Yargıtay 12. Ceza Dairesi 2022/1104 E. 2025/5505 K.

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi SAYISI : 2020/605 E., 2020/1447 K. DAVA : Koruma tedbirleri nedeniyle tazminat HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi kararı TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; davacı tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde 6100 sayılı HMK'nın 361/1. ve 5271 sayılı CMK'nın 298/1. maddesindeki temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, işin esasına geçildi, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ İlk Derece Mahkemesince davacının haksız gözaltı ve tutukluluk kararı verilmesi, tutukluluk devam kararlarının gerekçesiz olması, bu bağlamda tutukluluk süresinin makul süreyi aştığı gerekçesiyle 50.000,00 TL maddi, 50.000,00 TL manevi tazminatın ödenmesine ilişkin talebinin davacının yapılan yargılama sonunda hapis cezası ile cezalandırıldığı, suçun vasıf ve mahiyeti, tutuklu kalınan süre ve caza miktarı dikkate alınarak uygulanan tedbirlerin ölçülü olduğu bu haliyle söz konusu tazminat isteminin 5271 sayılı CMK'nın 141 ve devamı maddelerinde belirtilen yasal koşulları taşımadığı gerekçesiyle reddine karar verilmiş, Bölge Adliye Mahkemesince davacının istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca davacının temyiz isteminin esastan reddi ile hükmün onanmasına karar verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ Davacının temyiz sebepleri; hakkında adli kontrol tedbiri uygulanması gerekirken haksız olarak gözaltına alındığı ve tutuklandığı, tutukluluk devam kararlarına yapılan itirazların matbu gerekçelerle reddedildiği, bu bağlamda tutuklu kalınan uzun süre bakımından maddi ve manevi tazminat isteme koşulları oluşmasına karşın davanın reddine karar verilmesinin hukuka aykırı olduğuna ilişkindir.

III. DAVANIN KONUSU İlk Derece Mahkemesince, tazminat talebinin dayanağı olan Amasya Ağır Ceza Mahkemesinin 2017/142 Esas - 2018/389 Karar sayılı ceza dosyası kapsamında; davacının silahlı terör örgütüne üye olma suçundan 09.11.2016 tarihinde gözaltına alındığı, 15.11.2016 tarihinde tutuklandığı, yapılan yargılama sonucunda 15.05.2018 tarihli karar duruşmasında atılı suçtan 9 yıl 9 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hükmen tutukluluk halinin devamına karar verildiği, kararın 14.10.2019 tarihinde kesinleştiği, tutuklama tarihi itibariyle yürürlükte bulunan 5271 sayılı Kanun'un 142. maddesinde öngörülen süre içinde yetkili ve görevli mahkemeye davanın açıldığı ancak davacının yapılan yargılama sonunda hapis cezası ile cezalandırıldığı, suçun vasıf ve mahiyeti, tutuklu kalınan süre ve caza miktarı dikkate alınarak uygulanan tedbirlerin ölçülü olduğu bu haliyle söz konusu tazminat isteminin 5271 sayılı CMK'nın 141 ve devamı maddelerinde belirtilen yasal koşulları taşımadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince reddedilen davada, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE VE KARAR Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, tazminat şartlarının oluşmadığının saptandığı anlaşılmakla, Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin kararında davacı tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı CMK'nın 289/1. maddesi ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden CMK'nın 302/1. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı CMK'nın 304/1. maddesi uyarınca Bafra Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 23.06.2025 tarihinde karar verildi.