Yargıtay 2. Ceza Dairesi 2022/2688 E. 2025/2984 K. – Hırsızlık

İNCELENEN KARARIN MAHKEMESİ :Ceza Dairesi SAYISI : 2018/3372 E., 2019/1330 K. SUÇ : Hırsızlık HÜKÜM : Hükmün kaldırılarak yeni hüküm kurulması TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir oldukları, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi uyarınca temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi uyarınca temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü: Alaşehir Asliye Ceza Mahkemesinin, 27.09.2018 tarihli kararı ile sanık hakkında hırsızlık suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 142/2-h ve 62. maddeleri uyarınca 4 yıl 2 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği, sanık müdafii ve o yer Cumhuriyet savcısının istinaf başvurusu üzerine, İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin, 13.06.2019 tarihli ve 2018/3372 Esas, 2019/1330 Karar sayılı kararı ile hükmü kaldırıp sanığın 5237 sayılı Kanun'un 142/2-h ve 62. maddeleri uyarınca 4 yıl 2 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, sanık hakkında aynı Kanun'un 58. maddesinin uygulanmasına ve cezanın ikinci kez mükererrilere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verildiği belirlenerek yapılan incelemede; 5271 sayılı Kanun'un 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'' ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek sanığın temyiz isteminin, cezanın fazla olduğuna, dosyada şikâyetçinin olmadığına ilişkin olduğu belirlenerek yapılan incelemede; Dosya içeriğine göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak; 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun'un 108/3. maddesinde belirlenen ikinci defa tekerrür hükümlerinin uygulanması durumunda mahkemece cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına karar verilemeyeceğinin gözetilmemesi, Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin 13.06.2019 tarihli ve 2018/3372 Esas., 2019/1330 Karar sayılı karara yönelik hükmün 5271 sayılı Kanun'un 302/2-4. madde ve fıkrası gereğince BOZULMASINA, ancak bu aykırılığın aynı Kanun’un 303/1. maddesine göre düzeltilmesi mümkün olduğundan İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin 13.06.2019 tarihli ve 2018/3372 Esas., 2019/1330 Karar sayılı kararında 5237 sayılı Kanun’un 58. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölümden “cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbirinin uygulanmasına” ilişkin kısmın çıkartılmasına karar verilmek suretiyle, 5271 sayılı Kanun'un 302/1. maddesi uyarınca, usul ve yasaya uygun olan İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin kararına yönelik hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, dosyanın aynı Kanun'un 304/1. maddesi uyarınca Alaşehir 1. Asliye Ceza Mahkemesine, kararın bir örneğinin ise İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 20.02.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.