Yargıtay 2. Ceza Dairesi 2024/5588 E. 2026/10318 K. – Hırsızlık

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi SAYISI : 2023/2190 E., 2024/232 K. SUÇ : Hırsızlık HÜKÜM : İstinaf başvurularının esastan reddi TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Ek kararın onanması, onama

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen 30.03.2024 tarihli Tebliğname'de sanık hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlâli ve mala zarar verme suçlarından verilen 26.02.2024 tarihli ek kararın onanması yönünde görüş bildirilmişse de, Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 15. Ceza Dairesinin 26.02.2024 tarihli iş yeri dokunulmazlığının ihlâli ve mala zarar verme suçları yönünden sanık müdafiinin temyiz isteminin reddine dair ek kararın sanık müdafiine 05.03.2024 tarihinde tebliğ edildiği, sanık müdafiinin ek karara yönelik temyiz isteminde bulunmadığı gibi sanığın da 07.03.2024 tarihli dilekçesinde temyiz isteminin hırsızlık suçundan kurulan hükme yönelik olduğunun belirtildiğinin anlaşılması karşısında, temyiz incelemesinin kapsamının sanık hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükme yönelik olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 286/1. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi uyarınca temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294/1. maddesi uyarınca temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

5271 sayılı Kanun'un 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır." ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek; sanığın temyiz isteminin "suç tarihinde uyuşturucu kullandığına, iş yerine girdiğine ancak iş yerinden herhangi bir malzeme çalmadığına, kamera görüntülerinde de hırsızlığa konu malzemelerin tespit edilemediğine, kayıtların tekrar incelenmesini talep ettiğine, sadece kanaat kullanılarak hakkında ceza verildiğine, şüpheden sanık yararlanır ilkesine uyulmadığına"; sanık müdafiinin temyiz isteminin ise "suçun sanık tarafından işlenmediğine, eksik ve hatalı değerlendirme sonucu hazırlanan iddianame ve yapılan yargılama ile sanık hakkında mahkûmiyet kararı verildiğine, sanığın eylemi gerçekleştirdiğine dair her türlü şüpheden uzak, somut bir delil söz konusu olmadığına, kamera görüntülerindeki kişinin sanık olmadığına, teşhisin hatalı olduğuna, sanığın lehine olan delillerin toplanmadığına, HTS kayıtlarının istenmediğine, çalındığı iddia edilen malzemelerin maddi değerinin az olmasına rağmen alt sınırdan uzaklaşılarak hüküm kurulduğuna, kararın gerekçesinin eksik olduğuna, şüpheden sanık yararlanır ilkesi uyarınca beraat kararı verilmesi gerektiğine, şartları oluşmasına rağmen hükmün açıklanmasının geri bırakılması, erteleme ve cezanın seçenek yaptırımlara çevrilmesi hükümlerinin uygulanmasına, takdiri indirim uygulanmamasının hatalı olduğuna" yönelik olduğu belirlenerek yapılan incelemede, Sanık hakkında hırsızlık suçundan verilen istinaf başvurularının esastan reddine dair kararda herhangi bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmakla, Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 15. Ceza Dairesinin kararı hukuka uygun bulunduğundan, sanık ve müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz istemlerinin reddiyle, 5271 sayılı Kanun'un 302/1. maddesi uyarınca, usûl ve yasaya uygun olan karara yönelik TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ ile HÜKMÜN Tebliğname'ye uygun olarak ONANMASINA, dava dosyasının, aynı Kanun'un 304/1. maddesi uyarınca Ankara 48. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise, Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 15. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 04.06.2026 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.