Yargıtay 2. Ceza Dairesi 2021/13871 E. 2023/7267 K.

İNCELENEN KARARIN MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi SAYISI : 2013/743 E., 2015/1349 K. SUÇLAR : Hırsızlık, mala zarar verme, hakkı olmayan yere tecavüz HÜKÜMLER : Mahkûmiyet, hükmün açıklanmasının geri bırakılması TEMYİZ EDENLER : Katılan vekili, sanık müdafii TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Ret, iade, bozma Sanık müdafinin temyiz isteminin sanık hakkında mala zarar verme, hakkı olmayan yere tecavüz suçlarına yönelik olduğu belirlenerek yapılan incelemede; I- Katılan vekilinin Temyiz İsteminin İncelenmesinde; Katılan vekilinin 03.12.2015 tarihli dilekçesi ile hükmü temyiz ettiği halde 15.01.2016 tarihli dilekçesi ile ''temyiz hakkımızdan vazgeçiyoruz'' şeklinde dilekçe sunduğu anlaşılmakla, katılanın "temyiz hakkımızdan vazgeçiyoruz." şeklindeki beyanı temyiz isteğinden vazgeçme niteliğinde olduğundan ve temyiz davasının istek şartına bağlı olduğu anlaşılmakla, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 266/1. maddesi gereği temyiz isteminden vazgeçme nedeniyle dava dosyasının incelenmeksizin mahalline istem gibi İADESİNE, II- Sanık hakkında hakkı olmayan yere tecavüz suçundan verilen karara yönelik sanık müdafinin temyiz isteminin incelenmesinde; Sanık hakkında 5271 sayılı Kanun'un 231. maddesine göre verilen ve davayı sonuçlandırıcı nitelikte olmayan hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının aynı maddenin 12. fıkrası ve Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 03.02.2009 tarih ve 2009/13-12 sayılı kararına göre itiraza tabi kararlardan olduğu, 5271 sayılı Kanun'un 264. maddesi uyarınca kabul edilebilir bir başvuruda kanun yolunda ya da merciin belirlenmesinde yanılma, başvuranın haklarını ortadan kaldırmayacağından, sanık müdafinin dilekçesi itiraz niteliğinde kabul edilerek itirazın merciince incelenmesi için dosyanın incelenmeksizin mahalline istem gibi İADESİNE, III-Sanık hakkında mala zarar verme suçundan verilen hükme yönelik sanık müdafinin temyiz isteminin incelenmesinde; 14.04.2011 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı ... yürürlüğe giren 31.03.2011 tarih ve 6217 sayılı Yasanın 26. maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'a eklenen geçici 2. maddesi gereğince doğrudan hükmolunan 3.000.00 TL dahil adli para cezasına mahkumiyet hükmünün temyizi mümkün olmadığından sanık müdafinin temyiz isteminin 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun 317. maddesi gereğince istem gibi REDDİNE, 21.11.2023 gününde oy birliğiyle karar verildi.