Yargıtay 2. Ceza Dairesi 2022/10846 E. 2025/8016 K. – Hırsızlık

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi SAYISI : 2019/929 E., 2020/1893 K. SUÇ : Hırsızlık HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz isteminin esastan reddi ile hükmün onanması İlk Derece Mahkemesince sanık hakkında, hırsızlık suçundan kurulan hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi uyarınca temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 5271 sayılı Kanun'un 291/1. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi uyarınca temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü: 5271 sayılı Kanun'un 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'' ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek sanık müdafiinin temyiz isteminin "sanığın hırsızlık olayını kendisinin gerçekleştirmediğini savunduğuna, olayın gerçekleştiği 22.06.2016 tarihinde sanığın HTS kayıtları istenip ve baz verileri incelenirse olay yerinde sanığın olmadığının görüleceğine, suça konu telefonu çaldığına dair herhangi bir görgü tanığı veya kamera kaydının bulunmadığına, dosyadaki tek delilin sanığın olaydan iki saat sonra hırsızlığa konu telefona kendi hattını takarak kullanması olduğuna, telefonu kendi çalmış olsaydı, kendi hattını takmayacağına, internet üzerinden cep telefonunu fiyatı makul olduğu için satın aldığına, kabul anlamına gelmemekle birlikte, gece vakti değerinin altında telefonu satın alarak kullanması eyleminin suç eşyasının satın alınması suçunu oluşturacağına, sanığa fazla ceza tayin edildiğine, sanığa 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 141/1. maddesi gereği ceza verilmesi gerektiğine, sanığın isnat edilen suçu işlediğine dair somut delillerin mevcut olmadığına ve beraat kararı verilmesi gerektiğine" yönelik olduğu belirlenerek yapılan incelemede; Sanık hakkında hırsızlık suçundan verilen istinaf başvurusunun esastan reddine dair kararda herhangi bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmakla, Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesinin kararı hukuka uygun bulunduğundan, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz isteminin reddiyle, 5271 sayılı Kanun'un 302/1. maddesi uyarınca, usûl ve yasaya uygun olan Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesinin kararına yönelik TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ ile HÜKMÜN Tebliğname'ye uygun olarak ONANMASINA, dava dosyasının, aynı Kanun'un 304/1. maddesi uyarınca Diyarbakır 4. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 05.05.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.