kanun'un 58/3. maddesinin uygulanıp uygulanmayacağının değerlendirilmesi gerektiğinden, Karar hukuka aykırı görülmüştür. IV. KARAR Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle sanık müdafiinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden Bölge Adliye Mahkemesi kararının 5271 sayılı Kanun'un 302/2. maddesi gereği, Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA, Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun'un 304. maddesi uyarınca Adana Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 22.10.2024 tarihinde karar verildi.