Yargıtay 1. Ceza Dairesi 2025/7575 E. 2026/4317 K. – Birden Fazla

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi SUÇ : Birden fazla kişiyi aynı sebeple öldürme KARAR : Uyarlama yapılmasına yer olmadığına TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Hükümlü hakkında verilen kararın; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260. maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, re' sen de temyize tabi olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ 1. Konya 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 03.12.2002 tarihli ve 2001/394 Esas, 2002/364 Karar sayılı kararı ile, hükümlü ... hakkında birden fazla kişiyi kasten öldürme suçundan, 765 sayılı Kanun'un 450/5,

51/1, 59/1, 31, 33. maddeleri uyarınca 30 yıl ağır hapis cezası ile cezalandırılmasına, kamu hizmetinden yasaklanmasına ve kısıtlanmasına karar verilmiştir.

2. Konya 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 03.12.2002 tarihli ve 2001/394 Esas, 2002/364 Karar sayılı kararının hükümlü tarafından temyiz edilmesi üzerine, Yargıtay 1. Ceza Dairesinin 26.01.2004 tarihli ve 2003/1838 Esas , 2004/110 Karar sayılı kararı ile düzeltilerek onanmasına karar verilmiştir.

3. Konya 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 13.06.2005 tarihli ve 2001/394 Esas, 2002/364 Karar sayılı ek kararı ile, hükümlü hakkında yapılan uyarlama yargılamasında uyarlama yapılmasına yer olmadığına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ Hükümlünün temyiz istemi özetle, uyarlama yapılarak hakkında lehe hükümlerin uygulanmasına ilişkindir.

III. GEREKÇE 765 sayılı Kanun uygulanarak verilmiş ve kesinleşmiş olan hükmün, 5237 sayılı Kanun'un 7. maddesinin ikinci fıkrası ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'un (5252 sayılı Kanun) 9. maddesi uyarınca yeniden ele alınıp, lehe olan yasanın belirlenmesi ve uygulanması sırasında takdir hakkının kullanılması söz konusu olduğundan, hükümlüye müdafi tayin edilmek suretiyle duruşmalı inceleme yapılarak hüküm kurulması gerektiği ile uyarlama yargılaması sonucu kurulacak mahkûmiyet hükmünün gerekçesinde, 5271 sayılı Kanun'un 230. maddesine uygun olarak, suç oluşturduğu kabul edilen eylemin gösterilmesi ve bunun nitelendirilmesinin yapılması gerektiği gözetilmemesi yönlerinden karar hukuka aykırı bulunmuştur.

IV. KARAR Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Konya 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 13.06.2005 tarihli ve 2001/394 Esas, 2002/364 Karar sayılı ek kararına yönelik hükümlünün temyiz isteği yerinde görüldüğünden re’sen de temyize tabi olan kararın, 1412 sayılı Kanun’un 321. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 02.06.2026 tarihinde karar verildi.