Yargıtay 12. Ceza Dairesi 2011/23291 E. 2012/17633 K.

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi Suç : Taksirle yaralama Hüküm : 5237 sayılı TCK'nın 89/1, 89/2-b-e, 89/3-b, 52/2, 53/6. maddeleri gereğince mahkumiyet. Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm sanık müdafii ve katılan vekili tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü: Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafiinin, sanığın kusurunun olmadığına, katılanın yaralanması ile sanığın eylemi arasında illiyet bağı bulunmadığına, katılan vekilinin, bilirkişi raporlarının hatalı olduğuna, sanığın asli ve tam kusurlu olduğuna ilişkin sair temyiz itirazlarının reddine, ancak; 1. Sanığın tali kusurlu hareketi ile neden olduğu kaza sonucunda, katılanın hayati tehlike geçirecek, 5. (ağır) derecede kırığı oluşacak ve böbrek ve dalağının alınması nedeniyle organ işlevinin yitirilmesi şeklinde yaralandığı tespit edildiğine göre, uygulamanın, 5237 sayılı TCK'nın 89/1. maddesine göre, temel cezanın, birden çok nitelikli yaralanmanın varlığı nedeniyle, asgari hadden uzaklaşılarak tespit edilip aynı maddenin 3. fıkrasının (b) bendi gereğince 1 kat artırılmasına hükmolunması şeklinde yapılması gerekirken, hatalı uygulama ile, sanığın temel cezasının alt sınırdan belirlenip, bu cezanın TCK'nın 89/2-b-e maddelerine göre yarısı oranında artırılarak, belirlenen bu ceza üzerinden TCK 89/3-b maddesi uyarınca bir kat daha artırım yapılmak suretiyle ile ceza tayini, 2. Sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 89/1. maddesindeki seçenek cezalardan hapis cezasının tercih edilmiş olması karşısında TCK'nın 50/2. maddesinin amir hükmü uyarınca bu cezanın adli para cezasına çevrilemeyeceğinin gözetilmemesi, Kanuna aykırı, sanık müdafiinin ve katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olup, hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme uygun olarak BOZULMASINA, 12.07.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.