Yargıtay 10. Ceza Dairesi 2022/2162 E. 2024/16275 K.

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi SAYISI : 2019/1332 E., 2019/1849 K. SUÇ : Uyuşturucu madde ticareti yapma HÜKÜM : Hükmün düzeltilerek istinaf başvurularının esastan reddi TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Ret İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü: I. HUKUKİ SÜREÇ A. İstanbul 2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 20.02.2019 tarihli ve 2018/106 Esas, 2019/66 Karar sayılı kararı ile sanığın uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 188 inci maddesinin üçüncü fıkrası, dördüncü fıkrasının (a) ve (b) bentler, 62 nci maddesi, 52 nci maddesinin ikinci fıkrası, 53 üncü maddesinin birinci fıkrası ve 58 inci maddesi uyarınca 16 yıl 6 ay hapis ve 27.500,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve sanık hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanmasına karar verilmiştir. B. İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin, 11.07.2019 tarihli ve 2019/1332 Esas, 2019/1849 Karar sayılı kararı ile, sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükümdeki hukuka aykırılıklar düzeltilerek, hükme yönelik sanık ve sanık müdafiinin istinaf başvurularının 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir. C. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca özetle; Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin kararının sanık müdafiine 15.08.2019 tarihinde tebliğ edilmesine karşın sanık müdafiinin kararının tebliğinden itibaren (adli tatil süresi de dikkate alındığında) 15 günlük temyiz süresi geçtikten sonra 03.10.2019 tarihli dilekçesi ile vekillikten çekildiğini ve kararın sanığa tebliği gerektiğini bildirdiği, kararın ve vekillikten çekilme dilekçesinin sanığa tebliğ edildiğine ilişkin tebligat parçasına dosya kapsamında ve UYAP'ta rastlanılmamış ise de sanık müdafiinin vekillikten çekilme dilekçesi ile sanığın temyiz dilekçesinin 15 günlük temyiz süresi geçtikten sonra verildiği anlaşıldığından temyiz isteminin 5271 sayılı Kanun'un 298 inci maddesi gereğince REDDİ yönünde karar verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir. II. TEMYİZ SEBEPLERİ Sanığın temyiz sebepleri özetle; ele geçirilen uyuşturucu maddenin kendisine ait olmadığı, parmak izi incelemesi yapıldığında durumun anlaşılacağına ilişkindir. III. OLAY VE OLGULAR Temyizin kapsamına göre; A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü Sanığın üzerine atılı bulunan uyuşturucu veya uyarıcı madde ticareti suçunu işlediğinin sabit olduğu gerekçesiyle mahkûmiyetine karar verilmiştir. B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgular konusunda, Bölge Adliye Mahkemesince sanık hakkındaki hükmün 7. bendinde, "...tahsiline..." ibaresinden sonra gelmek üzere "... Taksitlerden birinin süresinde ödenmemesi halinde hapse veya kamuya yararlı bir işte çalışma şeklinde yaptırıma çevrilmesine, sanığa bu hususun ihtarına" ibaresinin eklenmesi, hükmün 10. bendinin tümünün hükümden çıkartılarak yerine "sanık Gaziosmanpaşa 10. Asliye Ceza Mahkemesinin 2017/124 Esas, 2017/585 Karar sayılı ilamı ile mükerrir olduğundan, cezasının TCK.'nun 58/6-7 maddeleri uyarınca MÜKERRİRLERE ÖZGÜ İNFAZ REJİMİNE GÖRE ÇEKTİRİLMESİNE VE CEZANIN İNFAZINDAN SONRA DENETİMLİ SERBESTLİK TEDBİRİ UYGULANMASINA" şeklinde yazılması, hükmün 17 nci bendine "TCK 54 uyarınca" tümcesinden önce gelmek üzere "ve İstanbul Kriminal Polis Laboratuvarı Müdürlüğünde bulunan şahit numunenin" ibaresinin eklenmesi suretiyle hukuka aykırılıklar düzeltilerek İlk Derece Mahkemesi hükmüne yönelik istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir. IV. GEREKÇE A. Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın sanığa tebliğ edilmemiş olduğu anlaşıldığından, sanık tarafından yapılan temyiz istemi süresinde kabul edilerek Tebliğname görüşüne iştirak olunmamıştır. B. Sanığın 18.10.2019 tarihli dilekçesinin İlk Derece Mahkemesince yargılamanın yenilenmesi niteliğinde kabul edilerek talebin reddine karar verilmiş ise de; sanığın isteminin Bölge Adliye Mahkemesinin kararına yönelik temyiz mahiyetinde olup İlk Derece Mahkemesinin 31.10.2019 tarihli ek kararının yok hükmünde olduğu gözetilerek yapılan değerlendirmede; C. İlk Derece Mahkemesinin ve Bölge Adliye Mahkemesinin, suçun vasfına ve sübutuna, temel cezaların alt sınır aşılarak belirlenmesine, 5237 sayılı Kanun'un 188 inci maddesinin dördüncü fıkrasının (a) bendinin uygulanmasına, 5237 sayılı Kanun'un 188 inci maddesinin dördüncü fıkrasının (b) bendinin uygulanmasına, arama işleminde ve kararında bir hukuka aykırılık bulunmadığına, delillerin hukuka uygun olarak toplandığına ilişkin takdirlerinde bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmakla sanığın temyiz sebepleri yerinde görülmemiş, hükümde açıklanan gerekçeler, tüm dosya kapsamına göre usul ve yasaya uygun bulunarak, aşağıda belirtilenler dışında hükümde hukuka aykırılık tespit edilmemiştir. D. Adli para cezasının 5237 sayılı Kanun'un 52 nci maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca taksitlendirilmesine karar verildikten sonra, “taksitlerden birinin zamanında ödenmemesi hâlinde geri kalan kısmın tamamının tahsil edileceği ve ödenmeyen para cezasının hapse çevrileceği” nin yazılması yerine, yazılı şekilde 5237 sayılı Kanun'un 52 nci maddesinin dördüncü fıkrasına aykırı davranılması, E. Hükmedilen mahkûmiyetin kanuni sonucu olarak 5237 sayılı Kanun'un 53 üncü kapsamında hak yoksunluklarına hükmedilirken 53 üncü maddenin birinci ve ikinci fıkrasıyla üçüncü fıkrasının birinci cümlesinin uygulanması yerine "53/1 maddesindeki belli hakları kullanmaktan yoksun bırakılma, güvenlik tedbirinin uygulanmasına, Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarih ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı kararının infazda nazara alınmasına" karar verilmiş olmasının, hukuka aykırı olduğu değerlendirilmiş; Her iki hususun Yargıtay tarafından düzeltilmesi mümkün görülmüştür. V. KARAR Gerekçe bölümünün (D) ve (E) bentlerinde açıklanan nedenlerle sanığın temyiz istemi yerinde görüldüğünden İstanbul 2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 20.02.2019 tarihli ve 2018/106 Esas, 2019/66 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği, BOZULMASINA, bu hususlar yeniden yargılamayı gerektirmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 303 üncü maddesi gereği İlk Derece Mahkemesi hükmünün, A. Adli para cezasının taksitlendirilmesine ilişkin bendindeki "bir defada tahsiline" sözcüklerinden sonra gelmek üzere “ve ödenmeyen adlî para cezasının hapse çevrileceğinin sanığa ihtarına” ibaresinin eklenmesi, B. 5237 sayılı Kanun’un 53 üncü maddesinin uygulanması ile ilgili bendin tamamı çıkartılarak yerine; "Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli iptal kararı ile 7242 sayılı Kanun'la yapılan değişiklikler sonrası oluşan duruma göre, sanık hakkında 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 53 üncü maddesinin birinci ve ikinci fıkraları ile üçüncü fıkrasının birinci cümlesinin uygulanmasına" ibaresinin yazılması, Suretiyle, İlk Derece Mahkemesi hükmündeki hukuka aykırılıklar DÜZELTİLEREK, Tebliğname’ye kısmen uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA, Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca İstanbul 2. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 07.03.2024 tarihinde karar verildi.