Yargıtay 16. Ceza Dairesi 2015/7436 E. 2017/764 K.

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi Suç : Silahlı terör örgütüne üye olmamakla birlikte örgüt adına suç işleme, Görevi yaptırmamak için direnme Hüküm : 1-TCK’nın 314/3 ve 220/6 maddeleri delaleti ile 314/2, 220/6, 62/1, 53/1, 58/9, 63 ve 3713 sayılı Kanunun 5. maddeleri gereğince mahkumiyet, 2-TCK’nın 265/1-3, 220/6, 62/1, 50/1-a, 52/1-2, 3713 sayılı Kanunun 5/1 maddeleri gereğince mahkumiyet Dosya incelenerek gereği düşünüldü: Görevi yaptırmamak için direnme suçundan hüküm kurulurken; güvenlik güçlerine TCK'nın 6/f maddesi kapsamında silahtan sayılan taş atarak direndiği kabul edilen sanık hakkında TCK'nın 265/1-3. maddesi uyarınca tayin olunan cezanın anılan maddenin 4. fıkrası uyarınca artırılmaması ve TCK’nın 220/6 maddesi gereğince indirim yapılamayacağının gözetilmemesi aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamış, adli para cezalarının yerine getirilmemesi halinde 6545 sayılı Kanunla değişik 5275 sayılı Kanunun 106/3. maddesi uyarınca infaz aşamasında resen uygulama yapılabileceği nazara alındığında hüküm fıkrasındaki TCK 52/4. maddesi gereğince ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrileceğine ilişkin ihtarat sonuca etkili görülmemiş, silahlı terör örgütü üyesi olmamakla birlikte örgüt adına suç işleme suçundan dolayı kurulan hükümde ise Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 esas - 2015/85 karar sayılı iptal kararının TCK'nın 53. maddesinin uygulanması yönünden infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür. Bozmaya uyularak yapılan yargılama sonunda toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanığın suçlarının sübutu kabul, olay niteliğine ve kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde vasfı tayin edilmiş, cezayı azaltıcı sebebin niteliği takdir kılınmış, savunmaları inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümlerde yukarıda belirtilen eleştiriler dışında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 09.02.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.