Yargıtay 2. Ceza Dairesi 2023/29591 E. 2026/8280 K. – Hırsızlık

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi SAYISI : 2023/908 E., 2023/1124 K. SUÇ : Hırsızlık HÜKÜMLER : İstinaf başvurusunun esastan reddi TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama, bozma

İlk Derece Mahkemesince sanık hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükümlere yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararların; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü: 5271 sayılı Kanun'un 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'' ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek sanık müdafiinin temyiz isteminin, "dosya içerisinde incelenen kamera kayıtlarına bakıldığında müvekkilinin müştekilerin kaldığı odalara girdiğine dair herhangi bir kayıt bulunmadığına, ayrıca yine kamera kayıtlarına bakıldığında müvekkili üzerinde hırsızlığa konu eşyaların çıktığı ana dair herhangi bir kayıt olmadığına, tanıkların hastanenin muhtelif yerlerinden topladıkları eşyaları sanki müvekkili üzerinde çıkmış gibi tutanak tuttuklarına, kamera kayıtlarında müvekkilinin hırsızlık suçunu işlediğinin sabit olmadığına, müşteki beyanlarına bakıldığında müvekkilinin söz konusu eşyaları çaldığı ana ilişkin herhangi bir görgü tanıklıkları olmadığına, sadece bekçilerin müvekkilini suçlu diye yakaladıkları için müvekkili eşyalar çalmış gibi beyanda bulunduklarına, tanıkların, müvekkilin söz konusu eşyaları çaldığı ana ilişkin bir tanıklıklarının olmadığına, söz konusu eşyalar üzerinde müvekkiline ait parmak izi çıktığına dair kayıt olmadığına, bu hususun göz ardı edilerek karar verilmesinin de hukuka aykırı olduğuna, bekçilerin arama, el koyma ve fiziki takip yetkilerinin olmadığına, bekçilerin dosyaya konu bu işlemleri yapmalarının hukuka aykırı olduğuna, istinaf nedenlerinin reddedilmesinin hukuka aykırı olduğuna, dosyanın yeniden ele alınıp bozulmasını ve müvekkilinin beraatine karar verilmesine" ilişkin olduğu belirlenerek yapılan incelemede; Tüm dosya içeriğine göre; sanığın katılanın odasına girerek içinde 130,00 TL para ve kimliklerinin bulunduğu cüzdanı çaldığı ve kolluk görevlileri tarafından yakalandığı somut olayda,Yargıtay Ceza Genel Kurulu, Dairemiz ve diğer görevli Daire kararları uyarınca, nüfus cüzdanı, ehliyet, pasaport, sınav belgesi, araç plakası, kredi ya da bankamatik kartı ve benzeri şeyler hırsızlık suçunun konusu olduğu takdirde, fiziki (maddi) değer dışında, bunların yeniden temini için mağdur tarafından harcanacak olan emek ve mesai göz önüne alınarak değer azlığı indirimi uygulanmayacağı görüşünün benimsendiği dikkate alındığında sanık hakkında 5237 sayılı TCK’nın 145. maddesinin uygulanması şartlarının oluşmayacağından Tebliğnamede'ki bozma düşüncesine iştirâk edilmemiştir. Sanık hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükümlerde herhangi bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmakla, istinaf başvurusunun esastan reddine dair kararlar hukuka uygun bulunduğundan, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz nedenlerinin reddiyle, 5271 sayılı Kanun'un 302/1. maddesi uyarınca, usul ve yasaya uygun olan İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 18. Ceza Dairesinin kararlarına yönelik TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ ile HÜKÜMLERİN Tebliğname'ye uygun olarak ONANMASINA, dava dosyasının aynı Kanun'un 304/1. maddesi uyarınca İzmir 11. Asliye Ceza Mahkemesine, kararın bir örneğinin de İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 18. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 05.05.2026 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.