Yargıtay 2. Ceza Dairesi 2026/6142 E. 2026/10715 K. – Hırsızlık

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi SAYISI : 2019/1191 E., 2020/385 K. SUÇ : Hırsızlık HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi İTİRAZNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz isteminin reddi kararı kaldırılarak onama İTİRAZA KONU KARAR : Sanığın temyiz isteminin reddi İTİRAZ EDEN : Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı

Yargıtay 2. Ceza Dairesinin, 13.06.2023 tarihli ve 2023/222 Esas, 2023/3532 Karar sayılı kararına karşı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 02.04.2026 tarihli ve KD-2026/22780 sayılı itirazı üzerine yapılan inceleme neticesinde; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 308/1. maddesinin 2. cümlesinde belirtildiği üzere, süre aranmaksızın yapılan lehe itiraz başvurusu üzerine dava dosyası, 5271 sayılı Kanun’un 308/2. maddesi gereği Dairemize gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İTİRAZ SEBEPLERİ Sanığın yokluğunda verilen ve tebliğ edilen Bölge Adliye Mahkemesinin kararında 5271 sayılı CMK’nın 295. maddesinin karar tarihinde yürürlükte bulunan birinci fıkrası uyarınca temyiz nedenlerini bildirir ek dilekçenin temyiz başvurusu için belirlenen sürenin bitmesinden veya tebliğden itibaren (7) gün içerisinde verilmesi gerektiğine değinilmediği gibi bu hususun meşruhatlı tebligat ile de bildirilmediği, bu durumda sanığın 18.11.2025 tarihli olup içeriğinde temyiz sebebi de bulunan dilekçesinin süresinde verilmiş temyiz dilekçesi olduğu kabul edilerek esastan inceleme yapılması gerektiği ve bu doğrultuda sanık hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükmün onanmasına karar verilmesi talebine ilişkindir.

II. GEREKÇE 1.Sanığın yokluğunda verilen İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesinin, 12.02.2020 tarihli ve 2019/1191 Esas, 2020/385 Karar sayılı kararında yalnızca 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 291. maddesinde belirtilen 15 günlük temyiz süresine ilişkin ihtarın bulunduğu, sanığa anılan kararın cezaevinde tebliğ edildiğine ilişkin tutanakta da belirtilen temyiz süresine ilişkin ihtarı içeren kararın tebliğ edilmesiyle yetinildiği, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun, 17.03.2021 tarihli ve 2019/9.MD-554 Esas, 2021/117 Karar sayılı kararında belirtildiği üzere 5271 sayılı Kanun'un 294. maddesine uygun şekilde gerekçeli temyiz başvurusunda bulunulması gerektiğine dair herhangi bir ihtarın anılan kararın yasa yolu bildiriminde ve karar tebliğ tutanağında bulunmadığı, buna göre sanığın 18.11.2025 tarihli olup içeriğinde temyiz sebebi de bulunan dilekçesinin süresinde verilmiş temyiz dilekçesi olarak kabulünün gerektiği anlaşılmakla; Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının yerinde olduğu sonucuna varılmıştır.

2.Dosyanın esasının incelenmesinde ise yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanığın, verilen kararın usûl ve yasaya aykırı olduğuna, eksik inceleme ve yargılama sonucu "Şüpheden sanık yararlanır." ilkesi gözetilmeksizin karar verildiğine ilişkin temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.

III. KARAR 1.Gerekçe bölümünün (1) numaralı bendinde belirtilen nedenlerle Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı İTİRAZININ KABULÜNE, 2.5271 sayılı Kanun’un 308/3. maddesi gereği Yargıtay 2. Ceza Dairesinin, 13.06.2023 tarihli ve 2023/222 Esas, 2023/3532 Karar sayılı RET kararının KALDIRILMASINA, 3.Gerekçe bölümünün (2) numaralı bendinde açıklanan nedenlerle yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün İtirazname'ye uygun olarak ONANMASINA, dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca Küçükçekmece 14. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 09.06.2026 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.