Yargıtay 2. Ceza Dairesi 2023/5072 E. 2025/12835 K.

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi SUÇ : Hırsızlık Sanık müdafiinin konut dokunulmazlığının ihlâli suçuna yönelik temyiz talebinin Bölge Adliye Mahkemesinin 16.03.2021 tarihli ek kararı ile reddine karar verildiği, ek kararın sanık müdafiine tebliğ edildiği ve ek karara yönelik temyiz talebinin bulunmadığı belirlenerek yapılan incelemede: İlk Derece Mahkemesince sanık hakkında kurulan hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü: 5271 sayılı Kanun'un 288. maddesinin “Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.” ve aynı Kanun’un 294. maddesinin ise; “Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.” şeklinde düzenlendiği de gözetilerek sanık müdafiinin temyiz isteminin, sanığın atılı suçu uyuşturucu madde etkisinde işlediğine ve sanık hakkında etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanmadığına yönelik olduğu belirlenerek, anılan sebeplere yönelik yapılan incelemede; 5271 sayılı CMK'nın 280/1-e-f maddesinde Bölge Adliye Mahkemelerinin duruşma açmaksızın hükmün bozulmasına karar verebileceği hâllerin sınırlı olarak sayıldığı, dosya içeriğine göre, Kayseri 15. Asliye Ceza Mahkemesinin, 13.03.2020 tarihli ve 2019/1338 Esas, 2020/397 Karar sayılı dosyasında hırsızlık suçundan verilen mahkûmiyet kararına yönelik yapılan istinaf incelemesi neticesinde, Kayseri Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin 06.07.2020 tarihli ve 2020/943 Esas, 2020/990 Karar sayılı kararıyla; "5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142/2-h ve 143/1. maddelerinde öngürülen suçun gerektirdiği cezanın alt sınırı dikkate alınarak sanığın sorgusu sırasında zorunlu müdafinin görevlendirilmesi gerektiğinin gözetilmemesi" nedeniyle hükmün bozulmasına karar verildiği, bu bozma kararının 5271 sayılı Kanun’un 280/1-e-f maddesinde sınırlı olarak sayılan bozma nedenleri arasında gösterilmediği, Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesinin davanın yeniden görülmesine karar verilerek yapılacak duruşma sonucunda hukuka aykırılığın giderilmesi yerine dosya üzerinden yapılan inceleme neticesinde bozma kararı vermesinin ve anılan karara yönelik direnme yetkisi bulunmayan İlk Derece Mahkemesince yeniden hüküm kurulmasının yasal dayanağının bulunmadığı gözetilerek; Kayseri Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin 06.07.2020 tarihli ve 2020/943 Esas, 2020/990 Karar sayılı kararı(hırsızlık suçu yönünden) ile bozma kararı üzerine verilen Kayseri 15. Asliye Ceza Mahkemesinin, 20.01.2021 tarihli ve 2020/518 Esas, 2021/106 Karar sayılı kararının(hırsızlık suçu yönünden) hukukî değerden yoksun olduğu, aynı Kanun’un 280/1-g maddesi uyarınca duruşma açılarak ve taraflar da çağrılarak delillerin değerlendirilmesi sonucunda anılan Kanun maddesinin 2. fıkrasına göre yeniden hüküm kurulması gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde hükmün bozulmasına karar verilmesi, Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan diğer yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı 5271 sayılı CMK'nın 302/2. maddesi uyarınca Tebliğname'ye aykırı olarak BOZULMASINA, dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun'un 304/2. maddesi uyarınca Kayseri Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 02.07.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.