Yargıtay · 12. Ceza Dairesi

Yargıtay 12. Ceza Dairesi 2023/1545 E. 2023/4229 K. – Kişilerin Huzur

Konu: Kişilerin Huzur Ve Sükununu Bozma, Tehdit

Mahkeme
Yargıtay
Daire
12. Ceza Dairesi
Esas No
2023/1545
Karar No
2023/4229
Karar Tarihi
Konu
Kişilerin Huzur Ve Sükununu Bozma, Tehdit

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi SAYISI : 2015/665 E., 2015/1175 K. SUÇ : Kişilerin huzur ve sükununu bozma, tehdit HÜKÜM : Beraat TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü: I. HUKUKÎ SÜREÇ 1. Akçaabat 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 17.12.2015 tarihli ve 2015/665 Esas, 2015/1175 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kişilerin huzur ve sükununu bozma ve tehdit suçlarından, 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (c) bendi uyarınca ayrı ayrı beraat kararı verilmiştir. 2. Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen 12.03.2021 tarihli ve 2016/167555 sayılı onama görüşünü içerir Tebliğname ile Daireye tevdi edilmiştir. II. TEMYİZ SEBEPLERİ Katılanın temyiz isteği; sanığın katılanın huzur ve sükununu bozduğuna, katılanı tehdit ettiğine ve cezalandırılması gerektiğine, ilişkindir. III. GEREKÇE 1. Sanığın yargılama konusu eylemleri için, 5237 sayılı Kanun’un 123 üncü maddesinin birinci fıkrası ile 106 ncı maddesinin birinci fıkrasının ikinci cümlesi uyarınca belirlenecek cezaların türü ve üst haddine göre aynı Kanun’un 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi gereği 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin öngörüldüğü anlaşılmıştır. 2. 5237 sayılı Kanun’un 67 nci maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca zamanaşımı süresini kesen son işlemin sanığın 21.09.2015 tarihli savunma tarihi olduğu ve bu tarihten, temyiz incelemesi tarihine kadar, 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin gerçekleşmiş olduğu belirlenmiştir. IV. KARAR Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Akçaabat 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 17.12.2015 tarihli ve 2015/665 Esas, 2015/1175 Karar sayılı kararına yönelik katılanın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesinin birinci fıkrası gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesinin birinci fıkrasının (1) numaralı bendinin verdiği yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davasının 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası gereği gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle, Tebliğnameye aykırı olarak, oy birliğiyle DÜŞMESİNE, Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 23.10.2023 tarihinde karar verildi.

Atıf: Yargıtay 12. Ceza Dairesi, E. 2023/1545, K. 2023/4229, T. 23.10.2023, www.arakarar.com/karar/yargitay-12-ceza-dairesi-2023-1545-e-2023-4229-k-d03b4b65b8e6