Yargıtay 2. Ceza Dairesi 2026/5042 E. 2026/7534 K. – İş Yeri Dokunulma

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi SAYISI : 2024/1295 E., 2025/159 K. SUÇ : İş yeri dokunulmazlığının ihlâli HÜKÜM : Mahkûmiyet İTİRAZNAME GÖRÜŞÜ : Onama İTİRAZ EDEN : Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı

Yargıtay 2. Ceza Dairesinin, 18.11.2025 tarihli ve 2025/8576 Esas, 2025/20617 Karar sayılı kararına karşı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 16.03.2026 tarihli ve 2-2025/53376 sayılı itirazı üzerine yapılan inceleme neticesinde; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 308/1. maddesinin 2. cümlesinde belirtildiği üzere, süre aranmaksızın yapılan lehe itiraz başvurusu üzerine dava dosyası, 5271 sayılı Kanun’un 308/2. maddesi gereği Dairemize gönderilmekle, gereği düşünüldü: I. İTİRAZ SEBEPLERİ 19.03.2024 tarihli BOZMA ilâmından önce verilen ve yalnızca suça sürüklenen çocuklar müdafileri ve suça sürüklenen çocuk ... tarafından temyiz edilen 28.03.2022 tarihli karara konu iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçundan TCK’nın 116/4, 31/3 ve 62. maddeleri uyarınca hükmolunan 6 ay 20 gün hapis cezalarının suça sürüklenen çocuklar bakımından 1412 sayılı Kanun'un 326/son maddesi uyarınca kazanılmış hak teşkil edeceğinin açık olduğu, ilk derece mahkemesince BOZMA kararına uyularak yapılan yargılama sonucu suça sürüklenen çocukların TCK’nın 116/2-4, 119/1-c, 31/3 ve 62. maddeleri uyarınca neticeten 1 yıl 1 ay 10 gün hapis cezası ile cezalandırılmalarına hükmedildikten sonra 1412 sayılı Kanun'un 326/son maddesi uyarınca cezaların 6 ay 20 gün hapis cezası üzerinden infazına karar verildiği ve sonrasında TCK’nın 50/1-a-3 maddesi uyarınca hapis cezaları adli para cezasına çevrilip, SSÇ’lerin sonuç olarak 4.000 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği, mahkemece bir nevi karma uygulama yapıldığının görüldüğü, kazanılmış hakka konu ceza, infaz edilmesi gereken bir ceza olarak belirlendiği halde, bu cezanın sonuç ceza olarak kabul edilip adli para cezasına çevrildiği, fakat, aleyhe temyiz bulunmaması karşısında bu hususun ancak eleştiriye konu edilebilir mahiyette olduğu ve sonuç olarak temyizin kapsamına göre verilen kararda bir hukuka aykırılık bulunmadığının kabul edilmesi gerektiği belirtilerek hükümlerin onanması yerine suça sürüklenen çocukların aleyhine olacak şekilde düzeltilerek onanmasının hukuka aykırılık oluşturduğuna ilişkindir. II. GEREKÇE Suça sürüklenen çocuklar ... ve ... hakkında yapılan yargılama sonucu verilen ilk karar olan Manavgat 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 23.06.2015 tarihli ve 2015/195 Esas ve 2015/871 Karar sayılı kararının yalnızca suça sürüklenen çocuklar müdafileri tarafından temyiz edildiği ve kararda iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçundan suça sürüklenen çocuklar hakkında 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 116/4, 31/3 ve 62. maddeleri uyarınca hükmolunan sonuç cezanın 6 ay 20 gün hapis cezası olduğu, anılan kararın Yargıtay (Kapatılan) 13. Ceza Dairesinin 14.11.2019 tarihli ilâmıyla bozulması üzerine yapılan yargılama sonucu verilen Manavgat 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 07.10.2020 tarihli ve 2019/1847 Esas ve 2020/987 Karar sayılı kararının da yalnızca suça sürüklenen çocuklar müdafileri tarafından temyiz edildiği ve bu kararda da suça sürüklenen çocuklar hakkında 5237 sayılı Kanun'un 116/4, 31/3 ve 62. maddeleri uyarınca hükmolunan sonuç cezanın 6 ay 20 gün hapis cezası olduğu, bozma üzerine verilen bu kararın da temyiz edilmesi sonrası Yargıtay 6. Ceza Dairesinin 24.11.2021 tarihli ilâmıyla bozulması üzerine yapılan yargılama sonucu verilen Manavgat 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 28.03.2022 tarihli ve 2021/1985 Esas ve 2022/660 Karar sayılı kararının da yalnızca suça sürüklenen çocuklar müdafileri ve suça sürüklenen çocuk ... tarafından temyiz edildiği ve bu kararda da suça sürüklenen çocuklar hakkında anılan Kanun'un 116/4, 31/3 ve 62. maddeleri uyarınca hükmolunan sonuç cezanın 6 ay 20 gün hapis cezası olduğu, ikinci bozma üzerine verilen bu kararın da temyiz edilmesi sonrası Yargıtay 2. Ceza Dairesinin 19.03.2024 tarihli ilâmıyla bozulması üzerine yapılan yargılama sonucu verilen Manavgat 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 12.02.2025 tarihli ve 2024/1295 Esas ve 2025/159 Karar sayılı kararının da yine yalnızca suça sürüklenen çocuklar müdafileri tarafından temyiz edildiği belirlenmekle; Yargıtay 2. Ceza Dairesinin 19.03.2024 tarihli bozma ilâmından sonra yapılan yargılamada suça sürüklenen çocuklar hakkında yeni hüküm kurulurken suça sürüklenen çocukların eylemine uyan maddeler uygulandıktan sonra sonuç ceza tayin edilip, bu tayin edilen cezanın önceki sonuç cezadan daha ağır olduğunun tespit edildiği durumda, yeni cezanın önceki hükümle belirlenmiş olan 6 ay 20 gün hapis cezası üzerinden infazına karar verilmesi gerekirken, kazanılmış hak kavramına yanlış anlam verilerek suça sürüklenen çocuklar hakkında 5237 sayılı Kanun'un 116/4, 119/1-c, 31/3 ve 62. maddeleri uyarınca 1 yıl 1 ay 10 gün hapis cezasına hükmolunduktan sonra kazanılmış hakkın korunduğu belirtilerek cezanın 6 ay 20 gün hapis cezası üzerinden infazına karar verilmesine rağmen, hükmün devamında 6 ay 20 gün hapis cezasına hükmolunduğu belirtilerek bu cezanın da aynı Kanun’un 50/3, 50/1-a, 52/2. maddeleri gereğince 4.000,00 TL adlî para cezasına çevrilmesi hukuka aykırı ise de; Yargıtay 2. Ceza Dairesinin 19.03.2024 tarihli bozma ilâmı sonrası ilk derece mahkemesince verilen 12.02.2025 tarihli kararın da yalnızca suça sürüklenen çocuklar müdafileri tarafından temyiz edildiğinin anlaşılması karşısında, anılan hukuka aykırılığın, aleyhe temyiz istemi bulunmadığından eleştiri konusu yapılması ile hükümlerin diğer temyiz nedenleri de yerinde görülmediğinden onanması gerektiği gözetilmeden, suça sürüklenen çocuklar aleyhine olacak şekilde bozularak “iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçundan hükmedilen 1 yıl 1 ay 10 gün hapis cezasının 1412 sayılı Kanun'un 326/son maddesi uyarınca kazanılmış hak gözetilerek, 6 ay 20 gün hapis cezası üzerinden infazının yapılmasına” karar verilmek suretiyle suça sürüklenen çocuklar hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçundan kurulan hükümlerin düzeltilerek onanması nedeniyle Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının yerinde olduğu sonucuna varılmıştır. III. KARAR 1.Gerekçe bölümünde belirtilen nedenle Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı İTİRAZININ KABULÜNE, 2.5271 sayılı Kanun’un 308/3. maddesi gereği Yargıtay 2. Ceza Dairesinin, 18.11.2025 tarihli ve 2025/8576 Esas, 2025/20617 Karar sayılı düzelterek onama ilâmının KALDIRILMASINA, 3.Bozmaya uyularak yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hâkimin kanaat ve takdiri ile temyizin kapsamına göre temyiz nedenleri yerinde olmadığından reddiyle Manavgat 4. Asliye Ceza Mahkemesinin, 12.02.2025 tarihli ve 2024/1295 E., 2025/159 K. sayılı kararı ile suça sürüklenen çocuklar ... ve ... hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçundan kurulan mahkûmiyet hükümlerinin, İtirazname’ye uygun olarak, ONANMASINA, dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 28.04.2026 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.