Yargıtay 2. Ceza Dairesi 2022/15522 E. 2024/15380 K. – Hırsızlık

MAHKEMESİ:Asliye Ceza Mahkemesi SAYISI : 2015/45 E., 2015/192 K. ŞİKÂYETÇİ : ... SUÇ : Hırsızlık HÜKÜM : Mahkûmiyet TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Onama Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü: Ankara 43. Asliye Ceza Mahkemesinin 11.03.2015 tarihli kararı ile sanık hakkında şikayetçiler ...'ye ve ...'a karşı hırsızlık suçlarından ayrı ayrı mahkumiyet hükümleri kurulduğu, sanığın 17.03.2015 tarihli dilekçesi ile her iki hükme yönelik de temyiz isteminde bulunduğu, 08.02.2019 tarihli tebliğnamede sanığın şikayetçi ...'a karşı işlediği hırsızlık suçundan kurulan hükme yönelik temyiz istemine ilişkin görüş bulunmadığı, Yargıtay (Kapatılan) 17. Ceza Dairesinin 30.10.2019 tarihli ve 2019/3096 Esas, 2019/13350 Karar sayılı ilamı ile de anılan hükme yönelik temyiz istemi bakımından herhangi bir karar verilmediği anlaşılmakla, sanık hakkında şikayetçi ...'a karşı işlediği hırsızlık suçundan kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142. maddesinde, 6545 sayılı Türk Ceza Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 62. maddesi ile yapılan ve 28.06.2014 tarihinde yürürlüğe giren değişiklik uyarınca, sanığın üzerine atılı ve eylemine uyan 5237 sayılı Kanun’un 142/2-h ve 143. maddelerinde öngörülen suçun gerektirdiği cezanın alt sınırının 5 yıldan fazla olması ve Yargıtay Ceza Genel Kurulunun, 14.10.2021 tarihli ve 2021/35 Esas, 2021/473 Karar sayılı kararı dikkate alınarak, 5271 sayılı Kanun’un 150/3. maddesi uyarınca sanığa zorunlu müdafii atanması ve savunmasının müdafii huzurunda alınması gerektiği gözetilmeden, yargılamaya devam edilerek aynı Kanun’un 188/1. ve 289/1-h maddelerine aykırı davranılması suretiyle sanığın savunma hakkının kısıtlanması, Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan diğer yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı Tebliğname’ye aykırı olarak BOZULMASINA, dava dosyasının Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 22.10.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.