Yargıtay 12. Ceza Dairesi 2013/6805 E. 2013/29544 K.

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi Suç : Taksirle öldürme Hüküm : TCK'nın 85/1, 22/3, 62/1, 53/1, 63, 53/6. maddeleri gereğince mahkumiyet Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü: Olaydan yaklaşık 2,5 saat sonra alınan alkolmetre çıktısından 242 promil alkollü olduğu anlaşılan sanığın, olay günü saat 18.50 sıralarında, gündüz vakti, yerleşim yeri sınırlarında, iki yönlü yol üzerinde, yönetimindeki otomobil ile seyretmekte iken olay mahalline geldiğinde, direksiyon hâkimiyetini kaybedip seyrine göre yolun sağındaki yaya kaldırımına çıkarak bu mahalde bulunan ölene çarpması şeklinde meydana gelen olayda, sanığın bilinçli taksirli hareket ettiği ve tayin edilen temel ceza üzerinden TCK'nın 22/3. maddesi gereğince artırım yapılmasında herhangi bir isabetsizlik görülmemekle birlikte hükmün 8. numaralı bendinde, sanık hakkında tayin edilen hürriyeti bağlayıcı cezanın süresi dikkate alınarak adli para cezasına çevrilmesine yer olmadığına karar verilmiş ise de TCK'nın 50/4. maddesinin ikinci cümlesindeki, “ancak, bu hüküm, bilinçli taksir halinde uygulanmaz.” şeklindeki ibare dikkate alındığında, sanığın, olayda bilinçli taksirle hareket etmiş olması karşısında, tayin edilen hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesini yasal olarak mümkün olmadığı anlaşılmakla, bu husus sonuca etkili görülmemiş, bozma nedeni yapılmamıştır. Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre sanık müdafinin, teşdide, eksik inceleme ile karar verildiğine ve olayda sanığın bilinçli taksirli olmadığına ilişkin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine, ancak; Taksirli suçlarda, TCK'nın 53/1. maddesinde belirtilen hak yoksunluklarına hükmedilemeyeceğinin gözetilmemesi; Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konuda, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden, hükümdeki TCK'nın 53. maddesi ile ilgili uygulamaları içeren 5 ve 6. bentlerin hükümden çıkarılması suretiyle, hükmün tebliğnamedeki isteme uygun olarak DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 17/12/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.