Yargıtay 2. Ceza Dairesi 2023/23657 E. 2025/1951 K. – Hırsızlık

İNCELENEN KARARIN MAHKEMESİ :Ceza Dairesi SAYISI : 2023/396 E., 2023/378 K. SUÇ : Hırsızlık HÜKÜM : İstinaf başvurusunun düzeltilerek esastan reddi TEMYİZ EDENLER : Sanık, katılan vekili TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Ret İlk Derece Mahkemesince sanık hakkında kurulan hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 5271 sayılı Kanun'un 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı, yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir. Sanık hakkında İstanbul Anadolu 34. Asliye Ceza Mahkemesinin 03.03.2020 tarihli ve 2019/276 Esas, 2020/123 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK.'nın 142/1-c maddesi uyarınca mahkûmiyet kararı verildiği, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 29. Ceza Dairesinin 22.11.2021 tarihli kararı ile suça konu eylemin aynı Kanun'un 141/1. maddesi kapsamında kaldığı belirlenerek hükmün bozulmasına karar verildiği, bozma kararı üzerine ilk derece mahkemesince sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 141/1. maddesi uyarınca cezalandırılmasına karar verildiği, bu karara yönelik İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 29. Ceza Dairesinin 07.02.2023 tarihli kararı ile tekerrür hükümlerinin uygulanmasına karar verilmek sureti ile sanık, katılan vekili ve o yer Cumhuriyet savcısının istinaf başvurularının düzeltilerek esastan reddine karar verildiği, bu karara yönelik sanık ile katılan vekilin temyiz kanun yoluna başvurduğu ve katılan vekilinin temyiz talebinin verilen cezanın miktarına ve suçun vasfına yönelik olduğu, dolayısıyla verilen bu kararın temyizi kabil olduğu belirlenerek yapılan incelemede; 5271 sayılı Kanun’un 280/1-e-f maddesinde Bölge Adliye Mahkemelerinin duruşma açmaksızın hükmün bozulmasına karar verebileceği hâllerin sınırlı olarak sayıldığı, dosya içeriğine göre, İstanbul Anadolu 34. Asliye Ceza Mahkemesinin 03.03.2020 tarihli ve 2019/276 Esas, 2020/123 Karar sayılı dosyasında verilen mahkûmiyet hükmüne yönelik yapılan istinaf incelemesi neticesinde, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 29. Ceza Dairesinin, 22.11.2021 tarihli ve 2020/2562 Esas, 2021/2187 Karar sayılı kararı ile hükmün bozulmasına karar verildiği, ancak verilen bu bozma kararının aynı Kanun’un 280/1-e-f maddesinde sınırlı olarak sayılan bozma nedenleri arasında gösterilmediği, Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesinin davanın yeniden görülmesine karar verilerek yapılacak duruşma sonucunda hukuka aykırılığın giderilmesi yerine dosya üzerinden yapılan inceleme neticesinde bozma kararı vermesinin ve anılan karara yönelik direnme yetkisi bulunmayan İlk Derece Mahkemesince yeniden hüküm kurulmasının yasal dayanağının bulunmadığı gözetilerek; İstanbul Anadolu 34. Asliye Ceza Mahkemesinin 06.10.2022 tarihli ve 2022/156 Esas, 2022/741 Karar sayılı kararı ile İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 29. Ceza Dairesinin, 22.11.2021 tarihli ve 2020/2562 Esas, 2021/2187 Karar sayılı kararının hukukî değerden yoksun ve yok hükmünde olduğu, aynı Kanun’un 280/1-g maddesi uyarınca duruşma açılarak ve taraflar da çağrılarak delillerin değerlendirilmesi sonucunda anılan Kanun maddesinin 2. fıkrasına göre yeniden hüküm kurulması gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde hükümlerin bozulmasına karar verilmesi, Bozmayı gerektirmiş, sanık ve katılanın temyiz nedenleri bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeyen hükmün açıklanan nedenle, 5271 sayılı Kanun’un 302/2. maddesi gereği, Tebliğname'ye aykırı olarak BOZULMASINA, dava dosyasının, aynı Kanun’un 304/2. maddesi uyarınca İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 29. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 10.02.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.