Yargıtay 2. Ceza Dairesi 2022/8986 E. 2025/5384 K. – Hırsızlık

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi SAYISI : 2019/3002 E., 2021/1086 K. SUÇ : Hırsızlık HÜKÜMLER : İstinaf başvurularının esastan reddi TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama İlk Derece Mahkemesince verilen hükümlere yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararların; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü: 5271 sayılı CMK'nın 288. maddesinin "Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır” ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise; “Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir” şeklinde düzenlendiği de gözetilerek sanık ... müdafiinin temyiz isteminin verilen kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna, müvekkilinin soruşturma ve kovuşturmanın tüm aşamalarında samimi beyanlarda bulunup, suçunu itiraf ettiğine, yargılamaya konu suçları ekonomik nedenlerle işlemiş olduğuna, yerel mahkemece ve istinaf mahkemesince lehine olan kanun hükümlerinin uygulanmadığına; sanık ... müdafiinin temyiz isteminin verilen kararın kanun ve hukuka aykırı olduğuna, mahkemenin gerekçeli kararında sanık müdafiinin savunmasına yer vermemiş olmasının CMK'nın 230/1. maddesinde yer verilen gerekçe yazımına ilişkin ilkelere uymadığına, anılan hükümde “iddia ve savunmada ileri sürülen görüşler” denilerek müdafiin de savunmalarının gerekçede yer alacağını öngördüğüne, bu nedenle yetersiz gerekçe ile hüküm kurularak CMK'nın 289/1. maddesinin (g) bendinde belirtilen hukuka kesin aykırılık oluşturmasının bozma sebebi olduğuna, müvekkilinin hem soruşturma hem de kovuşturma aşamasında samimi beyanlarda bulunduğuna, bu nedenle etkin pişmanlık hükümlerinden yararlanma ihtimali söz konusu iken üst sınır üzerinden ceza verildiğine ilişkin olduğu belirlenerek yapılan incelemede; I- Sanık ... hakkında kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde, Sanık hakkında kurulan hükümde herhangi bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmakla, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz nedenlerinin reddiyle, 5271 sayılı CMK'nın 302/1. maddesi uyarınca, usûl ve yasaya uygun olan Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesinin kararına yönelik TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ ile HÜKMÜN Tebliğname'ye uygun olarak ONANMASINA, II- Sanık ... hakkında kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142. maddesinde, 6545 sayılı Türk Ceza Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanunu'nun 62. maddesi ile yapılan ve 28.06.2014 tarihinde yürürlüğe giren değişiklik uyarınca, sanığa yüklenen 5237 sayılı Kanun’un 142/2-h ve 143. maddelerinde öngörülen suçun gerektirdiği cezanın alt sınırının 5 yıldan fazla olması ve Yargıtay Ceza Genel Kurulunun, 14.10.2021 tarihli ve 2021/35 Esas, 2021/473 Karar sayılı kararı dikkate alınarak, 5271 sayılı Kanun’un 150/3. maddesi uyarınca sanığa atanan zorunlu müdafiinin karar duruşmasında hazır bulundurulması gerektiği gözetilmeden, yargılamaya devam edilip hüküm kurularak aynı Kanun’un 188/1 ve 289/1-e maddelerine aykırı davranılması suretiyle sanığın savunma hakkının kısıtlanması, Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan diğer yönleri incelenmeyen hükmün açıklanan sebeple 5271 sayılı Kanun'un 302/2. maddesi gereği Tebliğname'ye aykırı olarak BOZULMASINA, dava dosyasının aynı Kanun'un 304/2-a maddesi uyarınca bozma nedeni de dikkate alınarak gereği için Şanlıurfa 5. Asliye Ceza Mahkemesine, kararın bir örneğinin de Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 25.03.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.