Yargıtay 12. Ceza Dairesi 2023/6755 E. 2025/3666 K.

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi SAYISI : 2022/3702 E. 2023/2555 K. SUÇ : 2863 sayılı Kanuna aykırılık HÜKÜM : Beraat hükmü kaldırılarak mahkumiyet TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Esastan ret İlk derece mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın, sanık tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde, 5271 sayılı CMK'nın 298/1. maddesindeki temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle işin esasına geçildi, gereği düşünüldü: I. HUKUKÎ SÜREÇ 1.Marmaris 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 04.10.2022 tarih, 2021/70 Esas, 2022/1178 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında; 2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan, 5271 sayılı Kanun'un 223/2-c maddesi gereğince beraatine karar verilmiştir. 2. Hükmün tarafından istinaf edilmesi üzerine İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesince duruşma açılarak 12.09.2023 tarih, 2022/3702 Esas, 2023/2555 Karar sayılı kararı ile beraat hükmü kaldırılarak sanığın 2863 sayılı Kanun'un 65/1, 5237 sayılı Kanun'un 62/1, 52/2, 51/1-3-7-8. Maddeleri gereğince 1 yıl 8 ay hapis ve 80 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve hapis cezasının ertelenmesine karar verilmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan 05.12.2023 tarih, 2023/113651 nolu esastan ret ile onama görüşlü Tebliğname ile dava dosyası Dairemize tevdi olunmuştur. II. TEMYİZ SEBEPLERİ Sanığın temyiz isteği; üzerine atılı suçlamayı kabul etmediğine, beraatine karar verilmesi gerektiğine ilişkindir. III. OLAY VE OLGULAR Bölge Adliye Mahkemesince, sanık hakkında Marmaris Belediye görevlileri tarafından düzenlenen 31/08/2018 tarihli yapı tatil zaptı ile Muğla ili, .... İlçesi, .... Mahallesi, 020a-23c-1c pafta, 104 ada 12 parselde kayıtlı ve 2.derece doğal sit alanı sınırları içinde bulunan taşınmaz üzerinde toplam 297.80 m²'lik betonarme temel yapıldığının tespit edilmesi üzerine başlatılan soruşturma sonucunda, sanığın TCK'nın 184/1,53 ve 2863 Sayılı Kanunun 65/1 maddeleri uyarınca cezalandırılması talebi ile kamu davası açıldığı, ilk derece mahkemesi tarafından yapılan yargılama sonucunda sanığın atılı suçlardan CMK'nın 223/2-c maddesi uyarınca ayrı ayrı beraatine karar verildiği, verilen kararın yerel Cumhuriyet Savcısı ve katılan bakanlık vekili tarafından ayrı ayrı istinaf edilmesi üzerine dosyanın istinaf incelemesi için Dairemize gönderildiği, sanığa atılı eylem delilleri ile birlikte tam olarak ortaya konulmadan eksik araştırma ve inceleme ile karar verilmiş olması nedeniyle, belirtilen eksikliklerin giderilmesi ve sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri için Dairemizce duruşma açılmasına karar verildiği, tüm dosya kapsamının incelenmesine göre, iddia konusu olan ve Mülga İzmir II Numaralı Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Bölge Kurulu'nun 14/02/1996 tarihli kararı ile tescil edilen ve Muğla Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Bölge Kurulu'nun 21/07/2011 tarihli kararı 2. Derece Doğal Sit Alanı olarak tescili devam ettirilen sınırlar içinde kalan Muğla ili, Marmaris İlçesi, Orhaniye Mahallesi, 020a-23c-1c pafta, 104 ada 12 parselde kayıtlı bulunan taşınmaz üzerinde toplam 297.80 m²'lik betonarme temel yapıldığının 31/08/2018 tarihli Yapı Tespit Tutanağı ile tespit edildiği, mülkiyeti hisseli olan taşınmazda sanığın da mirasçı olarak payı bulunduğu ve iddia konusu imalatı kendisini yaptığını ikrar ettiği, İlk Derece Mahkemesi yargılaması sırasında 22/04/2022 tarihinde yapılan keşfe istinaden hazırlanan 30/06/2022 tarihli Bilirkişi Heyet Raporu ile, iddia konusu taşınmaz üzerinde 12,00m x 8,15m = 97,80m. kare büyüklüğünde zemin betonu dökülmüş olduğu, beton içerisinde herhangi bir kolon veya perde filizi (demir donatı) olmadığı, beton imalatının bu hali ile herhangi bir betonarme veya yığma yapı temeli olamayacağı, ancak üzerine daha hafif prefabrik bir yapı yapılabileceği ancak bu hali ile kesin olarak yapı temeli olarak adlandırılamayacağı, taşıyıcı bir özelliği olmadığı, herhangi bir mühendislik bilgisi olmadan yapılabilecek bir imalat olup ruhsat gerektirmeden inşa edilen bir yapı olduğu ve “üstü örtülü ve insanların içine girebilecekleri ve insanların oturma,çalışma, eğlenme veya dinlenmelerine yarayan, eşyaların korunmasına yarayan” kapalı bir alan oluşturmadığından 3194 sayılı kanunun 5. maddesinde tarifi yapılan bina tanımına göre bina vasfında olmadığı ve yapı tatil zaptı eki fotoğraflar ile mevcut durum karşılaştırıldığında, yapı tatil zaptı düzenleme tarihinden sonra inşaatına devam edilmediğinin tespit edildiği, söz söz konusu imalatın bulunduğu yeri de kapsayan kurul kararı ve ilana ilişkin belgelerin dosya arasına alındığı, bu şekilde 2863 sayılı yasa kapsamında 2. Derece doğal sit alanı içinde kalan parsel üzerinde sanık tarafından yapılan fiziki ve inşai nitelikte bulunan imalatın izinsiz ve doğal zemine müdahale edilerek sit alanının bütünlüğünü bozduğu için 2863 sayılı yası kapsamında suç teşkil sabit olmasına karşın ilk derece mahkemesi tarafından yazılı gerekçelerle beraat kararı verilmesinin usul ve yasaya aykırı olduğu gerekçesiyle sanığın 2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan cezalandırılmasına, İmar kirliliğine neden olmak eylemi yönünden ise hüküm kurulmasına yer olmadığına karar verildiği anlaşılmıştır. IV. GEREKÇE VE KARAR Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve Kanun'a uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı anlaşıldığından, sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı CMK'nın 289/1. maddesi ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302/1. maddesi gereği, Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA, Dava dosyasının, 5271 sayılı CMK'nın 304/1. maddesi uyarınca Marmaris 2. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise, İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 10.04.2025 tarihinde karar verildi.