Yargıtay 2. Ceza Dairesi 2023/1653 E. 2023/5139 K. – Mala Zarar Verme

İNCELENEN KARARIN MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi SAYISI :2016/139 E., 2016/422 K. ŞİKÂYETÇİ :... HÜKÜMLÜ :... SUÇ :Mala zarar verme HÜKÜM :Mahkûmiyet TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ :İade Mersin 5. Ağır Ceza Mahkemesinin, 28.07.2022 tarihli ve 2016/139 Esas, 2016/422 Karar sayılı ek kararının, hükümlü müdafii tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü: Hükümlü hakkında mala zarar verme suçundan, Mersin Ağır Ceza Mahkemesinin, 15.11.2016 tarihli ve 2016/139 Esas, 2016/422 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 151/1, 53. maddeleri uyarınca 2 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarının uygulanmasına karar verildiği, kararın hükümlü müdafii tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 6. Ceza Dairesinin 07.02.2019 tarihli ve 2018/1416 Esas, 2019/636 Karar sayılı kararı ile onanarak kesinleştiği, Mersin Cumhuriyet Başsavcılığı Asliye Ceza İlamat Masasının, 05.11.2019 tarihli ve 2019/3346 İlamat sayılı yazısı ile; 7188 sayılı Kanun ile, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde yapılan değişiklikler kapsamında hükümlünün, şikâyetçiye karşı işlemiş olduğu, 5237 sayılı Kanun'un 151. maddesi kapsamındaki mala zarar verme eylemine ilişkin olarak yeniden değerlendirilmesi ve infazın devam ... etmeyeceği hususunda karar talebinde bulunulduğu, Mahkemece 06.11.2019 tarihli ek karar ile; 24.10.2019 tarihli Resmî Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 7188 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 26. maddesi ile 5271 sayılı Kanun'un 253. maddesi değiştirilerek infaza konu suç uzlaşma kapsamına alındığından infaz durdurularak, dosyanın Cumhuriyet Başsavcılığı Uzlaştırma Bürosu'na gönderildiği, Cumhuriyet Başsavcılığı Uzlaştırma Bürosu'nun 02.01.2020 tarihli raporunda "Sanığın mağdurun zararını, 25.02.2020 tarihinde 2.000,00 TL, 25.03.2020 tarihinde 1.000,00 TL, 25.04.2020 tarihinde 1.000,00 TL ve 25.05.2020 tarihinde 1.000,00 TL olarak karşılayacağı taahhüdü ile" tarafların uzlaştığının bildirilmesi üzerine, Mahkemece, 06.01.2020 tarihli ek karar ile, taraflar arasında taksitle zararın giderilmesi kaydı ile uzlaşmanın sağlandığından bahisle hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği, hükümlünün taksitlerin bir kısmını ödemiş olup kalan kısmını belirtilen süreler içerisinde ödememiş olduğu anlaşıldığından edimli olarak gerçekleşmiş uzlaşma hükümlerinin sekteye uğraması ve edimin üzerinden ... bir süre geçmiş olması nedeniyle; Mahkemece 28.07.2022 tarihli ek karar ile, hükümlünün yeniden uzlaşma hükümlerinin uygulanmasına yönelik talebinin şartları oluşmadığından reddine, 06.01.2020 tarihli hükmün açıklanması ile sanığın 5237 sayılı Kanun'un 151/1, 53. maddeleri gereğince suçun işleniş biçimi, suçun işlenmesindeki özellikler gözetilerek takdiren ve teşdiden 2 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarının uygulanmasına karar verildiğinin anlaşılmış olması karşısında; önceden verilip kesinleşmiş hapis cezalarının aynen infazına dair kararların, infaza ilişkin olması nedeniyle temyiz kabiliyeti bulunmayıp, 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun'un 98. maddesi uyarınca çektirilecek cezanın kısmen veya tamamen yerine getirilmesi ile ilgili mahkemece verilecek kararlar 5275 sayılı Kanun'un 101/3. maddesi gereğince itiraraza tabi olup, 5271 sayılı Kanun'un 264/1. maddesinde yer verilen; “Kabul edilebilir bir başvuruda kanun yolunun veya merciin belirlenmesinde yanılma, başvuranın haklarını ortadan kaldırmaz.” şeklindeki düzenleme nedeniyle kanun yolunda hatanın re’sen dikkate alınacağı, hükümlü müdafiinin temyiz dilekçesinin karara itiraz mahiyetinde olduğu ve kanun yolu incelemesinin itiraz merciince yapılması gerektiği anlaşılmakla, dava dosyasının, Tebliğnameye uygun olarak, İNCELENMEKSİZİN İADESİNE, dava dosyasının, Mahkemesine iadesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 04.10.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.