Yargıtay 2. Ceza Dairesi 2023/11729 E. 2025/14993 K. – Hırsızlık

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi SAYISI : 2021/2116 E., 2021/2534 K. SUÇ : Hırsızlık HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi kararı TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü; 5271 sayılı Kanun'un 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'' ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek, sanık müdafiinin temyiz isteminin, sanığın pandemi ve maddi güçlük gibi mücbir sebeplerle zararı gideremediğine, bu nedenle müvekkilinin aleyhine karar verildiğine, malın değerinin azlığı nedeniyle sanık hakkında ceza verilmesine yer olmadığına karar verilmesi gerektiğine, müvekkilin zorunluluk halinde bulunduğu göz önüne alınmadan müvekkil aleyhinde karar verildiğine, sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 145 ve 147. maddelerinin uygulanması gerektiğine, cezanın orantısız olduğuna ilişkin olduğu belirlenerek yapılan incelemede; Sanık müdafiinin diğer temyiz nedenleri reddedilmiştir. Ancak; Sanığın adlî sicil kaydında yer alan ve tekerrüre esas alınan Antalya 17. Asliye Ceza Mahkemesinin, 16.04.2018 tarihli ve 2015/19 Esas, 2018/141 Karar sayılı ilamından dolayı sanığın mükerrir olduğu belirtilmiş ise de, anılan ilamda birden fazla mahkûmiyet hükmü bulunduğundan, 5275 sayılı Kanun'un 108/2. maddesi uyarınca daha ağır cezayı içeren 1072 sayılı Kanuna Muhalefet suçundan verilen 6.000,00 TL adlî para cezası ve 1.660,00 TL adlî para cezasına ilişkin mahkûmiyet hükmünden dolayı sanık hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi, Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebepten dolayı 5271 sayılı Kanun'un 302/2. maddesi gereği Tebliğname'ye aykırı olarak BOZULMASINA, ancak aynı Kanun'un 303. maddesine göre bu hususun düzeltilmesi mümkün olduğundan sanık hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanmasıyla ilgili olan hüküm fıkrasının çıkartılarak, yerine “Antalya 17. Asliye Ceza Mahkemesinin, 16.04.2018 tarihli ve 2015/19 Esas, 2018/141 Karar sayılı ilamı ile 1072 sayılı Kanuna Muhalefet suçundan verilen 6.000,00 TL adlî para cezası ve 1660,00 TL adlî para cezasından dolayı sanık hakkında hükmolunan cezaların mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine ve cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbirinin uygulanmasına” ibaresinin eklenmesine karar verilmek suretiyle 5271 sayılı CMK'nın 302/1. maddesi uyarınca usul ve yasaya uygun bulunan Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin kararına yönelik TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN DÜZELTİLEREK ONANMASINA, dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca Antalya 12. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 09.09.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.