Yargıtay 4. Ceza Dairesi 2012/32630 E. 2013/33274 K.

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi SUÇLAR : Hakaret, yaralama HÜKÜM : Mahkumiyet Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre, suçtan zarar gören şikayetçi sanıkların davaya katılmak isteyip istemedikleri sorularak bu konuda bir karar verilmemiş ise de, temyiz dilekçelerinin kapsamı dikkate alınıp CMK’nın 237/2. maddesi uyarınca davaya katılan sıfatıyla kabullerine karar verilerek dosya görüşüldü: Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi. Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir. Ancak; 1-Hükümden önce son söz, hazır bulunan sanıklara verilmeyerek, CMK’nın 216/3. maddesine aykırı davranılması, 2-Sanıkların 08.02.2011 tarihli son oturumdaki lehe olan hükümlerin uygulanması istemi, TCK’nın 52. maddesindeki adli para cezasının taksitlendirilmesini de içerdiği halde, bu konuda bir karar verilmemesi, 3-Sanık ... hakkında yaralama suçundan belirlenen 90 gün adli para cezasından 1/4 oranında haksız tahrik indirimi ve daha sonra 1/6 oranında takdiri indirim yapıldığında, 55 gün yerine, 57 gün üzerinden adli para cezası tayini, 4-Sanıkların sabıkasız olması, hakaret suçundan dolayı somut (maddi) bir zarar oluşmaması, yaralama suçunda tarafların maddi zarar talebinin bulunmaması ve manevi zararın ise hükmün açıklanmasının geri bırakılmasının uygulanmasına engel teşkil etmemesi karşısında, CMK’nın 231/6. maddesinde öngörülen koşullar değerlendirilmeden, “şartları oluşmadığı” biçimindeki yetersiz gerekçe ile hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmesi, Kanuna aykırı, katılan sanık ... müdafii ve katılan sanık ...’in temyiz nedenleri ile tebliğnamedeki düşünce kısmen yerinde görüldüğünden HÜKÜMLERİN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 23/12/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.