Yargıtay 2. Ceza Dairesi 2023/4307 E. 2024/13592 K.

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi SAYISI : 2021/464 E., 2022/158 K. SUÇLAR : Hırsızlık, İşyeri dokunulmazlığının ihlâli HÜKÜMLER : Mahkûmiyet, karar verilmesine yer olmadığına TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama-Bozma I. Suça sürüklenen çocuk ... müdafiin temyiz isteminin incelenmesinde; Ağrı 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 08.03.2022 tarihli 2021/464 Esas, 2022/158 Karar sayılı kararının suça sürüklenen çocuk müdafii tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü: Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçlarından mahkemece kurulan 11.03.2016 tarihli hükümlerin suça sürüklenen çocuk ve müdafîi ile aynı kararda hakkında hırsızlık suçundan mahkûmiyet hükmü verilen sanık ... tarafından temyizi üzerine, sanık ... hakkında, "eylemine uyan 5237 sayılı TCK'nın 142/2-h ve 143. maddelerinde öngörülen suçun gerektirdiği cezanın alt sınırı dikkate alınarak, 5271 sayılı CMK’nın 150/3 ve 196/2. maddeleri uyarınca sanığa zorunlu müdafii atanması gerektiği gözetilmeden yargılamaya devam edilerek aynı Kanunun 188/1 ve 289/1-e maddesine aykırı davranılması suretiyle savunma hakkının kısıtlandığı" gerekçesiyle tüm temyiz başvuruları yönünden hükümlerin bozulmasına karar verildiği ve bozma sonrasında verilen inceleme konusu kararda suça sürüklenen çocuk hakkında da yeniden hüküm kurulması gerekirken bu bakımdan karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiş ise de, suça sürüklenen çocuk hakkında atılı suçlardan zamanaşımı süresi içerisinde her zaman karar verilmesi mümkün görüldüğünden, suça sürüklenen çocuk müdafîin konusu olmayan söz konusu karara yönelik temyiz isteminin REDDİNE, II-Sanık ... hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükme yönelik yapılan incelemede; Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü: Bozmaya uyularak yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hâkimin kanaat ve takdirine göre temyiz nedenleri yerinde olmadığından reddiyle hükmün Tebliğname'ye uygun olarak ONANMASINA, dava dosyasının Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 30.09.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.