Yargıtay 12. Ceza Dairesi 2012/3222 E. 2012/24340 K.

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi Suç : Taksirle yaralama Hüküm : 5237 sayılı TCK nın 89/1, 89/2-a, 62, 53/6. maddeleri gereğince mahkumiyet. Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü: Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine; ancak; 1-Mağdur hakkında alınan 16.01.2007 tarihli ilk raporda ,üst dudak mukozasında yaklaşık 6 cm düzensiz yaralanma olduğu ve bu yaralanmanın basit tıbbi müdahale ile giderilebileceği belirtilmiş olup; katılan tarafın iddiaları üzerine mahkemece Dokuz Eylül Üniversitesi Tıp Fakültesinden alınan 14.03.2008 tarihli raporda sol gözde saptanan beklemiş retine dekolmanına sekonder subretinal fibrosiz ve proliferatif vitreoretinopatinin muhtemelen geçirdiği trafik kazasına bağlı olabileceği gibi kendiliğinden de geçirilebilecek bir olay olduğunun belirtildiği, bu raporun açıklayıcı olmadığı gerekçesi ile İzmir Adli Tıp Şube Müdürlüğünden alınan 06.06.2008 tarihli raporda ”sol gözde organ işlev zayıflaması olduğu ayrıca ağız ve yüz bölgesini direksiyona çarpan mağdurda meydana gelen dekolmanın 9 Eylül Üniversitesi Tıp Fakültesinin raporunda trafik kazasına bağlı olabileceği gibi kendisinde mevcut hastalıktan da gelişebileceği belirtildiğinden adli tıbbi uygulamalar doğrultusunda kısmen düz bir satıh olan ön cama yüzünü vurmak şekli ile gözde dekolman gelişmesinin kabul edilebilir olmadığı” belirtildiğinden, mağdurun sol gözünde meydana gelen yaralanmasının trafik kazası sonucunda meydana gelip gelmediğinin tespiti için, Adli Tıp Kurumundan görüş sorularak, sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerektiğinin gözetilmemesi, 2-Sanık hakkında açılan kamu davasında Türk Ceza Kanunun 89/1. maddesi ile 2918 sayılı yasanın 119. maddesinin uygulanması talep edilmesine rağmen, CMK'nın 226. maddesi gereğince sanığa ek savunma hakkı verilmeden TCK'nın 89/2-a maddesi hükümlerinin uygulanması, Kanuna aykırı olup, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden hükmün 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi gereğince isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 16.11.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.