Yargıtay 12. Ceza Dairesi 2013/12534 E. 2013/31303 K.

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi Suç :Taksirle yaralama Hüküm :TCK'nın 89/1-2b, 62/1, 52, 52/4-son, 53/6. maddeleri gereğince mahkûmiyet, sürücü belgesinin geri alınması Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkûmiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü: Olay tarihinde sanığın sevk ve idaresindeki otomobiliyle yol kenarında yürümekte bulunan yaya küçük ...'a çarptığı olayda, her ne kadar sanığın tali kusurlu olduğu kabul ve tespit edilmiş ise de; mağdurun hayati fonksiyonlarını orta (3.) derece etkileyen sağ bimalleor kapalı kırığı oluşacak şekilde yaralanmasının ağır niteliği ile 5237 sayılı TCK'nın 22/4 ve 61. maddelerine göre temel cezanın belirlenmesi ve bireyselleştirilmesi şartları gözetilerek, temel cezanın asgari hadden uzaklaşılarak tayini gerekirken, eksik cezaya hükmolunması, aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır. Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın, olayda kusurunun olmadığına, eksik inceleme ile hüküm verildiğine ve hükmün açıklanmasının geri bırakılmaması için gerekçe bulunmadığına ilişkin diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak; 1) Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 07/07/2009 tarih 2009/9-62-191 sayılı kararında da vurgulandığı üzere, taksirli suçlar açısından temel cezanın belirlenmesinde TCK'nın 61/1. maddesinin (g) bendindeki "failin güttüğü amaç ve saik" gerekçesine dayanılamayacağının gözetilmemesi, 2) Sanık hakkında tayin edilen tam gün birim sayısı üzerinden hükmedilen cezaların 5237 sayılı TCK'nın 52/2. maddesi uyarınca adli para cezasına çevrilmesi gerekirken, aynı Kanun'un 52. maddesine göre çevrilmesi suretiyle 5271 sayılı CMK'nın 232/6. maddesine aykırı davranılması, Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenlerle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konularda, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden, sanığa verilen temel cezanın belirlenmesinde gösterilen diğer gerekçeler yasal ve yeterli olduğundan, hüküm fıkrasının 1. bendinde yer alan “suç sebep ve saiki" ibaresinin karardan çıkartılması ile 4. bentteki "5237 sayılı TCK'nın 52." ibaresinin "5237 sayılı TCK'nın 52/2." olarak değiştirilmesi suretiyle eleştiri dışında sair yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 27.12.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.