Yargıtay 2. Ceza Dairesi 2025/1686 E. 2025/5139 K. – Banka Veya Kredi

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi SAYISI : 2015/727 E., 2016/405 K. SUÇ : Banka veya kredi kartlarının kötüye kullanılması HÜKÜM : Mahkûmiyet İTİRAZNÂME GÖRÜŞÜ : Tebliğnamenin sanığa usûlüne uygun şekilde tebliği sağlandıktan sonra hükmün onanması İTİRAZA KONU KARAR : Onama İTİRAZ EDEN : Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı Yargıtay 2. Ceza Dairesinin, 21.10.2021 tarihli ve 2021/11811 Esas, 2021/17347 Karar sayılı kararına karşı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 31.01.2025 tarihli ve KD-2024/130336 sayılı itirazı üzerine 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 308/1. maddesinin 2. cümlesinde belirtildiği üzere, süre aranmaksızın yapılan lehe itiraz başvurusu üzerine dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 308/2. maddesi gereği Dairemize gönderilmesi ile tetkikinde; Dosya içerisinde, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından düzenlenen 25.02.2021 tarihli ve 2016/310597 sayılı tebliğnamenin sanığa tebliğ edildiğine dair evraka rastlanmadığı belirlendiğinden; Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 31.01.2025 tarihli ve KD-2024/130336 sayılı itirazının KABULÜNE, sanık hakkında banka veya kredi kartlarının kötüye kullanılması suçundan verilen mahkûmiyet hükmünün onanmasına ilişkin Yargıtay 2. Ceza Dairesinin 21.10.2021 tarihli ve 2021/11811 Esas, 2021/17347 Karar sayılı kararının KALDIRILMASINA, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 25.02.2021 tarihli ve 2016/310597 sayılı tebliğnamesinin sanığa tebliğ edilmesi için dosyanın yazı işleri müdürlüğüne teslimine dair ara karar verildiğinin ve ilgili tebliğnamenin sanığa 17.03.2025 tarihinde usûlüne uygun olarak tebliğ edildiğinin belirlenmesiyle yapılan inceleme neticesinde; Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü: Şikâyetçi ...’in kredi kartını değişik zamanlarda birden fazla kez kullanan sanığın eylemlerinin bir bütün olarak zincirleme suçu oluşturması karşısında, sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 43/1. maddesinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır. Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hâkimin kanaat ve takdirine göre temyiz nedenleri yerinde olmadığından reddiyle hükmün İtiraznâme'ye uygun olarak ONANMASINA, dava dosyasının Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 24.03.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.